Ontketend Neurotic Deathfest raast naar einde op Bevrijdingsdag Ontketend Neurotic Deathfest raast naar einde op Bevrijdingsdag

Possessed onverminderd vlammend, Exhumed zorgt voor humorinjectie

, Wouter de Waal/Maarten de Waal

Ontketend Neurotic Deathfest raast naar einde op Bevrijdingsdag

Possessed onverminderd vlammend, Exhumed zorgt voor humorinjectie

Wouter de Waal/Maarten de Waal ,

De derde festivaldag kende een vliegende start met Defeated Sanity, om vervolgens nauwelijks meer de pas in te houden totdat de oudgedienden van Unleashed deze jubileumeditie op kenmerkend lompe toon naar een definitief einde loodsten. Het vormde een ouderwets rauw en bruut slotakkoord bij een even energiek als afwisselend programma.

DECREPIT BIRTH

Na het explosieve optreden van Defeated Sanity moeten we een behoorlijke poos wachten op het Californische Decrepit Birth. Bij hun aantreden informeert de frontman ons dat men zo ongeveer rechtstreeks vanuit de tourbus het podium op moest; het had weinig gescheeld, of men had het optreden helemaal gemist (een eerdere stop had men al moeten cancellen). Dat was heel jammer geweest, want Decrepit Birth zet een van de fijnste performances van dit NDF neer. Hun technische en tegelijkertijd het hart rakende spel heeft hier en daar iets weg van Chuck Schuldiners Death (waarvan men ook een cover (´Crystal Mountain´) ten gehore brengt), maar wat deze set werkelijk in het geheugen grift is de charismatische brulboei Bill Robinson. Zijn naam is weinig uitzonderlijk, maar zijn praatjes tussendoor en algehele uitstraling zijn dat wel. Hij heeft iets van een woedende oud-testamentische profeet, zo iemand die leeft op honing, boomwortels en eventueel rauw vlees en vanuit zijn hol zo fel de wereld in tuurt dat de lauwwarmen hem angstig mijden. Zijn zelfbewuste verhalen over je eigen ster volgen, waarbij men slechts hoon dient te hebben voor het oordeel van anderen, blijken erg verfrissend wanneer ze met een dergelijke overtuigingskracht naar voren worden gebracht (die houding is ook veel beter dan het meer gebruikelijke weeïg-zoete verhaal over menselijke broederschap en sociaalvoelendheid, waarbij je altijd het gevoel houdt dat er uiteindelijk iets wezensvreemds van je gevraagd wordt, doordat je je op een of andere manier zou moeten aanpassen aan anderen, wat doorgaans zeer verwrongen en minderwaardige resultaten oplevert). De boodschap komt goed aan bij de outsiders die metalheads uiteindelijk natuurlijk zijn, en daarmee zal ook Decrepit Birth blij zijn dat ze deze show nog op het nippertje hebben kunnen neerzetten. (MdW)

INCANTATION

Voor de show van Incantation worden we buiten in het zonnetje op aangename wijze opgehouden, waardoor we midden in de set vallen, die op dat moment helaas net geplaagd wordt door technische problemen. De gitaar van voorman John McEntee wil niet meer meewerken, en de problemen zijn blijkbaar zo ernstig dat men zelfs besluit even met slechts een gitarist verder te gaan. Dat zal voor de mensen die vanaf het begin aanwezig waren zeker de vaart uit de zaak gehaald hebben, wat treurig is, want eenmaal terug op volle sterkte laat Incantation zien haar technische death met doominvloeden nog steeds perfect in de vingers te hebben. Een fijne kerel en een fijne band, die hopelijk een volgende keer weer zonder oponthoud hun stoomwals over het publiek kunnen uitrollen. (MdW)

EXHUMED

Voor de komische noot wordt vandaag zeer overtuigend gezorgd door Exhumed, een vrolijk combo uit het immer zonnige Californië, dat feestelijke albums als 'Anatomy Is Destiny', 'Garbage Daze Re-Regurgitated' en 'All Guts, No Glory' op zijn naam heeft staan. Zoals niet ongebruikelijk is in deze muzikale uithoek laat de band zich kennelijk graag inspireren door lijfelijke smerigheid, maar hun muziek steekt heel wat vernuftiger in elkaar dan we gewend zijn bij zogenaamde goregrind bands. De instelling van de groep is echter duidelijk schatplichtig aan dat subgenre, zoals ondubbelzinnig blijkt uit de inzet van een levende joker, die eerst met een soortement kettingzaag over het podium rent om vervolgens eerste hulp te verlenen aan de spontaan gevelde gitarist. Shocktherapie blijkt niet te helpen, maar bier doet zoals altijd wonderen. Uiteindelijk zeilt deze weldoener heuvelopwaarts de grote zaal door, terwijl de band het alweer voor gezien moet houden. Een hartverwarmend schouwspel. (WdW)

POSSESSED

In een volle Stage01 lijken de homies van Rectal Smegma goed op dreef te zijn, maar veel tijd om dat te bekijken gunnen we ons niet, want we kunnen het niet over ons hart verkrijgen daarvoor de helden van Possessed te missen. De band, die de death metal met haar eerste demo aan haar naam heeft geholpen, mag dan met name teren op het succes van absolute klassieker ´Seven Churches´, live klinkt men nog net zo fris en relevant als medio jaren tachtig. Vrijwel alles wat nu voor death metal doorgaat heeft haar wortels in de sound van deze band, die als alles wat ooit volledig nieuw was gewoonweg weigert te verouderen, maar altijd de sprankeling van het eerste begin blijft behouden. Oerlid Jeff Beccara moet het al meer dan twintig jaar zonder een werkend onderstel doen, wat zijn bewegingsvrijheid uiteraard sterk inperkt, maar wanneer iemand zichtbaar zoveel plezier heeft in wat hij doet als Jeff, valt dit mogelijke ´bezwaar´ volledig weg. Voor ons zonder twijfel het hoogtepunt van de dag, zoniet van het hele festival. (MdW)

MAGRUDERGRIND

Het petjeslegioen wordt deze zondag vertegenwoordigd door Magrudergrind, een drietal volkomen doorgeslagen hardcore punkers dat zich met een zeer minimale bezetting van gitaar, drums en grunts heel overtuigend kwaad zit te maken over de toestand van het leven, de wereld en wat dies meer zij. Het vormt een interessante variatie op het gebruikelijke festivalbeeld, niet alleen wat geluid en uitstraling van de heren betreft, maar ook qua lichamelijke respons van het publiek, dat deels overgaat op het gemaai dat in deze muzikale kringen gebruikelijk is. De zoals wel vaker overvolle Kleine Zaal bewijst overigens dat ook veel metaalmannetjes hier uitstekend mee uit de voeten kunnen. (WdW)

CRYPTOPSY

Vervolgens is het de beurt aan het veelgeplaagde Cryptopsy om het hoofdpodium te betreden. Vijf jaar geleden stond de band rond meesterdrummer Flo Mounier op hetzelfde plankier, maar onthield zich toen (waarschijnlijk wijselijk) van het spelen van controversieel materiaal van het nieuwe album. Anno 2013 is de band door alle verwikkelingen labelloos geraakt, maar ploetert moedig voort met een in eigen beheer uitgebrachte studioschijf. Mooi om te zien dat dit lef beloond wordt met een prominente plek op het Neurotic Deathfest, nog mooier dat het publiek duidelijk de controverse voorbij is en de Canadese groep enthousiast onthaalt. Met dat alles moet echter wel worden toegegeven dat hier ontegenzeggelijk een heel andere band dan in vroeger dagen op het podium staat, een band bovendien die geamputeerd klinkt door het ontbreken van een tweede gitarist. De mannen laten zich echter door niets of niemand uit het veld slaan en zetten een gedreven set neer, waarbij het energieke hoofdknikken van de zanger, die de frontman van Immolation qua haarlengte naar de kroon lijkt te willen steken, voor extra visueel spektakel zorgt. (WdW)

CATTLE DECAPITATION

Iedereen die nog een laatste shot technisch geweld kan gebruiken, spoedt zich na het optreden van Cryptopsy naar de Kleine Zaal voor de show van Cattle Decapitation. De stoet metalheads die zich fanatiek in de ruimte naar binnen probeert te duwen, doet onwillekeurig denken aan het vee dat zich in het abattoir voor de slachtbank verdringt, waarmee de juiste toon gezet is. De jongens uit San Diego laten zich door dit gekrioel niet afleiden maar zetten aan het einde van hun tour nog een keer een adrelineuitbarsting van jewelste op touw. Travis Ryan blijkt ondanks de onvermijdelijke vermoeidheid nog steeds over een ongeschonden gevoel voor humor te beschikken, getuige zijn uitspraak ´this song is dedicated to all the beautiful people of Tilburg, wherever they may be´. Knap is de gemiddelde death metal liefhebber inderdaad niet te noemen, dat hoorden we ten overvloede nog een agente buiten duidelijk verstaanbaar tegen een collega zeggen, maar energiek en tot het bouwen van een feestje bereid zeker wel, en dat is ook wat waard. Voor alle meer tot complexiteit geneigde NDF-gangers een waardige afsluiter van deze driedaagse bijeenkomst. (MdW)

UNLEASHED

Het massieve slotfeest wordt opgeluisterd door de Zweedse Vikingen van Unleashed, die al sinds het einde van de jaren tachtig druk doende zijn onbehouwen death metal op een trouwe schare aanhangers af te vuren. Mits er genoeg bier in de mens is (en bij wie is dat nou niet het geval op dit late tijdstip, aan het einde van een driedaags festijn), valt het bepaald niet moeilijk mee te deinen op de ruwe riffs van krakers als 'Midvinterblot' en 'Hammer Battalion', terwijl de even eenvoudige als effectieve meezinger 'Death Metal Victory' de stemming van menig festivalganger bij het besluit van deze tiende editie van Neurotic Deathfest zonder twijfel heel raak weergeeft. Daarmee is dan natuurlijk meteen het aftellen begonnen naar de elfde internationale viering van het muzikale doodsgerochel. We kunnen al bijna niet wachten... (WdW)

nu op 3voor12