Roadburn vrijdag: Green Room en Stage01 Roadburn vrijdag: Green Room en Stage01

Recensies van onder ander Valient Thorr en Kong

, Dyon Schlebos, Ingmar Griffioen en Maarten de Waal

Roadburn vrijdag: Green Room en Stage01

Recensies van onder ander Valient Thorr en Kong

Dyon Schlebos, Ingmar Griffioen en Maarten de Waal ,

Lees hier gedurende de dag recensies van Kong, Valient Thorr en Black Breath.

Kong

Deze Amsterdamse band heeft een aardige naam opgebouwd met haar quadrafonische shows, waarbij elk bandlid zich in een hoek van de zaal opstelt en het publiek letterlijk tussen de muzikanten staat. Dat foefje kunnen de heren en dame in de Green Room vandaag niet uithalen, dus ze zullen het vandaag puur van de kracht van hun songmateriaal moeten hebben. Dat lukt ze prima: hun technische triprock staat na al die jaren als een huis. De beste nummers beklijven ook wel, hoewel Kong uiteindelijk toch een echte ‘muzikantenband’ blijft. Je hebt het gevoel naar vier mensen te kijken die allemaal prima les zouden kunnen geven in hun respectieve instrument en hun nummers haken heel aardig in elkaar, maar een en ander komt soms wat klinisch en beredeneerd over (‘als we nu dit basloopje over dit ritme doen’, etc. etc.), wat de levendigheid van de nummers niet ten goede komt. Evengoed een zeer onderhoudend optreden en de Amsterdammers blijken na al die jaren behoorlijk wat goodwill te hebben opgebouwd, want rechts vooraan gaat het publiek behoorlijk los. Al met al een sympathiek optreden op deze vroege vooravond, waarbij met name de enthousiaste drum(st!)er een extra vermelding verdient. (MdW)

Valient Thorr

Valient Thorr is dus de Amerikaanse Vanderbuyst, maar dan met flauwe en foute humor, en retro sci-fi visuals. En nee dat is geen paradox: denk sci-fi uit de tijd van Thunderbirds en Star Trek. De vijf mannen zien eruit als - wat Thorr ook sugereert - woeste Vikingen, die zo uit Lord Of The Rings of nee: Monty Python's The Meaning Of Life lijken te zijn gekomen. Minpuntje is dat we in de Green Room / door de baard van de frontman heen de helft niet kunnen verstaan, wat het al minder grappig maakt.
 
De heren bezondigen zich vol overgave aan de nodige compleet over-the-top voet-op-de-monitor en helikopter-gitaar-zwaai momenten, maar muzikaal zijn het zeker niet alleen grappen en grollen. Dit is klassieke jaren '70 hardrock en NWOBH (New Wave Of British Heavy Metal) en dat wordt verdomd goed opgediend. Namelijk met een beste punk-furie en toch ook een brede glimlach. Zoals KindaMuzik in de voorbeschouwing schreef: "Na het concert van Valient Thorr krijgen geen tien extreme doommetalbands je humeur meer stuk."
 
Dat slaat de vijf bebaarde spijkers op de kop. Dit moet elke metal- en hardrockhead en zeker elke Roadburner gezien hebben voor hij/zij sterft. Bovendien is Valient Thorr zo niet harder dan toch wel zoveel leuker dan Napels. (IG)

Black Breath

De Green Room is bij aanvang van Black Breath van links naar rechts en van boven naar beneden stampvol. Allen in afwachting van het geweld dat het vijftal, oorspronkelijk uit Bellingham, de zaal in gaat slingeren. Waar te beginnen bij Black Breath? Misschien bij de lange adem van schreeuwlelijk Nate McAdams. Godallemachtig, wat een scheur heeft deze man. De kwaliteit van de vocalen van de zanger blijven, net als de intensiviteit die de band het publiek haast opdringt, constant. De samenraapsels van zowel death als thrash metal samengevoegd tot een agressieve hardcore is om van te smullen, net als de interactie tussen publiek en band. Het is dat McAdams druk genoeg is om te zingen, anders was hij wel van het podium naar beneden geklommen om de moshpit onveilig te maken. Nog één keer gaan de vuisten en het lange haar de lucht in om mee te deinsen met de snoeiharde drum van J. Byrum en dan is het klaar. Black Breath maakt een indruk die niet snel weg te poetsen is. (DS)

Tags

nu op 3voor12