Multidisciplinair festival Stoppenkast in Slachthuis Haarlem Multidisciplinair festival Stoppenkast in Slachthuis Haarlem

Drie studenten aan Conservatorium Haarlem staan aan het roer voor deze avond en dat zijn Maud Grimberg, Nienke Schuitemaker en Annelie Spierings. Alle drie ook muzikanten en songwriters. Het is volgens het drietal ook niet iets eenmaligs, maar het moet wel uitgroeien tot iets blijvends. Slachthuis Haarlem is min of meer een festival plek waar op verschillende plaatsen iets is te zien en te horen, zoals workshops, maar ook live  muziek. Als de drie zich melden op het podium, vertellen ze wat achter het initiatief zit. ,,Het gaat om verbinding en we willen een community bouwen”, zegt het drietal . Het woord multidisciplinair is echt wel van toepassing, want naast de exposities die verschillende creatieve mensen hebben gemaakt. Met creativiteit is het niet alleen op kunstzinnig vlak bezig zijn, maar ook muzikaal bezig zijn. Tijdens de avond is de volgorde van de optredens niet gedeeld via de socials, omdat de drie vinden dat je voor iedereen moet kunnen komen.

Creatieve ruimte is er zeker. Op muzikaal vlak laat Sushanti dat zien in de zaal bovenin Slachthuis Haarlem, waar ze een combinatie van avant garde, musical, theatrale pop en ook elektro bij elkaar laat komen. Vooral bij Sushanti vereist dat aandacht. Zijzelf zit compleet in haar eigen wereld, maar toch is ze er ook bewust van de mensen die er naar willen kijken en dat blijkt ook wel door de aanwezigen in de ruimte mee te nemen in haar wereld van expressie en uiteraard ook de muziek.

Multidisciplinair is het woord dat bij Stoppenkast past. Dat blijkt wel als Sarah Khalay (zie hoofdfoto) haar opwachting maakt met een dans. Ze doet het zeer expressief en begint in de zaal met het hoofdpodium. Het is bedoeld om kennis te maken met haar opvatting en haar manier van dansen zoals zij het ziet op een multidisciplinair festival waar iedereen zichzelf kan zijn. Het lijkt wel of Sarah dat ook laat zien.

Daarna verplaatst ze zich in de kleine ruimte er naast en daar ondersteunt ze Sonoboei met zijn instrumentale muziek, met als basis de elektronica maar waarbij hij ook gebruik maakt van een gitaar. Sonoboei is een multi-instrumentalist. Ook grijpt Sarah haar moment door aandacht te vragen voor de situatie in Iran waar zelf expressie niet zo vanzelfsprekend is. Daar kan bijvoorbeeld singersongwriter MAZIS over meepraten, want hij verblijft alweer een tijdje in Nederland, omdat hij vanwege zijn muziek het land heeft moeten ontvluchten.

Op het grote podium in de zaal zelf, treedt onder meer Sterre Koning op. Sterre heeft inmiddels al een behoorlijke muzikale aanhang. Ze brengt country in een volledige bandsetting. Sterre heeft inhoudelijk behoorlijk veel te vertellen in haar muziek, maar toch overheerst meer het gevoel van een festival en is er jammer genoeg wat minder aandacht voor de muziek die Sterre laat horen.

Later op de avond meldt ook Spull zich op het podium. De band is een internationaal ensemble van negen muzikanten uit Amsterdam, bekend om hun instrumentale, funky soul en opbeurende afro-jazz. Iets wat ze ook tijdens dit optreden duidelijk laten horen en op deze toch wat koude zaterdagavond, brengt Spull wat warmbloedigs de zaal in. Dat kan ook niet anders met een bezetting die bestaat uit drie blazers, twee percussionisten, drums, bas, keyboards en gitaar. Het is energiek en het zit vol met swingende grooves, meeslepende blazersmelodieën en een pittige, filmische ondertoon.