Let’s go wild met Amsterdamse band Honey I’m Home Let’s go wild met Amsterdamse band Honey I’m Home

Zangeres Vixsin (Lotta Thomese) speelt met haar band zeven nummers in de geest van de ware shoegaze. Onder het motto ‘Ik mix en componeer alles zelf gewoon in mijn slaapkamer, waarom niet?’ brengt ze haar songs vanavond naar het podium. In 2025 heeft ze deelgenomen aan de Popronde; dit optreden voelt als een logisch vervolg daarop.

Hoewel het in deze korte set om Vixsin draait, vormt de band een hecht collectief met haar. De muziek is log en slepend, precies zoals shoegaze bedoeld is. Tussen de nummers door blijft de gitaar ronken. Vixsin gebruikt voortdurend de whammy bar (de tremolo-arm), waardoor de gitaarpartijen een dromerige vibrato krijgen. De extra gitarist zorgt voor nuance en variatie. Alles klinkt beheerst, vanzelfsprekend gruizig en overtuigend.

Amsterdam loopt op deze avond warm voor Honey I’m Home. De uitverkochte zaal bestaat niet alleen uit jonge fans: het publiek is opvallend gemêleerd en reikt verder dan alleen de vaste shoegaze-aanhang. Ook leden van bevriende band Marathon zijn aanwezig. Er hangt een ouderwets geladen sfeer in de zaal, een sfeer waarin verwachtingen niet alleen hoog zijn, maar ook worden ingelost.

Hun reputatie is hen vooruitgesneld. Anderhalf jaar geleden hebben ze nog gespeeld in de voorronde van de Zonneprijs in Paradiso. Bij de bekendmaking van de uitslag reageert de band zichtbaar verrast, wat uiteindelijk leidt tot een finaleplek in juni 2025. Ook op Noorderslag, begin dit jaar, maken ze indruk voor een volle zaal. Deze afgelopen week zijn ze te gast geweest bij 3FM. Binnenkort speelt de band in Austin, Texas, op het gerenommeerde showcasefestival South by Southwest (SXSW). Het gaat dus hard met Honey I’m Home. De merch is inmiddels ook op orde: naast diverse T-shirts is er zelfs een doosje lucifers voor de kleine beurs.

Om Honey I’m Home kun je vanavond niet meer heen. Ze spelen een korte maar krachtige set van twaalf nummers: gruizig, fuzzy, bonzend: zoomergaze in optima forma. Het effect van drie gitaren, een stevige bas en gevarieerd drumwerk is overweldigend. Opvallend zijn ook de zangharmonieën. Frontmuzikanten Sofie Ooteman en Thom Schotanus en bassiste Evelien Keesmaat beschikken over stemmen die naadloos op elkaar aansluiten.

De pedalen worden ingetrapt en daar gaan ze. Het geluid schuurt soms tegen metal aan, maar bevat genoeg fuzz om het stevig in de ‘gaze’-hoek te houden. De band ontwikkelt hoorbaar een eigen stijl. Vergelijkingen dringen zich op, maar Honey I’m Home heeft nog alle ruimte om zich verder te ontwikkelen. De muziek is nog lang niet ‘af’, en dat mag nadrukkelijk als een compliment worden gelezen.

Wat opvalt is de concentratie waarmee de band speelt, en hoe het publiek daarin meegaat. Zangeres en gitarist Sofie glimlacht af en toe, alsof ze wil bevestigen dat alles klopt. Naarmate de set vordert, ontspant de sfeer op het podium. Zanger Thom lijkt zijn verlegenheid gaandeweg van zich af te schudden en zichtbaar te genieten. Tegen het einde spreekt hij dat ook uit: hij benoemt en waardeert de uitverkochte zaal en de bijzondere sfeer.

Zelfs probeert hij het publiek mee te krijgen in het meezingen van hun onlangs verschenen nummer Pretty. In de afsluiting van het optreden ontstaat er voorzichtig een kleine moshpit. Het is het bewijs dat deze ogenschijnlijke dromerige muziek live verrassend explosief kan zijn.