Imponerende showcase als sluitstuk Noorderwind Imponerende showcase als sluitstuk Noorderwind

The Captain mag vanavond het spits afbijten, voor het oog van het publiek dat zo te zien vooral uit collega-muzikanten en trouwe fans bestaat. Als eerste act lijkt de band even een beetje op gang te moeten komen, maar als iedereen echt ‘aan’ staat, komt er een energieke dosis post-punk rock de zaal in denderen en zit de vaart er goed in. Met verrassende wisselingen in sfeer en tempo, strakke starts en stops en mooi effectief gebruik van dynamiek houden ze het optreden continu spannend. Frontvrouw Kiki Baljé vertolkt de songs bovendien met overtuiging; als ze bij het nummer Fuck Face vooraf vertelt dat ze boos is over het feit dat je als vrouw niet veilig over straat kan, hoor en zie je dat ook echt terug in haar performance. De band heeft er duidelijk lol in met elkaar en dat lijkt een uitstekende basis voor het traject dat ze binnenkort samen ingaan.

Je hebt soms van die jongeren die in het verkeerde tijdperk geboren lijken te zijn. Dat geldt ook voor de vier achttienjarige mannen van The Wildfires. Zij maken onvervalste classic rock, geïnspireerd op grote voorbeelden uit de jaren zeventig tot negentig. Een goeie keus, want de stem van zanger Merlijn Verweel leent zich uitstekend voor het genre en gitarist Tristan van Lint blijkt Van Halen-achtige solo’s heel aardig in de vingers te hebben. Ook de typische rock flair is volop aanwezig, hoewel die op sommige momenten wel een beetje aanvoelt als iets teveel van het goede: met iets meer subtiliteit en dosering (bijvoorbeeld in de gevoeligere delen van een ballad) zal de show waarschijnlijk wat geloofwaardiger overkomen en iets minder aanvoelen als een ‘kunstje’. De composities kunnen bovendien nog wel wat meer diepgang gebruiken, maar dat neemt niet weg dat je nieuwsgierig wordt naar waar het met deze getalenteerde jonge mannen heen kan gaan. Dijkpop hebben ze in ieder geval al op zak!

Met Jelle de Lange (ook zanger en gitarist bij Eurydice) als nieuwe frontman imponeert Eyecloser direct vanaf de eerste maten van vierstemmige acapellazang. Wat volgt is een kolkende en sterk opgebouwde rock show met fascinerende composities, met daarin een enorme variëteit aan stemmingen, maatsoorten, bijzondere akkoorden en vernuftige vocale arrangementen die elkaar in hoog tempo opvolgen. Van een prachtig verstilde solo op de vijfsnarige bas tot een gitaarsolo in bloedtempo; de band blijft je verrassen. Bij de afsluiter van de avond – het nummer Eyecloser – krijgen ze de toehoorders op het laatst zelfs aan het pogoën! Na een verpletterend half uur kun je niet anders dan concluderen dat je zojuist naar een zeer solide band hebt gekeken. De verandering bij Eyecloser is duidelijk een verbetering is geweest.