Gepassioneerde Nana M. Rose legt ziel en zaligheid in haar songs Gepassioneerde Nana M. Rose legt ziel en zaligheid in haar songs

In de bovenzaal van Paradiso hebben heel wat muzikale talenten gestaan, zoals het Volendamse band AlascA dat later zelfs nog in de grote zaal heeft mogen staan, Grote Prijs van Nederland winnares Fabiana Dammers uit 2008, maar vrij recent ook Sue The Night, Mooie Noten winnaar 2024 Wolfgang voor zijn debuut EP Wistful Way en Tessa June. Je kunt zeggen dat in de Amsterdamse poptempel de bovenzaal als kraamkamer dient voor wat komen gaat en waarvan Paradiso ook het idee heeft dat degene die hier optreden, ook wat betekenen en gaan betekenen. Alleen is de muziek die Nana M. Rose brengt eigenlijk al betekenisvol. Als je op een avond als deze je eigen vlees en bloed weer weet te verrassen dan doe je het goed en dat voor iemand die haar hele leven haar hart volgt. Dat hart wordt nog belangrijk gaandeweg het optreden. Nog een klein dingetje over de bovenzaal. Er ligt wat water bij de schoorsteenmantel en dat verklaart waarom het hard nodig is dat er wat gerenoveerd dient te worden.

Als je Nana M. Rose iets kunt meegeven die op deze avond wordt begeleid door een driekoppige band en met haar zelf meegerekend op vier komt, is het woord ‘bezieling’ wel op zijn plaats. Nana M. Rose legt haar ziel en zaligheid in haar songs, is wellicht ook kritisch, want wie op streamingsdienst kijkt, ziet dat Morning Drops & Lemon Seeds niet meer te vinden is en dat terwijl daar een nummer op te vinden is, die Nana later op de avond nog laat horen. Nana trapt af met Easy Life en zoals ze dat brengt ze op een bluesy en jazzyachtige manier. Haar zuivere stem past daar ook goed bij. Na het nummer vraagt ze aan haar publiek of ze enthousiast zijn. In de korte dialoog blijkt dat wel. ,,Jullie zijn enthousiast”. Tot zover gebeurt het allemaal in het Nederlands, maar Nana die tegenwoordig ook regelmatig in Londen verblijft weet dan ook dat er wat Engelstalige vrienden zijn en dan is het netjes om het ook in het Engels verder te doen.

Nostalgische geluiden klinken ook door in het werk wat Nana maakt. Het is een vleugje Fleetwood Mac met een gitaarsolo die zo uit een Dire Straits nummer lijken te komen en dan is er ook die stem van Nana die je af en toe ook doet denken of je niet naar de illustere Linda Ronstadt staat te luisteren. Dat alles zit allemaal in die ene persoon die Nana M. Rose heet en uit Den Bosch komt, in Rotterdam heeft gewoond en haar muzikale hart volgt. Ook lijkt het wel dat de piano die ze bespeelt, haar echte vriend is op het podium omdat Nana er helemaal in op lijkt te gaan als ze dat instrument alleen maar aanraakt en soms ook lijkt te strelen. Kortom liefde. Eigenlijk zijn dat alle nummers die op de EP Nothing Ever Comes Close staan.

Hoe belangrijk schrijven voor Nana is, blijkt wel als ze de song Thought I’d Be Home By Now. Het is soms de heimwee die Nana heeft en wat is er dan beter om dat in een song te verwerken. Iedereen in de ruimte die dit hoort zal er iets mee hebben, als je iets wat ooit vertrouwds achterlaat dat dit gepaard gaat met emoties en je ziet ook letterlijk Nana het opschrijven en zoekend naar de juiste woorden. Schrijven van songs zijn minstens zo belangrijk als de muziek van de song zelf, want het nummer heeft een nostalgisch klinkende ondertoon.

Nana laat ook een nieuwe song horen, maar het wordt echt stil als Nana aan een verzoek gaat voldoen, omdat ze vanuit haar publiek het verzoek krijgt om November te spelen. Daar begeleidt ze zichzelf op de piano en doet dit allemaal alleen. ,,Ik vind het doodeng om het nu te spelen”, zegt ze licht verontschuldigend. Toch denkt ze na en weet ze weer hoe ze dit nummer weer moet spelen. Het is ook een persoonlijk nummer dat al in 2017 is geschreven. Met Life After You sluit Nana M. Rose haar optreden af.