EP-release Amélie Esmée voelt als thuiskomen in MidWest EP-release Amélie Esmée voelt als thuiskomen in MidWest

Buiten kleurt de Amsterdamse winter de handen rood, binnen is het warm. MidWest voelt als een dorpshuis in de stad: zachte lichtjes slingers, kaarsen, mensen die elkaar kennen en naar elkaar zwaaien en lachen. Het publiek is ontspannen, alternatief en nieuwsgierig. Hier kan iedereen zichzelf zijn.

De gymzaal oogt klassiek: jaren-tachtig lampen, gymzaal attributen, stoffige discoballen. Het podium staat vol instrumenten — piano, drumstel, gitaren, glimmende blazers. Het belooft een volle, dynamische avond te worden.

De tweeëntwintigjarige Amélie Esmée groeit op in Rotterdam, tussen de platen van haar ouders: Stevie Wonder, Ella Fitzgerald, Pat Metheny. Op haar dertiende schrijft ze haar eerste liedje. Tijdens de Codarts-vooropleiding ontwikkelt ze haar eigen stijl: Nederlandstalige pop met soul- en jazz-invloeden. Haar muziek is dromerig, melancholisch, maar ook vol groove.

2025 markeert een belangrijk jaar: shortlist JBL Music Academy, Amsterdamse Popprijs en airplay op 3FM. Op deze 23 januari 2026, verschijnt haar debuut-EP Toekomstverdriet, een ode aan vertrouwen winnen en afscheid nemen van je jongere zelf. Haar liedjes zijn uitweg en verwerkingsproces tegelijk, eerlijk en voelbaar.

Pimskin opent solo met gitaar. Hij vertelt hoe hij ooit op de zelfde middelbare school zit als Amélie. Nooit gesproken tijdens de middelbare school tijd, Maar pas jaren later hoort dat een van zijn nummers haar raakt. Vanavond speelt hij het speciaal voor haar. Zijn set van een halfuur bouwt een warme spanning op; het publiek druppelt binnen en de zaal vult zich langzaam voor de show van Amélie.

Om kwart over negen start Amélie haar set. Het podium is intiem aangekleed: kaarsen, een oude tv met beelden van haar jeugd voor het podium. De piano klinkt en de aandacht zijn op de beelden. Dan komt ze het podium op met hard applaus en gejuich. Pakt haar gitaar, en start zingend met de woorden over hoop en vertrouwen. Het publiek zingt zachtjes mee; Amélie straalt in top met pofmouwen, zwart-wit rokje en glimmende ketting.

Wanneer de zevenkoppige band aansluit na het eerste nummer, groeit de muziek van intiem naar groots. De samenstellingen wisselen: solo, duo met blazers, voltallige band. Elk nummer eindigt in luid applaus. De energie is voelbaar warm en meeslepend.

Hoogtepunten volgen: Excuus klinkt kwetsbaar en trefzeker, een samenwerking waar de namen aan het eind langs komen naar iedereen de ze wil bedanken. Tijdens Nog Zoveel Niet Gezegd, nodigt ze het publiek uit op de vloer te gaan zitten. Een stil moment ter nagedachtenis aan haar overleden oma. En het loslaten wat daarmee gepaard gaat & de inspiratie en creativiteit voor nieuwe muziek. Later gaat het tempo omhoog, soul en jazz vullen de zaal. Hands in the air, dansende voeten, luid gejuich.

Rotterdam komt ter sprake, niet alleen als stad maar als metafoor voor relaties gekoppeld aan een stad. Relaties als in: vriendschap, liefde, familie, en alle vormen dan nog meer. Tijdens het nummer wordt Rotterdam gezongen als “Amsterdam”.

De titel van de EP, Toekomstverdriet, vindt hier in deze zaal zijn oorsprong. Haar vriendin, de bedenker van de titel, deelt een poëtisch verhaal over vier seizoenen, vriendschap en gevoel. Het past perfect bij de avond.

De toegift is Achterop. Het publiek draagt het nummer mee, Amélie luistert, glimlacht en bedankt iedereen: MidWest en alle betrokkenen, het voorprogramma, haar ouders en alle anderen die deze avond mogelijk hebben gemaakt, veel namen komen voorbij. Na ruim een uur eindigt de show met een gezamenlijke buiging van de band.

Na de show blijft het publiek nog hangen, en neemt Amélie tijd om met het publiek een praatje te maken. Het publiek die bestaan uit vele bekende: Familie, vrienden, bekenden.