De Jeugd Van Tegenwoordig is nog steeds de jeugd van tegenwoordig De Jeugd Van Tegenwoordig is nog steeds de jeugd van tegenwoordig

Om kwart over acht is de grote zaal in Paradiso zo goed als vol; dertigers, tieners en ouders die hun jonge kinderen meenemen naar (waarschijnlijk) hun eerste concert. In de lucht hangt een object dat op een luchtballon lijkt, met ‘De Jeugd’ erop geprojecteerd. Wanneer de zaal donker wordt volgt er voor enkele minuten een technobeat gepaard met heftige, flitsende witte lichten. Op het podium verschijnt als eerst Faberyayo, in wat waarschijnlijk een Burberry-jas is, nonchalant met zijn handen in zijn zakken. Achtereenvolgens komt Vieze Fur in een dikke bontjas en een grote zonnebril. Willie Wartaal, oftewel WiWa maakt de groep compleet, ook met een grote zonnebril op zijn gelaat.

Het publiek is divers maar mengt zich niet echt met elkaar. Vooraan lijken alle pubers zich verzameld te hebben, met daarachter een compacte laag dertigers en op de balkons de gezinnen. Toch doet het niet te min van de energie in de zaal; iedereen op hun eigen eiland maar allemaal lijken ze het naar hun zin te hebben. De eerste moshpit heeft zich vooraan al gevormd en Faberyayo gooit z’n flesje water leeg in het publiek. Vieze Fur en WiWa maken met hun handen een hartje naar het publiek.

De sfeer zit er goed in en De Jeugd is lekker op dreef. Faberyayo richt zich tot een tiener vooraan in het publiek: ‘Mag je alcohol?’. Het antwoord is uiteraard nee. ,,Je bent elf hè?”, volgt hij. Ondertussen gooien alle drie de mannen hun flesjes water leeg in het drukke publiek dat zich meer en meer op elkaar gooit. Het Burberry-jasje gaat uit, een tanktop met Father Figure erop verschijnt. Af en toe verbeeldt Faberyayo een hartje naar zijn gezin, dat boven zit toe te kijken.

,,Gaan we gek doen of wat?” vraagt Willie. Wederom opent zich een grote cirkel vooraan. Het is ondertussen de zoveelste (ietwat overbodige) moshpit. ,,We zijn hier niet bij Joost Klein”, klinkt het vanuit Faberyayo. Braaf verdwijnt de beginnende moshpit en wordt er weer gedanst in plaats van gebeukt. De klassieker Watskeburt?! is aan de beurt, achteraf verkondigt WiWa dat hij de dag ervoor jarig was.

Niet alles loopt even soepel. Hier en daar zijn er wat technische problemen, de microfoons lijken te glitchen, soms hapert de muziek en ze zijn niet altijd even goed te horen. Toch maakt het niet uit; de mensen in de zaal dansen en zingen mee met de iconische groep die al ruim anderhalf decennium blijft imponeren.