Fleddy Melculy brengt nostalgie en meeschreeuwtherapie naar Maastricht Fleddy Melculy brengt nostalgie en meeschreeuwtherapie naar Maastricht

In de kleine zaal van de Muziekgieterij staat een gevarieerd publiek te luisteren naar het voorprogramma: de vierkoppige band Rotzak. Frontman Niel Hendrix verschijnt met een kruk op het podium en al snel komen we erachter dat hij de dag ervoor tijdens de show bij Doornroosje Nijmegen een scheur in zijn kuit heeft opgelopen / gemosht. Door de energie die Hendrix afvuurt, delft de kruk al snel het onderspit. In een hoog tempo wordt er een hoop directe, ongepolijste, rauwe, harde metalachtige punk op ons afgevuurd. Ondanks dat de stukjes zang niet altijd even zuiver zijn, charmeert de band ons, met een tegendraadse en ongefilterde attitude waar de zaal ontzettend goed van opwarmt. Die zang wordt tevens gecompenseerd met een hoop gegrunge waar we u tegen zeggen. Wij snappen goed dat Rotzak een waardige band is als voorprogramma van wat ons te wachten staat.

Na een korte ombouw hoort het publiek aan een nummer van Zwangere Guy dat Fleddy Melculy op het punt staat te beginnen. De band, met frontman Jeroen Camerlynck, wordt hartelijk ontvangen en al snel hebben we in de gaten dat de fanbase precies weet waar ze aan toe is. Er is een sterke groepsmentaliteit te voelen: "Deze avond feesten we samen, zingen we samen en zweten we samen in de moshpit." Woord voor woord worden de nummers meegebruld. Wanneer grote held ‘Apu van de Nightshop’ wordt geëerd in het gelijknamige nummer, worden er meerdere Bifi Rolls vanuit het publiek richting het podium gesmeten.

Bij het nummer ‘Geen vlees wel vis’ vraagt Camerlynck of er iemand toevallig een haring bij zich heeft en zo worden er random een aantal vissen de lucht ingestoken. Er wordt ontzettend veel contact gelegd met het publiek. Het optreden wordt in een ultieme samenwerking tussen de band en het publiek tot een hoogtepunt gebracht.

Mega strakke drums, schreeuwende gitaren, doorlopende basgitaar, de band levert precies wat er door alle kanten van ze verwacht wordt. Behalve… Als je voor het eerst tickets hebt gekocht zonder voorkennis en denkt dat je naar een coverband van Queen gaat, natuurlijk! Daarover heeft de band het nummer ‘Freddie’ dat ze halverwege niet kunnen missen om te spelen.

Het heerlijke aan Fleddy Melculy is dat elk dagelijks issue, of het nou een irritatie is aan mensen die een Metallica shirt dragen terwijl ze die band niet kennen, de deur niet achter hun luie reet dicht kunnen doen, of het feit dat je na een avond stappen je sleutel kwijt bent, kunnen ombuigen naar snoeiharde, snerende metalnummers, waarbij je alle frustratie linea recta weer van je af kunt schreeuwen. Wat wil je nog meer op een reguliere zaterdagavond in februari? Wat ons betreft helemaal ‘niks’. En zelfs dat is omschreven in het nummer van Fleddy Melculy, dat gaat over helemaal niks.