Zero For Three: racehorsepablo, WASTE en Green Milk From The Planet Orange Zero For Three: racehorsepablo, WASTE en Green Milk From The Planet Orange

De openingsact van de avond is er eentje die verrast. Op Spotify is nog geen muziek te vinden van racehorsepablo en ook online blijft de informatie beperkt tot omschrijvingen als hardcore popcorn punk, ad/hd eggpunk en funstyle. We laten ons dus maar verrassen.

Racehorsepablo is een jonge band en verschijnt met drie personen op het podium: een bassiste, een gitarist en een frontman die zijn laptop opstart, waaruit naast drumlijnen ook allerlei geluidjes klinken. Muzikaal gaat het alle kanten op, maar de muziek lijkt hier soms ondergeschikt aan de humor. En humor heeft de frontman in overvloed. Tussen de nummers door praat hij uitgebreid tegen het nog wat afwachtende publiek, dat hij gaandeweg steeds meer voor zich wint. Tijdens een nummer over Batman wordt zelfs voorzichtig meegezongen. Het enthousiasme spat van het podium: de frontman danst vrolijk mee, is uiterst expressief en schuwt bizarre teksten niet: “Don’t cut my penis off / I still need it / I still want it” klinkt het zonder enige schaamte. De band neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus en presenteert het geheel met een flinke dosis zelfspot. Het voelt soms meer als een comedyshow dan als een concert, maar de aandacht verslapt geen moment.

Als afsluiter krijgen we een niet-live gespeelde cover/remix van ‘Tubthumping’ van Chumbawamba, gevolgd door nog een hysterische remix, waarbij de frontman ook nog zijn breakdance-skills toont. Vooraf wisten we niet goed wat we konden verwachten en heel eerlijk? Ook na afloop weten we dat eigenlijk nog steeds niet helemaal.

WASTE stond al in de finale van Humo’s Rock Rally en is dit jaar finalist van StuBru’s De Nieuwe Lichting. Misschien verklaart dat waarom de zaal inmiddels goed gevuld is. Vanaf de eerste tonen is duidelijk waarom deze band zoveel aandacht trekt. De set opent met donkere postpunk vol spanning en noise, gehuld in blauw licht en dikke rook. ‘Discothèque’, een van de nieuwe singles, voelt als een afdaling in een zweterige underground club, geen Berghain, maar wel dansbare energie met stevige gitaren midden in de Muziekgieterij. Ook ‘Urges’ valt op: een repetitieve gitaarriff, strak tempo en de stem van Jef Jenaer die moeiteloos schakelt tussen cleane zang en een intense schreeuw.

Qua sound balanceert WASTE tussen invloeden van Gilla Band, IDLES en Gurriers, maar altijd met een duidelijk eigen smoel. Het is een furieuze chaos die precies klopt, versterkt door de intense podiumpresentatie van de frontman. Ondanks hun relatief korte bestaan staat hier een band die speelt met het zelfvertrouwen van een act die al jaren grote zalen bespeelt.

Hoogtepunt van de set is ‘Get Up’, met een sterke opbouw en een opvallend spoken word-moment in het midden, waarna het nummer weer openbarst in rauwe intensiteit. Afsluiten doen ze met ‘Dog House’, hun bijdrage aan De Nieuwe Lichting. De hond blaft, het publiek roept de titel mee en het is duidelijk: WASTE heeft zijn fans al gevonden. Voor ons zijn zij de absolute winnaar van de avond - en hopelijk straks ook van De Nieuwe Lichting.

De roots van Green Milk From The Planet Orange liggen in de grindcore, maar anno nu maakt de band psychedelische prog met een duidelijke knipoog naar jazz. Direct valt op dat het optreden ingetogen oogt: drummer, bassist en gitarist zitten naar elkaar toe op stoelen op het podium. Al snel wordt duidelijk dat deze muziek geen uitbundige podiumpresentatie nodig heeft. Dit is muziek die je met je ogen dicht wilt ondergaan. Ze zuigt je op en voert je mee in een hypnotiserende psychedelische trip. Het geluid is exploratief, dynamisch en voelt bijna geïmproviseerd, terwijl alles perfect in elkaar grijpt. Denk aan SLIFT, Minami Deutsch en Acid Mothers Temple. De muziek voelt als een kosmische achtbaan: speels, onvoorspelbaar en technisch indrukwekkend, waarin psychedelica en progrock voortdurend samensmelten.

De bandleden zijn duidelijk zeer vaardige muzikanten en uitzonderlijk goed op elkaar ingespeeld. Live ontvouwt GMFTPO een strak maar avontuurlijk geluid, waarin mathematische precisie hand in hand gaat met vrije, psychedelische uitbarstingen. De nummers zijn lang uitgesponnen, met krachtige opbouwen en veel dynamiek. Dat dit intense geluid door slechts drie muzikanten wordt neergezet, is indrukwekkend.

De zang speelt een ondergeschikte rol en voegt weinig toe aan de hypnotiserende sound. Halverwege de set kondigt de gitarist het laatste nummer aan, een stuk van maar liefst 22 minuten. Ook hier wisselt de band moeiteloos tussen kalm en sereen enerzijds en energiek en dansbaar anderzijds. Zelfs wanneer bassist en gitarist gaan staan en het lijkt alsof het einde nabij is, volgt nog een vertraging, een nieuwe versnelling en worden we nog één keer volledig meegezogen in deze psychedelische trip.

Met deze editie laat Zero For Three opnieuw zien waarom het maandelijkse, gratis evenement zo’n vaste waarde is binnen de Muziekgieterij. Drie totaal verschillende acts, elk met een eigen signatuur, maken van de avond een ontdekkingsreis die nieuwsgierig houdt en ruimte laat voor verrassing en overtuiging.