Lesoir in China Lesoir in China

Deel twee van het verslag uit het oosten

, Lesoir

Lesoir in China

Deel twee van het verslag uit het oosten

Lesoir ,

Hun donkere sound met psychedelisch tintje deed al vermoeden dat band Lesoir niet bang is voor wat avontuur, maar de laatste berichten die wij van de band ontvingen, sloegen alles. Vanuit Shanghai ontvangen we een reisverslag. Lesoir tourt namelijk door China. Van 28 september tot en met 13 oktober 2012 treden ze op in dit land. Ze houden ons op de hoogte van hun wederwaardigheden. Het tweede deel van hun trip.

7 oktober
We hebben vanaf vandaag drie dagen vrij. Dachuan gebruikt de eerste vrije dag om zijn familie te ontmoeten tijdens een fancy diner en de rest van de band doet wasjes, rust uit en schrijft aan dit blog. ´s Avonds is Dachuan nog steeds onder de pannen bij zijn familie en wij hebben geen zin om op de hotelkamer te verblijven. Na wat research te hebben gedaan in onze meegebrachte reisgidsjes besluiten we om naar de Bund (waterkade) te gaan. Deze staat bekend om zijn torenhoge gebouwen in de meest obscure vormen en volledig voorzien van LED-verlichting. Een avondje de toerist uithangen gunnen we onszelf wel en we besluiten om de beroemde boottocht te nemen langs de kade van de Bund. De trip naar het gebied (Pudong) duurt langer dan verwacht en we komen vrij laat aan op de plek van bestemming. We lopen op ons gemak richting de kade en om kwart voor tien zien we de eerste borden die ons verwijzen naar de opstapplaats voor de boot. Een 13-tal minuten later staan we aan de kade, en zien aan de overkant een kitscherige LED skyline vol met gebouwen geïnspireerd door London 18e eeuw (Chinezen bouwen echt alles na). Na wat oeh en aah’s en een foto horen we de Chinese Big Ben luiden: het is 22:00 uur en na de laatste slag is het alsof iemand de stekker uit dit gehele spektakel trekt. Het licht dooft over de hele skyline... We besluiten om terug te gaan naar het hotel en ons ´eentje op de lamp´ te schenken onder het genot van Rolling Stones' It’s Only Rock & Roll But I Like it. Morgen weer een dag.

8 oktober
Vandaag staat een sightseeing tour op de planning, verzorgd door de dochter van de vriendin van Dachuan´s moeder, samen met haar vriendin. We hebben allemaal honger en gaan vandaag voor een Kantonese lunch; een verkapte steengrill met vlees, cocktails en groentes. We hebben weer energie voor de komende uren.  De trip vervolgt zich naar een oud gedeelte van Shanghai. Dit ziet er qua authenticiteit fantastisch uit maar we krijgen er toch een té hoog toeristisch gevoel bij; ieder knus huisje is het thuis van een kitsch handeltje en bovendien is het allemaal veel te duur. We besluiten onze souvenirs elders aan te schaffen.  Shanghai heeft de grootste fake market van China en dat wordt onze eerstvolgende stop. Eens kijken of we echt kunnen zien of die All stars fake zijn.  Na een lange metrotocht komen we aan op de fake market en dat hebben we geweten. Iedere marktkraamhouder nodigt je opdringerig uit om binnen te komen want allemaal verkopen ze echte “Lolexen”, “Plada” en “Lay Ban” voor een appel en een ei. De jongens begeven zich vol overgave aan het afdingen en weten enkele schoenen en zonnebrillen te scoren voor 1/5e van de eerstgevraagde prijs. Het is de laatste dag van Harry´s China avontuur en hij wil wat souvenirs kopen voor de kids. Next stop is dus de grootste speelgoedzaak van Shanghai, gelegen aan Nanjing Road. Ingo heeft intussen al geïnformeerd waar precies de tattoo shop ligt en of de meneer tijd heeft voor een inktsessie. Het blijkt dat we om de hoek zitten, en na de kinderboodschappen vertrekken we met de (?) delegatie voor Ingo´s tattoo. De shop blijkt gevestigd in een appartement, gewoon bij de man thuis. Deze meneer wordt door ons meteen uitgeroepen tot de langste Chinees (hoe lang?) van de tour en na een half uur staan we weer buiten. Omdat het Harry’s laatste avond met ons is, trakteert hij ons op een etentje en we besluiten voor de Italiaanse keuken te gaan. Het is heerlijk, gezellig en na een afsluitende borrel bij de loungebar aan de overkant besluiten we dat het mooi geweest is voor vandaag.

9 oktober
Vandaag staat een diner met de oma en opa van Dachuan op de planning. Voor de rest doen we (bijna) helemaal niks. Harry is vroeg in de ochtend vertrokken richting het vliegveld, Ingo is op zoek naar vaseline voor zijn tattoo en de rest ligt nog te snoozen in zijn bedje. Het diner 's avonds is gezellig en traditioneel. Chinezen discussiëren graag en bij iedere vraag die we hebben, barst de discussie los omdat iedereen wel een betere winkel weet waar we bijvoorbeeld rijstwijn kunnen kopen. Het eten is lekker; we zijn vooral blij dat we niet alles kunnen lezen en begrijpen, want dan hadden we wellicht níet alles geproefd wat er vanavond op tafel stond…

10 oktober
Vanavond eindelijk weer spelen! We nemen vroeg de trein naar Hefei. De hogesnelheidstrein is relaxed, en na twee uurtjes arriveren we op de plaats van bestemming. Inmiddels zijn we goed getraind in het volproppen van twee taxi´s met onze gear, echter vandaag is er tóch weer hectiek. Vanaf het moment dat we het treinstation uitlopen, beginnen mensen aan onze armen te trekken en onze spullen zonder toestemming in busjes te stoppen. We willen echter gewoon twee officiële taxi´s; deze zijn vanuit de staat geregeld en minder geneigd je te bedriegen. Je weet wat je betaalt en daarnaast hebben we geen zin om te onderhandelen. De illegale chauffeurs zijn echter hardleers en als vliegen op een hoop stront blijven ze Maartje aanraken en ons richting de busjes sommeren. Ingo ontploft en laat op zijn Maastrichts weten dat hij hier niet van gediend is. Na nog wat meer oerwoudgeluiden weten we ons toch in twee taxi’s te dringen. Dit was zonder twijfel de meest vervelende ervaring van het reizen in China.  De show 's avonds is wederom cool en de respons van het publiek werkt verslavend. Iedereen wilt met ons op de foto en we krijgen allemaal leuke presentjes als bedankje. Vanwege alle hectiek overdag en aansluitend de vroege soundcheck hebben we die dag nog niet echt gegeten en iedereen heeft een knorrende maag na het optreden. Het toeval wil dat we bij het verlaten van de club buiten op straat het zogenaamde ´streetfood´ aantreffen, inclusief tuinmeubilair en een Chinese film op groot scherm. We bestellen vlees en groente op spies, halen wat drank bij de dichtstbijzijnde toko en genieten van ´The food of the South´. "You want spicy?", "YES!". En dat hebben we geweten de volgende ochtend!

11 oktober
We nemen weer de trein. Vandaag gaat de reis naar Wuhan. We spelen die avond in de VOX, een vooraanstaande live venue waar alle groten al een keer gespeeld hebben. Op de muur achter het podium prijkt in grote witte letters de tekst ´Voice of Youth, Voice of Freedom´. De PA is vet, de geluidsman weet wat hij doet en de zaal stroomt vol. Dít is waar we het allemaal voor doen. Leuke shows, veel respons, de kreten om toegift en verliefde blikken van Chinese meisjes naar onze drummer Ruben ("He’s so cute..."). Het publiek blijft 1,5 uur geboeid naar ons luisteren en kijken. Na de show begeven we ons onder de menigte om CD´s aan hen te verkopen en te signeren. Bijna op zijn ze. Wat een fantastisch gevoel is dit!

12 oktober 
Op onze voorlaatste speeldag wederom vroeg in de trein. Vanavond zal Lesoir de Musician Livehouse in Guangzhou onveilig maken. Hoewel dit een stad is waarvan we niet echt het gevoel hebben dat de hoogbouw zó ontzettend massaal is, bevinden onze hotelkamers zich toch op de 21e verdieping. Het is hier vrij rustig en heerlijk warm (±30°C). Wij krijgen een beetje een ´vakantie in Spanje-gevoel´: zoals bij ons in Europa is het hier ook zo dat hoe zuidelijker je gaat, hoe warmer en gemoedelijker de sfeer en de mentaliteit van de mensen wordt. Dit merken we vooral aan het tijdstip van arriveren van de geluidsman. Wij hadden reeds aangekondigd een half uur later dan afgesproken te arriveren in de venue, maar de geluidsman laat vervolgens nog eens 1,5 uur op zich wachten. Gelukkig is er tijd genoeg en tijdens dit wachten worden ons de 2 liter kannen Tiger Beer voorgezet. Ingo waagt een partijtje pool tegen de Chinese barman (en wordt volledig ingemaakt natuurlijk) en daarna is het tijd voor een zeer uitgebreide soundcheck. De technicus tovert wederom een fantastisch geluid uit PA en backline (hoe doen die Chinezen dat toch?), maar tijd voor een maaltijd blijft er uiteindelijk toch niet over. We besluiten dat we reeds genoeg vloeibare boterhammen met kaas achter de kiezen hebben, en wanneer het publiek zich voor het podium verzameld heeft gaan alle remmen weer los. Na de show komen we erachter dat het merendeel van het publiek van vanavond ook muzikant is en er worden internationale muzikantenverhalen over en weer verteld. In de tussentijd worden we voorzien van meer kannen bier en delen deze massale hoeveelheden vervolgens met onze nieuwe fans. Dan komt de menukaart voorbij en wij denken allemaal hetzelfde… niets is zo fijn als een lekkere maaltijd na een goede show! Wederom een toppie avond met toppie hospitality!

13 oktober
Vanavond spelen we onze laatste show in China. We gaan met de taxi naar het treinstation en met de trein nog verder naar het zuiden: de stad genaamd Shenzhen. Het is een mooie, groene stad. De temperatuur is hier nog hoger dan voorheen, evenals de luchtvochtigheid die ervoor zorgt dat de smog tussen de hoogbouw blijft hangen waardoor het zicht helaas enigszins beperkt blijft. Na een vrij korte taxirit arriveren we bij ons hotel. Daar hangen we nog wat op onze kamer om vervolgens het laatste avontuur tegenmoet te gaan.  De Hongtangguan Bar (oftewel Red Sugar Bar) is volgens de tourmanager op loopafstand, maar met al onze spullen besluiten wij het tegendeel. Lopen is geen probleem, maar in deze drukte zetten wij toch liever Dachuan met alle gear in een taxi. Zo gezegd zo gedaan. Dit was het slechtste plan van de tour… De taxichauffeur weet niet goed waar hij heen moet en dumpt Dachuan met alle spullen in een donker en verlaten (achteraf gezien gelukkig niet al te ver van de venue gelegen) steegje. Het duurt een eeuwigheid voordat wij zelf de venue te voet vinden en we komen er vervolgens snel achter dat we een zoektocht naar Dachuan op touw moeten zetten. Er wordt weliswaar telefonisch overleg gepleegd tussen hem en de rest van de band, maar het uitleggen waar Dachuan zich bevindt lijkt een onmogelijke opgave. Dan uiteindelijk wordt Lesoir herenigd met zijn bassist en kan de soundcheck beginnen. De crew van de venue heeft alle begrip voor de situatie, is behulpzaam en biedt ons meteen een biertje aan. De akoestiek in deze venue blijkt niet heel prettig te zijn; vanwege de tweede verdieping - die bestaat uit een volledig stalen constructie - welke los in de ruimte is geplaatst en met stalen trappen te bereiken is, lijkt het geluid alle kanten op te gaan. Echter bij terugkomst van een snelle hap zijn alle verdiepingen gevuld met mensen en ziet het er verbazingwekkend goed en gezellig uit! Vóór ons, naast ons (op de trappen) en boven ons staan Chinezen te joelen en te klappen tijdens de show. 

Je moet ervan houden: het gevoel dat je tijdens het spelen door Chinezen omringd bent, vinden wíj inmiddels toch echt heel erg te gek! 

We verkopen alles wat we hebben (de laatste singles, de laatste CD´s en we verkopen zelfs de laatste promo’s voor geld), babbelen nog wat na met de venuebaas en besluiten dat we ook hier graag terug willen komen. Het antwoord daarop is dat wij een volgende keer van harte welkom zijn en de promotie dan door de venue aangescherpt zal worden. Ondanks het uitverkocht huis van vanavond willen ze blijkbaar nóg meer geven... het is even slikken en helemaal doordringen doen de woorden van deze gulle man nog niet volledig. Maar één ding staat nu al vast, dit was onze eerste China experience, maar zéér zeker niet de laatste!

Lees ook deel 1 van het reisverslag.

nu op 3voor12