Albumrecensie: The Dirty Denims - High Five Albumrecensie: The Dirty Denims - High Five

Langverwachte debuutalbum laat een vermakelijke balans tussen pop en hardrock horen

, Guido Segers

Albumrecensie: The Dirty Denims - High Five

Langverwachte debuutalbum laat een vermakelijke balans tussen pop en hardrock horen

Guido Segers ,

Eindhoven Rock City zou dood zijn; elke paar maanden schrijft iemand dat wel in een artikel. Wordt rockend Eindhoven er niet een beetje moe van? Met al die vette releases van bands als Mozes and the Firstborn, Radar Men from the Moon en vorig jaar nog Candybar Planet en D Deadly, lijkt het hart van Eindhoven nog steeds rock-’n-roll door de aderen te pompen. Dat doet het net zo hard bij The Dirty Denims, die een puike plaat afgeleverd hebben met debuut 'High Five'.

Als de vieze spijkerbroeken van AC/DC en Blondie een band zouden beginnen, dan klonk die ongetwijfeld als The Dirty Denims. Straight up rock-’n-roll met van die tijdloze gitaarriffs en ballenrock samen met catchy, poppy klanken. De opener ‘Fit In Stand Out’ laat dat meteen horen, zo’n strakke riff die meteen de aandacht trekt met een star ritme dat de song ook verder draagt. Mirjam Sieben gilt daar de teksten overheen met veel energie en overtuiging. De teksten zijn catchy en vol herhaling zodat er lekker meegezongen kan worden. Toegankelijk en grappig, maar met niet al te veel diepgang. Gas erop en meebrullen, je weet wel.

Een goed voorbeeld is ‘Famous’, waarvan het refrein simpelweg klinkt: “I wanna be famous.” De Ramones zouden het niet beter kunnen zeggen. Het nummer hoorden we ook al terug op de laatste EP. Voor je het weet zit je met je voet mee te tikken en bewegen je lippen met de woorden mee. Niks mis met een rockcliché, zeker als je weet hoe je dat moet gebruiken. Het viertal weet daar prima raad mee. Zelfs dat eenzijdige ritme stoort niet en zorgt er voor dat de nummers zo makkelijk in elkaar overvloeien en de luisteraar er middenin blijft zitten. Dat deed AC/DC ook al met het nodige succes op 18 albums, nietwaar?

Oké, een beetje het gevoel van een Duracell-reclame begint wel te komen tegen de tijd dat je bij ‘Dirty Job’ aanbeland bent. De referentie naar mensen die “Slayer!” brullen bij shows is natuurlijk erg leuk. De band maakt gewoon muziek die leuk klinkt. ‘I Believe In Rock ’n’ Roll’ illustreert dat misschien het beste; een poppy, toegankelijke sound waar alles inzit wat een rocksong nodig heeft. Dit is de band die iedereen leuk kan vinden; de vrolijke riedeltjes op songs als ‘Make Up Your Mind’ vergroten dat gevoel nog meer. Een beetje van Blondie, een beetje Ramones en vooral een goede dosis zelfspot. De band komt er gemakkelijk mee weg.

Afsluiter ‘What I Like About You’ is natuurlijk de duidelijke knipoog naar het verleden. De cover van The Romantics laat nog maar eens horen waar de inspiratie vandaan komt. Eigenlijk zijn alle liedjes simpel, gemakkelijk en meebrulbaar. Live is het allemaal met net wat meer pit natuurlijk, geen wonder dat de Zwarte Cross en Lowlands al smulden van de band. Het voorprogramma mogen vervullen van Steel Panther is het meest recente hoogtepunt, maar de band is zeker geen gimmick. Wel blijft het gevaar op de loer liggen om voorspelbaar te worden. Maar deze plaat is leuk genoeg om die zorg even helemaal te vergeten.

Het debuutalbum van The Dirty Denims is op 26 januari 2014 verschenen op cd in eigen beheer en op vinyl bij Lighttown Fidelity.

Nu op 3voor12