Paul Weller in de Effenaar Paul Weller in de Effenaar

Vijftigjarige rocker; en nog altijd een podiumbeest

, Tekst: Freddy van de Laar/ Fotografie: Marielle van der Ven,

Paul Weller in de Effenaar

Vijftigjarige rocker; en nog altijd een podiumbeest

Tekst: Freddy van de Laar/ Fotografie: Marielle van der Ven, ,

Geboren in 1958 en op veertienjarige leeftijd al zijn eerste band opgericht met zijn jeugdvriend. Vanaf die tijd is de opmars van deze Britse artiest begonnen. Immens populair in eigen land maar ook buiten Groot-Brittannië wordt van deze man gehouden. In de Effenaar bleek dat Nederland ook van deze man houdt. En terecht.

Vijftigjarige rocker; en nog altijd een podiumbeest

Nooit echt doorgebroken tot de hitlijsten maar altijd verzekerd van volgepakte zalen, tenten, stadions en festivalweides. Hij is altijd al een persoon geweest die niet geliefd is bij platenmaatschappijen omdat hij geen concessies wil doen. Zijn muziek is bedoeld zoals het gemaakt is. Rauw, puur en vol passie. Het laat je nadenken over de wereld, de liefde, jezelf en al het andere wat er op dat moment in je hoofd zit. Het is blues op een rockmanier gebracht. Ik kan er geen andere woorden voor vinden. Voor mensen die Paul Weller niet kennen, is deze intro noodzakelijk. Voor mensen die hem wel kennen, is deze intro veel te kort. Want de man heeft al veel beleefd, veel gemaakt en al veel harten veroverd. Na het optreden in de Effenaar zijn daar ook weer een aantal harten bijgekomen. Dit kan helaas niet gezegd worden van Moke; het voorprogramma. Waarschijnlijk hebben ze niet slecht gespeeld maar dit optreden is al voorbij voordat de mensen binnen zijn. Aanvang van het concert was 20.15 uur, zo staat het aangegeven op de website en kaartjes, maar bij binnenkomst om 20.30 uur, zoals ik, zijn de Nederlandse Britpoppers al aan hun laatste nummer bezig. Gelukkig maakt de hoofdact dit meer dan goed. Vanaf het eerste nummer gaat het namelijk los en het komt die avond ook niet meer vast. Tijdens het derde nummer “Shadow of the sun” wordt uitgepakt met een felle gitaarsolo waardoor dit nummer nog meer lading krijgt dan het al heeft. Aan gitaren geen gebrek trouwens, want zowel Paul zelf en de gitarist hebben vijf, misschien wel zes gitaren bespeeld. Voor ieder nummer een andere gitaarsound. Iets wat je niet meer vaak ziet. Gedurende het concert wordt niet gepraat tegen het publiek. Behalve als er nummers gespeeld worden van zijn nieuwe cd “22 dreams”. Dan mompelt ie wat door de microfoon. Maar als iemand zo kan zingen, dan hoef je ook niet te praten natuurlijk. Met zijn perfecte timing is het namelijk heerlijk om naar die rauwe stem te luisteren. Maar ook zijn gitaarspel is goed. En zijn pianospel is goed. En zijn tamboerijnspel is goed. Inderdaad, hij is zeer muzikaal. Zijn eerste nummer op de piano is misschien wel het mooiste nummer van de avond. “ Empty ring” , ook van zijn nieuwe cd, is een gevoelig nummer die de zaal stil krijgt. Je wordt gehypnotiseerd door dat nummer. Je moet gewoon luisteren. Deze hypnose blijft niet al te lang hangen, want er wordt meteen weer aangezet om stevig te rocken. De drummer laat je helemaal ontwaken door een knalharde, doch korte, drumsolo weg te geven. Gevolgd door een prachtige live-versie van de single “Wishing on a star” waarmee Grace Jones nog ooit de hitlijsten veroverde. De gitarist raakt hierbij letterlijk een gevoelige snaar ,want hij brengt dat nummer naar een enorme hoogte. Opvallend is dat wanneer Paul Weller achter de piano zit dat de gitaristen ook gaan zitten zodat ze nooit letterlijk boven hem uit toren. Alsof het publiek al niet genoeg verwend is wordt tijdens de toegift een mooi lichteffect gepresenteerd. Rood, blauw licht van beide zijkanten is het enige licht dat op ze schijnt. Zeker een tip voor andere artiesten! Hierna is het dan ook echt voorbij; al denken mijn oren daar anders over. Die suizen nog door tot diep in de nacht. Paul Weller gezien 2 oktober in de Effenaar.
Tags

Nu op 3voor12