Verslag Nirwana Tuinfeest 2008: zaterdag Verslag Nirwana Tuinfeest 2008: zaterdag

Dag twee Nirwana: zon alom!

, Niena Bocken, Daniel van Haren Foto's: Ilvy Maijen & H.Kreutzer,

Verslag Nirwana Tuinfeest 2008: zaterdag

Dag twee Nirwana: zon alom!

Niena Bocken, Daniel van Haren Foto's: Ilvy Maijen & H.Kreutzer, ,

De tweede dag van het Nirwana tuinfeest begint goed, in tegenstelling tot de eerste dag is de zon volop aanwezig wat ertoe leidt dat Lierop en omstreken massaal naar het tuinfeest toestroomt. En terecht, de line-up van vandaag belooft veel: de lokale band Lock Nine, Leaf, Claw Boys Claw, Racoon, Jaya The Cat, Buffalo Tom, Madball en C-mon & Kypski zullen vandaag hun opwachting maken. Het is het perfecte recept voor een gevarieerde en muzikaal hoogstaande festivaldag.

Dag twee Nirwana: zon alom!

Coverband Lock Nine warmt goed op 13:00u. Het Nirwana festival trapt de ‘33e editie op de ‘rock’ zaterdag af met de lokale coverband Lock Nine. Een lekkere opwarmer voordat ‘het geweld losbarst’ aldus de zanger. De band begint de eerste twee nummers sterk;, muzikaal klinkt het goed en komt het zeer dicht bij de originele versies van de vertolkte nummers, maar al snel blijkt dat de zanger qua stem het niveau niet haalt. Jammer, maar het kan het publiek niet boeien. – de sfeer zit erin en de dag is begonnen. (DvH) Leaf heeft er zin in ‘Leaf’ is inmiddels een begrip in muzikaal Nederland. Hun doorbraak vorig jaar met ‘Wonderwoman’ was de zomerhit van 2007 en werd veelvuldig gedraaid op de Nederlandse radiostations waarna het lange tijd in je hoofd bleef hangen. Naar eigen zeggen ‘geïnspireerd door de zomer’ geven ze dan ook een indrukwekkende ‘zomerse’ show toepasselijk gezien het weer. De fijne, aanstekelijke popliedjes van deze 5 koppige band in de trant van ‘Jack Johnson’ klinken strak, de stemmen zuiver en hun meezing nummers nemen het publiek mee en weten een hele fijne sfeer te scheppen. Zeker als de eerste tonen van ‘Wonderwoman’ klinken, zingt het publiek massaal mee en het lijkt alsof de band er meer en meer zin in krijgt. Als dan tussen de nummers door de band de tv-theme van ‘Ovide en zijn vriendjes’ speelt waarop het publiek massaal reageert met ‘Kijk uit malloot een kokosnoot!’ kan het helemaal niet meer stuk. Veelvuldig interactie van zowel de bandleden onder elkaar als met het publiek maakt ‘Leaf’ tot een zeer geslaagd zomers swingend feestje. (DvH) Generale repetitie voor Jaya The Cat Jaya the Cat heeft zijn roots in Boston, maar de heren vinden het blijkbaar beter toeven in Nederland, want ze zijn tegenwoordig woonachtig in Amsterdam. Vandaag is een mooie generale repetitie voor de heren, want volgende week staat Jaya The Cat op een van Nederlands’ grootste festivals; Lowlands. Na het instrumentale intro knalt Jaya The Cat er meteen een lekkere up-tempo klassieker in. De mix van reggae, ska, punk en rauwe vocalen staat het publiek wel aan. De set begint met wat heftigere nummers met veel distortion om vervolgens over te gaan op wat meer mid-tempo reggae nummers. De zonnige cocktail van Jaya The Cat begint, al naar gelang de speeltijd vordert, meer en meer in te slaan; vooraan wordt er wat geskankt en de eerste crowdsurf pogingen worden gedaan. Zanger Geoff heeft er in ieder geval ook zin in; met het bekende biertje in de hand en op blote voeten levert hij een grote sfeerbijdrage aan de show. De band heeft een leuke interactie met het publiek en hun ‘ friends from the Rambler’ mogen zelfs een verzoeknummertje doen. Aan het eind van de set gaat het er vooraan lekker heftig aan toe en mag wel gezegd worden dat Jaya The Cat het publiek uitstekend heeft opgewarmd voor de volgende acts. (NB) Claw Boys Claw is terug, en hoe! Na jaren van oorverdovende stilte is de legendarische rockband Claw Boys Claw, die furore maakte in de jaren ’80 en ’90, weer herenigd. Met een ietwat gewijzigde samenstelling (bassist Geert de Groot is opgevolgd door Marcus Bruystens) begint de band met een stevige openingstrack die meteen de stempel op de set en stemming drukt. Tijdens het eerste nummer fluisterde bezoeker Hein mij in ‘ Dit is een van de beste bands uit de geschiedenis van Nirwana!’, doelend op een eerder optreden op het festival. Al snel wordt duidelijk dat dit geen overtrokken reactie is; een strakke set met oud en nieuw materiaal wat vloeiend afgewisseld wordt door een band die enthousiasme, energie en een ‘het podium is ons thuis gevoel’ uitstraalt. De klassieker ‘Rosie’ wordt gebruikt om het achterste deel van het publiek ook bij het optreden te betrekken. Zanger Peter te Bos schroomt niet om tot helemaal achterin het publiek door te lopen en mensen mee te laten zingen met deze culthit. Er wordt zelfs spontaan een cd weggegeven. Zanger Peter voelt zich als een vis in het water en de rockrebel komt in hem naar boven; het verboden te roken bordje wordt nonchalant weggegooid en op zijn queue begint het eerste echte biergooien van de dag. Als de band terugkomt voor de toegift ‘I wanna be your dog’ van The Stooges met Peter te Bos gewapend met een supersoaker, moeten zowel het publiek als de bandleden het ontgelden. Er is geen ontkomen meer aan, Claw Boys Claw heeft de lange afwezigheid ruimschoots goedgemaakt! (DvH) Madball: Ball of destruction doet zijn naam eer aan Bij aanvang van de show lijkt het niet alsof Madball zometeen zal gaan aantreden. Het is niet echt druk en er vallen heel wat gaten in het publiek. Madball behoort tot een ’ s werelds grootste hardcore acts en behoort tot een van de pioniers in de New York Hardcore scene. Zanger Freddie is al actief in de groep sinds zijn negende (!) jaar. Maar dan; wanneer de eerste tonen klinken gaat het loos. De muziek lijkt als een magneet te werken op de Nirwana gangers. Freddie zweept het publiek op en rent van de ene naar de andere kant van het podium. Na het eerste nummer benoemt hij dat dit een van de vreemdste festivals is waar hij ooit heeft gespeeld. Maar dat zal niet liggen aan het enthousiasme van het publiek; de afdeling security weet even niet hoe ze het heeft en rent eveneens angstvallig van hier naar daar om de crowdsurfers en hekkenbrekers tegen te houden. De band zelf drukt dit de kop niet in; Freddie spoort het publiek aan om naar voren te komen, mee te zingen en zelf springt hij van het podium om – zoals een echte hardcore act betaamt - tussen het publiek te staan. De circlepit draait als een wasmachine. Madball speelt vandaag overigens met Mackie Jayson (ex-drummer Cro-Mags en Fun Lovin’ Criminals), want Rigg Ross heeft onlangs de band verlaten. Verder mag Hoya, bassist van Madball, aankondigen dat hij vader wordt en ook zijn zwangere vriendin wordt het podium op geroepen. Madball speelt een show zoals je van Madball zou verwachten. Een boel klassiekers (o.a. It’s my life, Hold It Down, Get Out) vergezeld van een paar nieuwe nummers (o.a. Infiltrate The System). De bekende ‘hardcore-take-home-messages’ worden eveneens niet geschuwd. Maar die formule werkt, want op het veld is het een grote vrolijke singalong chaos en de band verlaat na een daverende set onder luid gejoel het podium.(NB) Buffalo Tom: Highschool Prom Night all over again Buffalo Tom, een driekoppige alternatieve rock band uit Boston USA, heeft de moeilijke taak op zich om een stempel te drukken na de enerverende show van Madball. Het publiek heeft er in ieder geval zin in, zeker te meer omdat Buffalo Tom al een aantal jaren meegaat: de band stamt uit de jaren 80 en weet wel hoe ze een show neer moeten zetten. De band trapt stevig af, de band heeft er zichtbaar zin in en het publiek laat het over zich heen komen. De sound van de band doet hier en daar denken aan Pearl Jam maar helaas, naarmate de gedegen set vordert haakt het publiek af op de eentonigheid van de nummers en verslapt de aandacht van het publiek wat mondjesmaat afdruipt. Bij enkele nummers kon de melodie het publiek nog de handen op elkaar krijgen maar dit was zo zeldzaam dat de band hun reputatie niet heeft waargemaakt. Het doet denken aan een Amerikaanse high school prom night film: voor Amerikaanse begrippen is dit een leuke band, voor Lierop duurt deze scène echter net te lang... (DvH) Racoon balanceert tussen melancholiek en humor Deze melodieuze Nederlandse rockband heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een van de grootste en meest geboekte festivalbands van Nederland. Kenmerkend zijn het gebruik van de mondharmonica en het unieke stemgeluid van zanger Bart. Als de band begint staat het veld propvol. De band heeft een behoorlijk brede fanbase want het publiek is erg gemeleerd. De melancholiek die in de nummers van Racoon doorschemert krijgt een sfeerboost door enkele regendruppels. Het lied ‘Lucky All My Life’ draagt hij op aan zijn vrouw en daarmee verhoogt hij nog eens het schattigheidsgehalte van deze band. De band beschikt over een flinke dosis zelfspot en merkwaardige danspasjes en het trekken van gekke bekken kenmerken zijn podiumpresentatie. Alle hits (en dat zijn er eigenlijk nogal wat, o.a.; Laugh about it, Feel like flying, everyday I love you more) komen voorbij en dat wordt in dank afgenomen door het publiek. De band heeft voor het nummer ‘Close your eyes’ speciaal draaiende lichtbollen meegenomen die worden ingezet bij de refreinen. Deze leveren een mooi tafereel op. Het is duidelijk waarom deze band zo veel geboekt is; Racoon is een duidelijke sfeerzetter en dwingt een zeer gemengd publiek tot samenzang.(NB) C-mon en Kypski: een energy boost voor het slapen gaan Hoewel deze opmerkelijke act eigenlijk al een hele poos bestaat (sinds 2000), is C-mon en Kypski net als Racoon, de afgelopen tijd enorm groot geworden en vaak geboekt op festivals. De band is afkomstig uit Utrecht en opgericht door Thomas Elbers (Kypski) en Simon Akkermans (C-mon). Hun muziek laat zich niet makkelijk omschrijven. De heren mixen van alles; funk, Rock, Hip Hop, electro..tja wat eigenlijk niet? Het is inmiddels kwart voor elf geweest als de heren het podium betreden. Het is dan nog niet zo druk als bij Racoon en bij de eerste nummers die worden gespeeld staat het publiek er nog wat statisch bij. Hier en daar wordt wel wat meegeknikt, maar echt los komt het publiek niet. Men lijkt toch nog even een beetje te moeten wennen aan deze mix van funk, rock, beats en samples. C-mon en Kypski is buiten hun hoorspel ook visueel aangenaam dankzij een mooie lichtshow. De band weet, het inmiddels behoorlijk beschonken publiek, een energieboost te bezorgen en tegen de tijd dat de hit ‘Make My Day’ wordt gespeeld staan zelfs de mensen achteraan te swingen. Anders dan bij de andere bands is er voor C-mon en Kypski wel ruimte voor een toegift. Deze kans wordt met beide handen aangepakt en het publiek gaat nog een keer uit zijn dak voordat het bezopen en voldaan zijn bed of tent inkruipt. (NB)
Tags

Nu op 3voor12