Club 3voor12 drenthe: feestje in Het Podium Club 3voor12 drenthe: feestje in Het Podium

Viering éénjarig bestaan met zeven Drentse acts

, Martine Vos, Jon Nyckl, Anton Oortmann, José Super

Club 3voor12 drenthe: feestje in Het Podium

Viering éénjarig bestaan met zeven Drentse acts

Martine Vos, Jon Nyckl, Anton Oortmann, José Super ,

Twee Drentse bands en een singer-songwriter kregen zaterdag een gratis opwarmronde aangeboden in Het Podium voordat zij komende vrijdag op Noorderslag/Eurosonic een poging gaan doen om de wereld te veroveren. Naast Wolftone, Animal Antics en Ruud Fieten mocht ander regionaal talent zich op deze avond presenteren. Ondanks de (te) geringe opkomst van publiek gingen de muzikanten er vol voor en lieten zich van hun beste zijde zien en horen.

Roy Sipma

Roy Sipma

Roy Sipma trapt af in het intieme zaaltje beneden in het podium te Hoogeveen. Deze 17-jarige singer-songwriter uit Gasselternijveen heeft onlangs in november Drenthe vertegenwoordigd bij de PopSport-finale in de Q Factory in Amsterdam.
Hij speelt vanavond samen met toetsenist Frits Dost. Sipma heeft plannen om ook met een tweede bandlid te spelen die de cajón (een handtrommel met een slagvlak van hout en komt oorspronkelijk uit Peru) bespeelt.
Ze starten met een aantal covers, gevolgd door twee prachtige eigen songs. Roy heeft met zijn 17 jaar een mooi warm stemgeluid en de samenzang kleurt goed met elkaar. Afzonderlijk is Roy duidelijk zuiverder dan Frits. Toch weten ze het publiek mee te slepen in hun verhaal en de liedjes over te brengen.
Er is weinig geroezemoes in de zaal en het publiek geniet duidelijk. Al met al een indrukwekkend optreden van deze zeer jonge singer-songwriter waar we ongetwijfeld het laatste nog niet van gehoord hebben (Martine Vos).

Animal Antics

Animal Antics

Voor het tweede optreden verplaatsen we ons naar een andere ruimere zaal boven. Daar staan Animal Antics klaar. Een vierkoppige band bestaande uit Tim Peters, Ton Lesley Baker, Fedde Döbken en Frank Drok. Funky pop met een ruw randje waarbij de drums en bas de boventoon voeren.
Ze hebben tot op heden vijftien eigen songs gemaakt en in december jongstleden heeft de band een nieuwe single uitgebracht met als titel Handful.
Wat een fantastisch optreden. De energie spat eraf alles klopt. Samenspel, samenzang, de interactie onderling en de interactie met het publiek.
Het is duidelijk merkbaar dat de bandleden zeer goed op elkaar ingespeeld zijn en door die klik brengen ze geweldige funky nummers ten gehore.
Alle vier evenveel energie en beweeglijkheid op het podium waardoor het publiek geheel wordt meegezogen in hun enthousiasme en plezier in het optreden. Afgelopen week hebben ze bij Veronica de kwartaalprijs gewonnen en de band mag een cd opnemen.
Deze band heeft het totaal plaatje: de looks, goeie songs en het vermogen om een spectaculair optreden neer te zetten.
Terecht staan ze vrijdag op Eurosonic in Groningen en is de groep op 29 januari te zien in Het Keverhuis in Emmen (Martine Vos).

Mary Confurius

Mary Confurius

Knock, knock: Who's there? Nou, Mary Confurius dus!
Haar voorkomen is ontvankelijk en sereen, maar haar teksten zeker gedurfd. Op een krukje met alleen haar gitaar en stem neemt Mary ons mee op een melancholische reis en zingt ze over de dingen des levens. In het sfeervolle theatercafé merk je dat het verschillend ontvangen wordt. Is het de directheid van de teksten in combinatie met de dromerige klank van haar stem? Geen idee, maar bijzonder is het wel. Dit jaar komt ze met een nieuwe cd en we zullen dit zeker in de gaten houden (José Super).

Dead Man's Silhouette

Dead Man's Silhouette

Dead Man’s Silhouette profileert zich als hardcoreband. Of metal van de bovenste plank (wat jij wil!), met stampende bas en drums en scheurende gitaren. De mannen zetten een strak optreden neer waarbij hun frontman Missamba Vidal zich helemaal kan uitleven. Die kans pakt hij met beide handen en een diepe strot uitbundig aan. Soms al te uitbundig, want de meisjes uit het publiek die hij in zijn act wil betrekken kruipen wat terug in hun maagdelijke schulpjes. Zijn enthousiaste act drijft hij te ver door (overacting), wat te veel de aandacht van het publiek opeist en de rest van de band of de songs als zodanig geen goed doet. Daarbij komt hij weinig verder dan het oneindig uitstoten van grunge-geluiden wat maakt dat alle songs op elkaar gaan lijken. Voordeel is wel dat je als zanger dan geen teksten hoeft te leren, want alles blijft onverstaanbaar. Ik vraag me af of dat de bedoeling is van deze band.
Dead Man’s Silhouette bestaat daarnaast uit Arjan de Wit (gitaar), Robin Koezen (gitaar), Nando Bongers (drums) en Frank den Broeder (bas). De ritmesectie staat vormt een stevig fundament. De gitaren, die vooral de sound bepalen, mogen zich wel wat meer onderscheiden, van elkaar in speelstijl en geluid, maar ook voor wat betreft hun rol in de composities. Het is teveel van hetzelfde, zeg maar, waarmee het geheel als band te kort gedaan wordt. Na drie nummers weet je het wel. Zeker een cluppie mannen met potentie. Het fundament ligt er, nu het verdere bouwwerk afronden. Ik hoop dat ze daarbij aan creativiteit winnen om een boeiend repertoire te bieden bij een volgende ronde (Jon Nyckl).

Ruud Fieten

Ruud Fieten

Terwijl boven het gitaargeweld boven nog bezig was, trapte Ruud Fieten al af met zijn heerlijke melancholische liedjes. Een echte singer-songwriter, met herfstige nummers met een sprankje lente, ook al heeft hij daar geen nummers over, wel over de winter en de zomer. En weet af en toe het cafe bijna muisstil te krijgen met zijn volle doch af en toe breekbare stemgeluid, al had het publiek af en toe best wat stiller mogen wezen.
Hij bracht ook een nummer wat hij schreef voor een internet-serie genaamd Amsterdam Nights, het nummer Everybody Lies About Their Size zal te horen zijn in een aflevering waarin gekeken wordt of de grootte van de handen overeen komt met de grootte van het mannelijke geslachtsdeel (Anton Oortmann).

Wolftone

Wolftone

Wat deze drie heren weten neer te zetten qua geluid en sound is bombastisch, haast overweldigend. Een half uur lang opzwepende gitaarpartijen van Roberto, funky basloopjes van Vincent en strakke drumpartijen van Richard. Ze weten het wel te brengen. Een genot voor het oor, maar zeker ook om naar te kijken. Vol overgave en gedrevenheid geven de heren zich op het podium. In het bijzonder respect voor drummer Richard tijdens deze avond. Hij kampte eerder op de avond met migraine, maar toonde karakter, zette zich neer achter het drumstel, tikte af en ging! Als ik een petje op had, dan deed ik het af (José Super).

Timo de Jong

Timo de Jong

Timo de Jong is een prachtige man. Singer-songwriter zoals singer-songwriters er uit kunnen zien. Mooi in t pak, verzorgd haar, sexy looks. Dames kunnen gemakkelijk een avond weg zwijmelen bij een optreden van de man, maar of ze dan naar zijn muziek hebben geluisterd is een andere vraag. Je waant je -als je luistert met de ogen dicht- in de early sixties. Ben je hier bij Johnny Cash of Jim Reeves?
Timo got it all. Warme stem, goede timing en timbre. Makkelijk de akkoorden pakkend van aangename liedjes. Goed in elkaar stekende songs, mooie teksten en hij presenteert het geheel met een charme en vanzelfsprekendheid van een doorgewinterde topact. Hij laat zich niet van de wijs brengen door het rumoer in de zaal en reageert ad rem op wat al te luidruchtige 3voor12-gangers. In zijn genre heeft hij het in zich om grenzen te verleggen tot ver buiten Drenthe. Dat moet hij maar doen dan!
Gratis tip: kies voor óf Nederlandstalig óf anderstalig. Ik zou het wel weten wanneer ik zijn talent had en zijn ambitie… (Jon Nyckl).

nu op 3voor12