Dat de zalen met zo’n 1600 bezoekers goed gevuld zijn, is duidelijk te merken in de moshpit van thrash metalband Narcolepsy. Meermaals springt het licht aan als iemand weer per ongeluk tegen de schakelaar aanstoot. Even zie je de bezwete kop van je buurman scherp oplichten, voordat de ruimte weer in halfduister verdwijnt. Frontmannen Oscar en Mees merken er weinig van; hun bossen haar zwaaien headbangend voor hun ogen langs. Onverstoorbaar beuken de muzikanten met snoeiharde gitaren en strakke drums verder. Het publiek gaat uit hun dak.
Een paar deuren verder trekt Katie Bitchcoin een overvolle zaal. Het trio, dat zichzelf omschrijft als synth-lipstickwavepunk, staat opgesteld in een strakke Kraftwerkformatie. Klaar voor een excentrieke show. Ook hier springt het licht soms onverwacht aan. En tot frustratie van frontvrouw Kate Oram laat de geluidsinstallatie het afweten. Zelfs met kapotte speakers en ongewenste lichtflitsen blijft door gejoel en aanmoedigingen de energie onverminderd hoog. In die warme, veilige bubbel kan Katie Bitchcoin vol overgave hun eigenzinnige show neerzetten.
Diezelfde ongedwongen sfeer hangt bij psychedelische rockband Hollow Drifter. Drummer Zafar Cusa bedankt eerst een muzikant uit het publiek voor het uitlenen van diens drumkit, en zet daarna in met complexe ritmes. Hallucinante gitaarriffs en zweverige zang trekken het publiek langzaam in een trance, versterkt door een live lichtshow waarin kleurrijke patronen als vloeistof over de muur bewegen.
Na een shout-out van Cusa blijkt dat de lichtkunstenaar de vader van de toetsenist is. “It’s a family affair,” zegt hij lachend. Een moment dat de avond perfect typeert.