Residentie Orkest & Blaudzun Residentie Orkest & Blaudzun

De spanning wordt meteen gebroken met een opvallend luchtige PowerPointpresentatie van NPO Klassiek presentator Sander Zwiep. Geen droge introductie, maar humor, weetjes en een paar zelfrelativerende knipogen naar Johannes Sigmund, dirigent Joost Gevers en arrangeur Marijn van Prooijen. De zaal lacht en heeft er nu echt zin in. Wanneer het orkest vervolgens inzet met het intro van ‘Lonely city exit wounds’, verschijnt Johannes Sigmund pas halverwege het orkestrale opbouwmoment op het podium, gehuld in een bontjas die meer popster dan singer-songwriter ademt. Zodra hij inzet, valt vooral op hoe trefzeker zijn kenmerkende stemgeluid live klinkt: direct raak.

Met ‘Islands’ en ‘Kayo’ wordt duidelijk hoe de avond gaat klinken. Het orkest opent breed en gelaagd,en bouwt spanning op. Waarna Blaudzun zich er als vanzelf in voegt, en samensmelting tot één geluid. Het volle podium maakt indruk; strijkers, blazers en bandleden vullen elke vierkante meter. Het oog komt bijna tekort. Tegelijkertijd vraagt het wat van het publiek achterin. Voor de kleinere bezoekers is het soms lastig te zien wie precies wat speelt, iets wat in een concertzaal overzichtelijker uitpakt. Toch heeft juist dat volle, licht chaotische beeld ook charme: een symfonisch apparaat dat zich in een popzaal wringt en daar verrassend goed past.

 

In ‘Real hero’ verschuift het accent naar detail. Een gedragen begin met akoestische gitaar en een warme trompetlijn die het lied extra kleur geeft. Blaudzun probeert het publiek mee te krijgen, een reflex die in een reguliere popshow moeiteloos werkt als actie-reactiespel tussen podium en zaal. Hier voelt het moment onverwacht. De zaal zit nog in de orkestrale trance en reageert nog voorzichtig.

Waar ‘Midnight room’ nog ademt, wordt ‘Coma’. steviger aangezet. Het geluid wordt voller, de energie gaat omhoog en het orkest verdwijnt iets meer in het totaalgeluid. De omschakeling is duidelijk hoorbaar, maar in de zaal ontstaat wel meer beweging. Hoofden knikken. Er mag weer bewogen worden.

Tussen de popliedjes door krijgt het Residentie Orkest vervolgens echt de ruimte. Met intermezzo’s van onder meer Vivaldi, Pärt en Chatsjatoerjan laat het orkest horen hoe indrukwekkend goed en veelzijdig het is. Het zijn geen muzikale bruggetjes, maar volwaardige momenten op zichzelf. Bij Pärt is de zaal muisstil. Bij Chatsjatoerjan wordt er achterin de zaal zelfs stiekem meegewalst. PAARD voelt voor een moment als een klassieke concertzaal. Even geen bier en bar, maar strijkers en stilte.

Bij ‘Bonfire’ valt alles samen. De strijkers trekken het nummer open. Blaudzun zingt hier op zijn mooist en komt volledig tot zijn recht. Het orkest geeft lucht en diepte. In de zaal kruipen stelletjes dichter tegen elkaar aan.

‘Spark chaser’ wordt zonder orkest gespeeld, alleen gitaar en stem. Stiekem is Blaudzun zo op zijn best. Direct daarna krijgt ‘Pin (Spark chaser II)’ wél het orkest mee. Het fraaie lichtontwerp versterkt dat gevoel; het podium oogt nu zelfs meer als een theater dan als een popzaal. In dit tweeluik wordt duidelijk waar Symphonic Junction om draait: eerst terug naar de kern, daarna gecontroleerd uitpakken met symfonische kracht.

‘Heavy flowers’ zwelt vervolgens langzaam aan tot iets dat bijna bombastisch wordt, maar net op tijd weer wordt ingetoomd. Sommige nummers voelen wat kort, zeker omdat er met zo’n orkest ruimte genoeg is om verder uit te pakken. Tegelijkertijd houdt die compactheid het tempo van de avond strak.

Ook ‘Wolf’s behind the glass’ krijgt een eigen kleur. Sigmund begeleidt zichzelf met een ukelele en het orkest ondersteunt subtiel op de achtergrond. De sfeer verschuift richting kleinkunst. Stelletjes kruipen nu nog dichter tegen elkaar aan. Het is een moment van verstilling midden in een avond die moeiteloos schakelt tussen pop en symfonie.

Bij ‘Hey now’ moet Blaudzun zichtbaar zijn best doen om de zaal mee te krijgen. Het meezingmoment komt niet vanzelf; het publiek is nog gewend aan luisteren in plaats van losgaan. Maar het kantelt. Handen gaan omhoog en stemmen mengen zich. Toch nog feest.

 

In ‘We both know’ schuift het orkest opnieuw naar voren. Blaudzun zingt gedragen, de balans tussen stem en strijkers is perfect. Het is een van de meest zuivere momenten van de avond. Het gezamenlijke fluitmoment dat volgt, voelt zowel onwennig als heel leuk.

Met ‘Promises of no man’s land’ krijgt het publiek wat het verwacht. De herkenning is groot, de stemmen in de zaal nemen het refrein moeiteloos over. Het orkest voegt hier minder toe dan bij eerdere hoogtepunten, maar dat lijkt op dit punt nauwelijks relevant. De avond heeft zich dan al bewezen.

Voor de trouwe Blaudzun-fan is dit een bijzondere avond: zijn liedjes krijgen een ander licht, een extra laag die hem opvallend goed past. Halverwege het concert vertelt Blaudzun hoe tof hij het vindt om dit juist in Den Haag te mogen doen, een stad waar hij zichtbaar warme herinneringen aan heeft. Dat het bij deze ene avond blijft, noemt hij zelf echt jammer. Gezien wat er in PAARD gebeurt, valt daar weinig tegenin te brengen. Dit huwelijk tussen Blaudzun en het Residentie Orkest verdient meer dan één avond.