Matt Simons brengt zoetsappigheid van hoog niveau Matt Simons brengt zoetsappigheid van hoog niveau

Met support Chris Ayer in kleine zaal Paard van Troje

, Leonie Hazelhorst | Foto’s: Jan Piet Hartman

Matt Simons brengt zoetsappigheid van hoog niveau

Met support Chris Ayer in kleine zaal Paard van Troje

Leonie Hazelhorst | Foto’s: Jan Piet Hartman ,

Een podium met een artiest en zijn instrument, soms is er niet veel meer nodig om een fijne avond te hebben. Woensdag 17 april was dit het geval in de kleine zaal van het Paard van Troje. Singer-songwriter Matt Simons speelt voor het eerst in zijn leven in een uitverkochte zaal, en met Chris Ayer in het voorprogramma, is het voor de liefhebber van easy-listening muziek een avond goed genieten.

Chris Ayer opent de avond en de vergelijkingen met Jason Mraz en Justin Nozuka zijn meteen gemaakt. Een prettige, warme stem en dito gitaargeluid vullen de zaal met ‘songs about summertime and being happy’. Veel diepgang zit er verder helaas niet in. De nummers die hij introduceert als droevig klinken zelfs niet veel anders dan de vrolijke. Het publiek kwebbelt er een beetje doorheen, totdat men verrast wordt met een medley van onder andere nummers van Bruno Mars en het populaire ‘Thrift shop’. Het kan op veel sympathie rekenen en iedereen zingt uitbundig mee. Mocht iemand niet kunnen wachten op de hoofdact, haalt Chris de spanning alvast weg door hem uit te nodigen voor een duet. Simons zingt de tweede stem en het klinkt zeer aangenaam en zelfs veel interessanter dan de rest van de set. Ayer sluit solo af met een cover van Paul Simon en het is geen verrassing meer dat het publiek dit eigenlijk leuker vindt om naar te luisteren.
 
Ook al had hij al van zich laten horen, een oorverdovend gefluit en gejoel verwelkomt Matt Simons. Hij wordt er verlegen van en kruipt veilig achter zijn keyboard. Maar na zijn eerste nummer ‘Emotional’ gespeeld te hebben, komt hij los en maakt hij makkelijk praatjes met het publiek en ontpopt hij zich tot een echte showman. Door wat muzikale grapjes tussendoor is het een afwisselende set. Zo speelt hij de ‘sad version’ van Destiny’s Child’s ‘Say my name’, heeft hij ‘Sweet home Alabama verwerkt in één van zijn nummers en pingelt hij stukjes van Otis Redding’s ‘Sitting on the dock of the bay’. Jammer dat dit soort intermezzo’s zijn set interessant moeten maken, want behalve zijn hit ‘With you’ zijn de eigen nummers weinig vernieuwend en afwisselend. Opvallend is dat Simons eind dit jaar ook op het North Sea Jazz festival speelt. Toegegeven, het heeft een jazzy tintje maar hij kan nog veel meer uit zijn keyboard halen. Muzikaal is het allemaal erg sterk en ook zijn stem is altijd prachtig zuiver.
 

Voor wat hoort wat, en voor het laatste deel van de avond haalt Simons Chris Ayer weer terug het podium op. Wel mag hij langer dan één nummer blijven en speelt hij zelfs vier nummers mee. Oké, iedereen kwam vooral voor Simons, maar samen zijn ze eigenlijk veel leuker en klinken de nummers veel breekbaarder en overtuigender. Hun stemmen passen opvallend goed bij elkaar en als encore spelen de twee ook samen het nummer ‘The boxer’ van Simon & Garfunkel. Het publiek is laaiend en met een oorverdovend applaus gaan ze samen af. We kochten een kaartje voor Matt Simons, maar gelukkig kregen we ook Chris Ayer. Voor volgend jaar graag samen op een album, met iets minder cliché ‘sunshine and being happy’ en iets meer ‘The boxer’. Misschien dan wel als de nieuwe Simon & Garfunkel?

Tags

Nu op 3voor12