Albumrecensie: A Cure For Gravity - ‘Side Effects’ Albumrecensie: A Cure For Gravity - ‘Side Effects’

Eighties verantwoord

, Cok Jouvenaar

Albumrecensie: A Cure For Gravity - ‘Side Effects’

Eighties verantwoord

Cok Jouvenaar ,

A Cure For Gravity brengt de jaren tachtig weer terug met het debuutalbum ‘Side Effects’. Denk aan acts als Depeche Mode, Soft Cell, Heaven 17 en Tears For Fears gedompeld in een hedendaagse chocolate dip. Het resultaat is dit debuutalbum. Overtuigend en verrassend.

Voorafgaand aan dit album is de single ‘Get it’ gelanceerd. Een lekkere stamper met een catchy randje. Dit nummer maakt de weg vrij maken voor deze vijf heren. Gezamenlijk gaan zij door het leven als A Cure for Gravity (ACFC). Het album ‘Side Effects’ is een coherent geheel waarbij de gedachte continu naar het midden van de jaren tachtig gaat. Diegene die deze jaren meegemaakt hebben als puber weten zonder twijfel  waar jullie recensent het over heeft. Ontplofte kapsels, getriggerde drums, keytar (een keyboard dat je als een gitaar bespeeld en daarmee de show steelt. Åke Danielson van de Time Bandits was hier heer en meester in), strakke spijkbroeken, meiden die weg zwijmelden bij Simon Lebon van Duran Duran, overgeproduceerde liedjes en ga zo maar door.
 
Er van uit gaande dat de leden van ACFC een generatie jonger zijn en dit soort muziek als een stukje historisch besef zien, zullen zij het bovenstaande epistel ongetwijfeld af doen als geneuzel van een ouwe zak. En volkomen terecht. Maar dit zijn wel de ingrediënten waar de muziek van ACFC omdraait. Het is gewoon zo verdomd goed gedaan, zonder pathetisch te klinken. Als zanger Remy Rond ook nog Engelser dan Engels zingt, is het plaatje compleet. Zijn Britse intonatie is een mengeling van de vocalen van Roger Waters, Bob Geldof, Marc Almond en Midge Ure van Ultravox. Regelmatig gaan acts aan de haal met muziek uit het decennium toen doemdenken het toverwoord was, maar zelden was het geluid zo compleet, zo perfect en zo op zijn plek als bij ACFC.
 
‘Side Effects’ staat als een huis en heeft geheide hits in huis. De titeltrack en ‘Endless loop’ doen je even vergeten dat je morgen weer moet werken en de afwas nog moet doen. ‘Goh! wat was het toch een enorm gave tijd, die jaren tachtig!’ is het enige wat nog door je hoofd schiet. Zeker de eerste paar songs van ‘Side Effects’ lijken van een obscure compilatie uit die jaren te komen. ‘Not today’ klinkt filmisch en kan zo op de soundtracks staan van de klassiekers Pretty In Pink (1986) en Less Than Zero (1987). ‘Has anyone seen Mara’ mag dan de afsluiter zijn, door de enorm sterke hook en tekst, die doet denken aan ‘Annabel’ van Hans de Booy, doet deze niet onder voor de rest. Qua zang slaagt Remy hierin zich te voegen bij de jaren negentig britpopbands als Suede en Pulp.
  
Halverwege ‘Side Effects’ worden de songs eigentijdser. Het elektronische geluid op ‘You can’ kennen we vooral uit de underground dance. Als het album met ‘Here’s a start’ vervolgt is het toch weer helemaal 2012. Met ‘You know you will’ laat ACFC horen ook met gevoeliger materiaal uit de voeten te kunnen. Echter moet wel gezegd worden dat na dit album van dik een half uur, je ook wel weer klaar bent met het eighties geluid van ACFC. Dit zou een obstakel voor de band kunnen zijn.
 
Tot een paar jaar geleden had Den Haag de band HSSLHFF (Hasselhoff) en was daar apetrots op. De rook rondom die act is al lang opgetrokken en dit maakt de weg vrij voor ACFC. Als deze band de liveshow uitbouwt tot iets buiten proporties is het tot grote dingen in staat.

Beluister het album 'Side Effects' van A Cure For Gravity in de Haagse YouBox. Op zaterdag 10 november speelt A Cure For Gravity in het Paardcafé tijdens Club 3voor12 Den Haag #28.
 

nu op 3voor12