Willem de Bruin: ‘Waar hoor ik thuis? Met die vraag loop ik al mijn hele leven.’

‘Het vraagstuk: waar hoor ik thuis? Daar loop ik eigenlijk al mijn hele leven mee', vertelt Willem de Bruin. 'En er is een punt geweest waarop ik heb bedacht: ik kan mezelf constant die vraag stellen of ik kan een standpunt in gaan nemen.’ Het antwoord dat Willem formuleerde heet Jongen van de Zon, zijn deze week verschenen derde soloalbum. Het onderzoek: hoe kan hij zijn biculturele achtergrond verweven in zijn muziek? Hij doet het door klanken van Curaçao en de diaspora te verweven door zijn nummers, vertelt hij in dit interview met 3voor12-redactiechef Timo Pisart. Daarvoor kreeg hij hulp van Selwyn de Wind en de dj Rozaly, die samen een erfgoed-archief voor Curaçaose muziek runnen.

Willem laat de chapi zien, een percussie-instrument uit de tambú dat een centrale rol inneemt op het album. ‘Een chapi is een werktuig waar de tot slaaf gemaakte mensen vroeger mee werkten op het land in Curaçao. Zij mochten niks bezitten, moesten onder verschrikkelijke omstandigheden werken. Vandaag de dag is het nog steeds een actueel gesprek over hoe moeten we omgaan met deze gedeelde geschiedenis. Er wordt vaak gesproken over slachtofferschap, maar deze mensen, mijn betovergrootoma, waren alles behalve slachtoffer. Zij hebben juist van die situatie de verantwoordelijkheid genomen en zij hebben er iets van weten te maken. In mijn ogen ben je dan een held en dit geluid resoneert vandaag de dag nog steeds. Voor mij is deze chapi eigenlijk de spiegel naar de geschiedenis.’

Ook legt Willem uit welke maatschappelijke betekenis doorklinkt op Jongen van de Zon. ‘Ik zie mijn biculturele achtergrond als een kracht. Er is vandaag de dag nog steeds zo'n grote discussie over wie hoort waar thuis? Wie bepaalt wie de dood moet gaan en die de mag leven? Welk stuk grond van wie is? Waarom is het zo moeilijk om te accepteren dat er iets is dat ons allemaal verbindt? Dat is het menszijn. Ik ben van de zon. En als je dat van me af wil nemen, ga maar! Bouw je raket en pak hem af.’