The Hobknobs: ‘We willen alles zo min mogelijk verbloemen’

Hoe luister je naar muziek als alle stroom uitvalt? Met een radio op batterijen? Zelf een band beginnen? Of verhuizen naar de woonplaats van je favoriete muzikant? Arie van Vliet (ex-Lewsberg) en Yaël Dekker (The Klittens) hadden hier een uitgebreid gesprek over op Signal. Uiteindelijk werd dat bijna letterlijk de tekst van ‘The Extra Mile’, op hun debuutalbum Helmets Off. Die speelse intimiteit typeert hun nieuwe duo: The Hobknobs.

Hoewel Lewsberg pas eind 2024 stopte (wat een gemis!), ontstond The Hobknobs al ruim een jaar eerder. Het begon allemaal met een mislukt optreden: ‘In september 2023 hebben we als eerste een show gespeeld, en dat was enorm slecht. ‘Ik denk dat we daar allebei stonden en dachten: we zijn hier gewoon nog niet klaar voor,’ vertelt Yaël. Arie: ‘We misten een houvast aan ritme, maar we wilden geen drummer erbij, want die willen vaak hard spelen. Ik begon met het maken van ritmes op een paar cassettebandjes, dat hebben we als basis gebruikt. Vanaf dat moment begonnen dingen een beetje op hun plek te vallen.’ 

Neem het openingsnummer ‘The Mind’: één gitaarslag, en Arie en Yaël die elkaar afwisselen in zang. Meer is het eigenlijk niet. ‘De reden dat de producties zo kaal zijn, is ook deels onkunde. Alles wat ik op mijn gitaar kan, heb je nu wel gehoord’, lacht Arie. ‘Maar ik vind het ook interessant om met zo min mogelijk middelen zoveel mogelijk te bereiken. Er is zoveel muziek die helemaal vol gearrangeerd is. Ik vind het juist leuk om daar iets tegenover te zetten.’ Yaël: ‘We willen alles zo min mogelijk verbloemen.’ Dat geldt ook wel zo voor de tekst, die vaak heel direct is.’

‘No one’s ever changed their mind ’cause of a song’, zingen Arie en Yaël tegelijk op ‘Enarmoured’, begeleid door niet meer dan een eenvoudige gitaarmelodie. ‘Heeft het zin om als band veel activistische thema’s in je liedjes te verwerken? Of moet je juist in het dagelijks leven met die kwesties bezig zijn?’, vraagt Arie zich af. Yaël deelt die twijfel: ‘Ik denk dat we als muzikanten geneigd zijn te denken: ik heb er een liedje over geschreven, dat is genoeg. Daarmee blazen we onze invloed misschien een beetje op. Het is heel anders om erover te zingen dan om daadwerkelijk iets te dóén.’