Is er een goede reden dat 3voor12 nooit eerder op Strange Sounds From Beyond was? Nou ja, de eerste edities vielen samen met Down The Rabbit Hole, de derde editie viel ongelukkig tussen Pinkpop, Best Kept Secret, Down The Rabbit Hole en WOO HAH! Je begrijpt: Strange Sounds probeerde zich binnen te wurmen in een overvolle festivalmarkt. Dat is toch gelukt. En op de vierde editie zijn we er toch bij.
Het idee van Strange Sounds is eigenlijk vrij eenvoudig uit te leggen. De laatste vijf jaar zie je overal op festival dj’s die hun muziek uit de verste uithoeken van de wereld vandaan plukken. Zuid Afrikaanse jazz, Chileense krautrock, Japanse house, het kan allemaal niet obscuur en exotisch genoeg. Strange Sounds is het festival voor mensen die opveren bij een Arabisch motiefje in een technoplaat, en die ook wel zitten te wachten op een Malinese psychrockband. Strange Sounds is het festival waar je Mory Kante's afropop classic 'Yeke Yeke' denkt te horen, maar waar het dan toch een cover uit Hong Kong blijkt te zijn. Het festival kent drie podia. Een MainStage, gehost door The Rest Is Noise (Muziekgebouw Aan ’t IJ) en partnerships met de meest ruimdenkende platforms van Amsterdam: Rush Hour en Red Light Radio.
Klinkt dat als incrowd? Een beetje wel natuurlijk. Strange Sounds is een ontmoetingsplek voor kleurrijke mensen met spectaculaire outfits. Waar Basquiat T-shirts met panterleggings een uitstekende combi zijn. Waar hoge roze sokken onder een open blauw shirt en een snorretje uitstekend blijken te staan. Waar iedereen die ooit een dag bij Rush Hour achter de toonbank gestaan heeft de hele dag present is. En terecht, want het is een fabuleuze festivaldag met ideaal weer. Waarom zou je niet naar de NDSM werf komen.
Toch is Strange Sounds dit jaar wat kleiner van opzet dan vorig jaar. Toen waagde het festival de stap naar twee dagen, en dat bleek toch iets te veel van het goede. Zeker omdat Lente Kabinet - waar dit festival duidelijk verwantschap mee heeft - ook met een dag uitbreidde. Vandaag zijn er zo’n 4.000 bezoekers op het festival, en dat voelt als een logisch aantal met zo’n obscure line-up. Strange Sounds heeft geen echte headliners, en de grootste namen - Joy Orbison en Sassy J - staan al opvallend vroeg gepland. Zo vroeg op de dag is het publiek nog in dubsfeer. Eerst bij Tapes, een Engelse dj die alle uiteinden van het reggaespectrum (tot aan jungle) ontgint, daarna bij African Head Charge, een stel psychedelische dubveteranen.
Voor Kamma & Masalo is het een warm bad om in te stappen. De twee doken de afgelopen vier jaar al heel vaak op in Rush Hour kringen en in Amsterdamse clubs als Claire, Radion en Canvas, maar op festivals staan ze vaak te draaien tussen het fouilleren en het muntjes halen. Omdat het hoofdpodium ver wegzakt is dit de belangrijkste spot op het festival en die kans grijpen ze met beide handen. Meteen vanaf de eerste track hebben ze druk op de dansvloer, en na de introverte intensiteit van de twee acts voor hen is hun sound aangenaam open. Ze beginnen met een paar tribal tracks, maar gelukkig niet met van die priegelpercussie. Er zit goed veel drive in en de blikken onderling maken het af. Stoere set.
Niet zo stoer natuurlijk als de man die Red Light Radio inmiddels afsluit: Parrish Smith. In de Amsterdamse underground groeide hij in korte tijd uit tot een superster, en zo ziet hij er met zijn zonnebril en leren jas ook uit. Parrish Smith staat bekend om zijn voorliefde voor genadeloze EBM uit de jaren tachtig, maar hij slingert er ook rustig een Vince Staples of Slowthai hiphopplaat doorheen. De hele dag al was het afgeladen vol bij Red Light, maar nu wordt er eindelijk ook echt volop gedanst.
Terug naar Rush Hour, waar Kamma & Masalo toe zijn aan het sleutelmoment van hun set, een half uur voor het einde. Nee, het is niet Masalo’s italo hit ‘New Dance’, die blijft in de tas. En het is ook niet per se die klassieker van Giorgio Moroder. Nee, het is de track zonder beats die eraan vooraf gaat. Het gaat maar door en door, en je hoeft niet naar de uitdagende smile van Masalo te kijken om te weten dat er iets te gebeuren staat. De synths zoemen door de tent, een minuut, twee minuten, bijna drie minuten lang. En dan valt ie dus: Moroder’s ‘The Chase’. Kijk, zo speel je een tent uit.
