Mandy, Indiana: ‘Het voelt alsof we onszelf hebben leeggebloed’

URGH klinkt als een operatie zonder verdoving, en dat is niet alleen beeldspraak. Toen vocaliste Valentine Caulfield werd geopereerd aan haar oog, lag bandgenoot Alex Macdougall tegelijkertijd ook te herstellen van zijn eigen ingrepen. Mandy, Indiana gebruikte deze fysieke pijn en zette het om in muziek. ‘Het voelt alsof we onszelf hebben leeggebloed in dit album,’ vertelt de vocaliste. ‘Het klinkt als body horror.’ En dat is ook precies de bedoeling, vertelt Caufield. ‘De lichamelijke pijn van alles wat we hebben doorstaan, is echt voelbaar.’

Mandy, Indiana is een noiserockband met industriële techno-wortels uit Manchester en Berlijn, en hun tweede plaat URGH is hun meest uitgesproken werk tot nu toe. Het klinkt alsof de gitaren van Scott Fair en de synths van Simon Catling al jaren een conflict hebben dat ze weigeren op te lossen, terwijl Alex Macdougall zijn drums als boksbal gebruikt en Valentine er in het Frans over heen schreeuwt. Producer Daniel Fox, bassist van Gilla Band, hielp de chaos in vorm gieten. 

© Charles Gall

Paniekaanval op vinyl

De vocaliste zingt in het Frans. Niet omdat ze geen Engels spreekt, maar omdat haar moedertaal haar de vrijheid geeft die ze nodig heeft haar diepste gevoelens te uiten. Maar niet alleen dat: ‘Het is sowieso een mooie taal, wat betekent dat ik vrij gewelddadige dingen kan zeggen en ze toch mooi kan laten klinken. Het feit dat mensen de teksten niet altijd begrijpen geeft me ook de vrijheid om de woorden meer als instrument te gebruiken dan als drager van betekenis.' Want directe woorden zijn niet altijd nodig, de muziek spreekt boekdelen: 'Trek mij van het podium en je wordt nog steeds door elkaar gerammeld.’

Als journalist (haar day job) observeert Valentine de maatschappij, en dat weerklinkt in alles wat ze schrijft. ‘Het is moeilijk om ergens naar te kijken en te denken: ik ga hier een vrolijk liedje over schrijven.’ Maar ze ziet dat niet als een probleem. URGH is een zoektocht naar catharsis, zegt ze, donker omdat de wereld nu eenmaal donker is. Gitarist Scott Fair componeert alle muziek en haalt zijn inspiratie uit het alledaagse: een deuntje bij de metro in Boedapest werd verwerkt in 'Cursive', een soundtrack van The Craft werd de opening van 'Life Hex'. En als je je afvraagt waar het nummer ‘Dodecahedron’ (?) overgaat: ‘Scott bedenkt de random titels die hij bij de demo vindt passen, ik schrijf de teksten. 99 procent van de tijd hebben die twee niets met elkaar te maken.’

'Ik ga je fucking vermoorden

'De zwaarste track opURGH(uitgesproken met de energie van iemand die net de krant heeft gelezen) is 'Magazine', zowel muzikaal als tekstueel. ‘Je viens pour toi’, ‘Ik kom naar je toe’, zingt Caufield. Ze schreef het nummer als verwerking van haar eigen verkrachting, en ze gilt het elke show opnieuw voor een volle zaal. ‘Het is ontzettend therapeutisch om voor honderden mensen te kunnen schreeuwen: ik ga je fucking vinden en ik ga je fucking vermoorden.’

Want na seksueel misbruik is er nauwelijks iets wat je kunt doen. Haar therapeut en een vriendin die rechter is, raadden haar beiden af om aangifte te doen. Niet omdat het niet erg genoeg was, maar omdat het systeem je dwingt de ervaring opnieuw door te leven voor een groep mensen die je toch niet gelooft. ‘Dat is letterlijk het officiële advies: doe geen moeite.’ De machteloosheid die daaruit volgt: ‘Mensen die andere mensen verkrachten komen er in 99.9 procent van de gevallen gewoon mee weg. Er is geen rechtvaardigheid, niets dat je kan doen. Dus mijn psycholoog vertelde me dat het beste dat ik kon doen is om een creatieve uitlaatklep te vinden voor alle woede. En dat is ‘Magazine.’ 

Collectieve catharsis

URGH is niet per se een politiek manifest – het bestaat voornamelijk uit de persoonlijke frustraties van Caufield – maar het kan er soms niet omheen. Valentine komt uit een gezin waar protest heel gewoon was: haar moeder nam haar mee naar haar eerste demonstratie toen ze zes jaar oud was. Die les is haar altijd bijgebleven. ‘Alle privileges die we nu hebben, het feit dat ik als queer vrouw van kleur mag stemmen, zijn niet door mannen aan de macht aan ons gegeven. We hebben ervoor gevochten en zijn ervoor gestorven.’ 

Die gedachte klinkt het duidelijkst door in 'ist halt so', waar ze in het Frans zingt, vrij vertaald: ‘Als ik met jou ben, is jouw woede de mijne / De toekomst is van ons, en onze menselijkheid is meer waard dan hun leugens, hun bommen en hun haat.’ 'Het is een pittige,' lacht ze. 'Ik schrijf altijd songs die ik fysiek niet echt live kan spelen, ik vergeet dan dat ik ook nog moet ademen.’ De track benoemt de genocide in Gaza, maar het gaat over iets nóg groter: de woede van mensen die genoeg hebben van ongelijkheid en met elkaar opstaan tegen de hogere machten.

'De enige echte uitweg ligt in de basis,' zegt ze. 'Niet via stemmen, niet via politici,  maar via mensen die samenkomen. Ik geloof écht dat dat de enige manier is om ons uit deze situaties te halen. Ons doel is collectieve catharsis: samen de demonen verjagen, in een ruimte vol mensen die allemaal een betere wereld willen. Ook als niemand van het publiek protesteert, hoop ik dat iedereen daarna een beetje vrijer naar buiten stapt.'

Mandy, Indiana speelt 17 april op Roadburn en 18 april op Motel Mozaïque in Rotown.