DTRH15: Ouderwets de beuk erin met Leftfield DTRH15: Ouderwets de beuk erin met Leftfield

Housepionier speelt een stevige set met slechts één traumatische flashback

, Tekst: Cécile van Wijnsberge, foto's: Jimmy Israel

DTRH15: Ouderwets de beuk erin met Leftfield

Housepionier speelt een stevige set met slechts één traumatische flashback

Tekst: Cécile van Wijnsberge, foto's: Jimmy Israel ,

Het invloedrijke duo Leftfield maakte in de jaren '90 het album Leftism, inmiddels een crossoverklassieker. Hun eerste show deden ze destijds in Amsterdam, waar naar verluidt de politie de geluidsman wilde arresteren vanwege het vernietigende volume. Keihard en innovatief was Leftfield, tot het duo in 2002 uit elkaar ging. Nu is Leftfield terug, maar met slechts de helft van de originele line-up achter het stuur. Vandaag in Beuningen speelt overgebleven lid Neil Barnes zijn eerste show in Nederland sinds lange tijd. Gaat de tent weer plat of is Leftfield halfzacht geworden?

HET CONCERT:

Leftfield, Down The Rabbit Hole Teddy Widder, zondag 28 juni 2015

DE ACT:

Met z'n tweeën zetten Neil Barnes en Paul Daley in de jaren '90 de house op z'n kop. Als Leftfield mengden ze house met dub, reggae en breakbeat tot debuutalbum Leftism, inmiddels een klassieker. Progressive house werd het genoemd, en het zou nog jaren lang zijn sporen nalaten. Nog een album later ging het duo uit elkaar, officieel om zich te richten op soloprojecten, maar de samenwerking verliep naar verluid al tijden stroef. Acht jaar later herrees Leftfield, ditmaal alleen met Barnes achter de knoppen maar met Daleys zegen. Dit jaar verscheen Alternative Light Source, het eerste Leftfield-album in zestien jaar. Daarop bleek dat in meer dan een decennium de sound van Leftfield weinig was veranderd, maar ook nauwelijks was gedateerd. Barnes staat tegenwoordig op het podium met Adam Wren, al vanaf het begin engineer voor Leftfield, en een live drummer. Lange, zo nu en dan draaiende projectieschermen onttrekken de band aan het zicht, maar het gaat hier ook niet om performance. In de muziek van Leftfield hoor je je te verliezen.  

HET NUMMER:

De set wordt vandaag afgesloten met een drietrapsraket: eerst horen we twee tracks van Alternative Light Source, de titeltrack van het album en het daaropvolgende 'Shaker Obsession'. 'Alternative Light Source' begint kalm en etherisch, en meteen grijpt het het moment aan om eens een flink potje te gaan kakelen. Al snel moeten de gesprekken echter worden opgegeven, want daar komen de zwaarste bassen van de hele set tot nu toe tevoorschijn. Naadloos vloeit het nummer over in 'Shaker Obsession', een stuitertrack van jewelste en eentje die bewijst dat de classic Leftfield sound nog best een tijdje mee kan.

HET MOMENT:

En dan de grote finale, gelukkig toch nog een klassiekertje. 'Phat Planet' van het tweede album Rhythm and Stealth is misschien wel de allerdikste track die Leftfield ooit heeft geproduceerd, en vandaag komt hij goed uit de verf. Die aanhoudende baslijn met maar twee noten wordt meteen herkend. Inmiddels heeft de aanvankelijk volle tent al aardig wat mensen verloren, wellicht door het oorverdovende volume of de show van The War On Drugs die dadelijk begint. Dit geeft het overgebleven publiek wel de ruimte om nog een stukje uitbundiger en experimenteler te dansen, wat de sfeer tijdens het slotstuk ten goede komt.  

OOK OPMERKELIJK:

Vandaag staat er veel van ALS op de setlist en slechts één track van het legendarische Leftism, een gedurfde keuze. Opvallend dus dat 'Inspection (Check One)' van dat eerste album slechts een lauwe ontvangst krijgt. Er wordt heus gedanst, maar gaat geen golf van gelukzalige herkenning door de zaal. Dat komt deels door de assistentie van Cheshire Cat, de MC die eerder zijn stem leende aan Leftfields tweede album. Die is inmiddels een stukje ouder geworden, op zich geen zonde, maar hij heeft ook aan relevantie aardig ingeboet. Zijn pogingen het publiek aan te wakkeren worden nauwelijks erkend, en werken eigenlijk eerder op de zenuwen. De enige andere track met gastvocalen vandaag, 'Swords' met zang van Orfei, klinkt ook duidelijk meer typisch jaren '90 dan de rest van de set, maar binnen de huidige nineties revival komt Leftfield daar nog goed mee weg en is het zelfs een leuke afwisseling. Cheshire Cat doet 'Inspection' echter de grens tussen retro en gedateerd ruimschoots overschrijden.  

HET PUBLIEK:

Vooraan staan vandaag alleen maar fans van het eerste uur, een aantal dertigers en enkele leeftijdgenoten van Barnes die ten tijde van Leftism ook al ruimschoots volwassen waren. Daarachter zien we ook veel jonger publiek, house- en technofans wellicht, benieuwd naar deze pionier. Beide categorieën vermaken zich uitstekend: na een zweverig, trancey intro mag al snel de beuk erin, en de voor progressive house zo belangrijke pieken en dalen in spanning worden op de voet gevolgd.  

HET OORDEEL:

Maar één track spelen van je legendarische album, dat kan wel eens mis gaan. Het blijkt vandaag echter niet zoveel uit te maken: het jonge publiek is niet zo gehecht aan Leftism, en de oude fan kan het nieuwere werk blijkbaar ook goed waarderen, waarschijnlijk omdat het qua sound zo weinig verschilt. Dat kun je stijlvastheid noemen of gebrek aan innovatie, maar als je destijds iets wist te scheppen dat vandaag nog steeds relevant klinkt is er weinig reden om daar aan te gaan sleutelen. De vocale tracks in de set dateren het geluid van Leftfield aanzienlijk: ineens zie je Adidastrainingspakken voor je, en vrouwen met donkerbruine lippenstift. De instrumentals zijn echter dynamisch en spannend genoeg om nog zeker een aantal hypes te overleven.  

DE FOTO:

Nu op 3voor12