Luwten neemt de tijd met stemmend orkest

Het geluid van een stemmend orkest, dat is toch het mooiste geluid ter wereld? Weet ook Tessa Douwstra alias Luwten: haar nieuwe single ‘o pen bro ken’ begint en eindigt ermee, en datzelfde geluid heeft ze overal door haar aanstaande derde album verweven. ‘Het is het geluid van anticipatie, je staat aan de vooravond van iets , maar weet nog niet precies wat er gaat komen’, vertelt ze.

‘Ik heb best veel instrumentale muziek geluisterd, bijvoorbeeld van de Duitse componist Ekkehard Ehlers. Die heeft een plaat gemaakt met allemaal tape loops, ook van strijkers. Ik ben daar echt verliefd op geworden. Het is heel zachtmoedig.’

Zodra je je oren openzet, gebeurt er wel degelijk van alles in ‘o pen bro ken’. Opeens een weirde galm op Douwstra’s stem. Eén enkele dissonante piano-toets. Is dat een vervormd koor daar op de achtergrond? Ze maakte het wederom met Frank Wienk (Binkbeats), de percussionist die kasten vol belletjes, marimba’s en klokkenspellen heeft staan. ‘Zijn arsenaal is altijd een hele dankbare partner’, zegt ze lachend.

Het past goed in haar oeuvre vol kleine indiepopliedjes waar elektronica samengaat met invloeden van folk en elementen uit minimal en modern klassiek. Haar vorige album Draft werd (in 2021 alweer!) bekroond met de 3voor12 Award voor beste Nederlandse album van het jaar. ‘Ik raak zelf heel erg geïnspireerd door abstractere muziek’, legt ze uit, ‘juist omdat het mij heel weinig richting geeft. Ik voel me dan vrijer als luisteraar. Ik wilde dat mijn nieuwe werk ook wat abstracter mocht worden hier en daar, dat het open en onaf mag zijn, wat minder machinaal.’

Haar vorige album Draft verscheen in 2021, daarna deed ze een paar gezamenlijke shows met Pitou en Naaz, maar we hebben lang op nieuw werk moeten wachten. ‘Life happened! Ik heb een dochtertje gekregen, ben verhuisd, heb de hele organisatie rondom mijn muziek anders ingericht. Het was hier en daar best een uitdagende tijd.’

Kortom: wanneer dat nieuwe album precies moet uitkomen, weet ze nog niet. Wel is ze begonnen met een serie kleinschalige concerten genaamd slow follow. ‘Het tempo in de wereld ligt vrij hoog, ik kan daar niet supergoed mee omgaan. Daarom organiseer ik deze shows, waar dingen die wat zachter en implicieter zijn meer ruimte kunnen krijgen. De eerste editie was geweldig, ik heb heel veel zin om dat nog veel vaker te gaan doen.’