Jessie Ware: 'Ik zing genoeg over seks, ik wil ook wat huiselijkheid laten horen'

Dit is het derde deel van een drieluik. What’s Your Pleasure? was de vraag. That! Feels! Good! het antwoord. Hoe past Superbloom daarin?
‘Daar worstelde ik wel mee. Ik had gezegd dat ik een trilogie zou maken, maar toen dacht ik: wacht eens, heb ik het antwoord niet al gegeven? En toen besefte ik: nee, wat gebeurt er ná het antwoord? Als het het antwoord is waar je op hoopte, dan vier je dat. Het is romantisch, het is bijna verheffend, het is een viering. Dit album zet het feest voort, maar dan decadenter, soulvoller en meer gedreven door groove.’

Je muziek voelt alsof je een discoclub in de seventies binnenstapt. Wat zie jij voor een club voor je?
‘Ik zie het als een club waar iedereen welkom is. Er zit een bepaalde schoonheid in dat moment diep in de nacht waarop de ruimte precies goed begint te draaien. Je bent met mensen van wie je houdt en denkt: dit is de beste nacht van mijn leven. Het is niet per se donkerder, maar wel sensueler. Nummers als ‘Ride’, ‘Sauna’ en ‘Mr. Valentine’ zijn iets smeriger, vunziger.’

Tussen die smerigheid zit ook een heel lief liedje: ‘Automatic’.
‘Dat gaat over mijn man, en hoe hij me de ruimte geeft om de vrouw te zijn die ik wil zijn. Ik wilde dat het voelde als dat moment in Saturday Night Fever waarop ‘More Than a Woman’ begint. Iedereen op de dansvloer, iedereen doet mee. Het is inclusief: voor moeders, voor oma’s, voor een barbecue, voor het begin van de avond. Je kunt het altijd draaien. Het is schaamteloos romantisch. De Bee Gees waren daarin wel een referentie.’

Je gaat voor veel meerstemmige zang op dit album.
‘Klopt. Voor mijn producers is het soms een nachtmerrie, want ik crash hun computers omdat ik nóg meer stemmen wil toevoegen… terwijl er al tachtig op staan! Maar het geeft zo’n gevoel van gemeenschap. Sinds What’s Your Pleasure? ben ik daarmee bezig, bijvoorbeeld bij Remember Where You Are. Misschien klinkt dat belachelijk, maar het laat me me minder alleen voelen als soloartiest. Er is niets beter dan samen zingen. Een koor, stemmen die elkaar versterken, dat wilde ik op dit album: die energie, dat gevoel van samen, die grootsheid en zelfverzekerdheid.’

Het is een hele sensuele plaat, die een soort vrouwelijke energie bevat, het is heel sexy en empowering.
‘Dankjewel! Ik voel me goed. Over waar ik sta in mijn carrière, over het vertrouwen dat mijn fans me geven om hiermee door te gaan. Ik voel me sterk, vrij, zelfverzekerd en sexy. Ouder worden vind ik fijn. Mijn man laat me me sexy voelen. Het lichaam dat drie kinderen heeft gedragen laat me me sexy voelen. Ik hou van mijn leven, van mijn familie, van het moederschap, van mijn werk als ondernemer en artiest. Weet je, we krijgen constant het gevoel dat we aan een perfect schoonheidsideaal moeten voldoen. Begrijp me niet verkeerd: ik gebruik Botox, ik laat gezichtsbehandelingen doen, ik draag make-up. Maar ik hou van het leven dat ik leid. En dat ik me creatief kan blijven ontwikkelen.’

Je noemde dit album je ultieme intrede in het diva-bestaan. Als ik aan diva’s en muziek denk, denk ik automatisch aan Queen Bey en haar nummer Diva. Zij zegt: ‘A diva is the female version of a hustler.’ Ben je het daarmee eens?
'Ik hou van dat nummer, absoluut. Dat is één kant van het diva-zijn. Maar de diva waar ik mee speel, zit meer in decadentie, zelfvertrouwen, glamour en grootsheid — veren, modulaties, verhalen vertellen. Daar heb ik plezier in.’

Het album is heel soulvol.
‘Ik wilde eerst iets maken dat nóg meer rechttoe-rechtaan dance was. Maar ik hou zo van soulmuziek, het is iets waar ik mee ben opgegroeid. Artiesten als Dusty Springfield, Stevie Wonder, D’Angelo. Dit album gaat over een soort dualiteit: een zelfverzekerde, sterke vrouw zijn, maar ook een kwetsbare moeder en partner die nog steeds leert. Dan kom ik automatisch weer uit bij soul. Thuis luister ik het meest naar soul, dus het voelde logisch om dat hier ook te omarmen.’

Wat hoop je dat mensen eruit halen?
‘Ik hoop dat mensen eruit halen wat ze nodig hebben: escapisme, tederheid, romantiek, of gewoon lekker dansen. Ik laat op deze plaat meer van mijn waarheid horen. Ik hou van het spelen van een alter ego – de theatrale kant, het rolspel, de personages – maar ik hou ook van mijn echte leven. Ik wilde niet dat het alleen nog maar een personage werd waarvoor ik muziek maak. Het echte leven moest erin. Daarom staan er nummers op als ‘Automatic’, ‘Love You’, ’16 Summers’ en ‘No Consequences’. Dat is iets waar ik elke dag mee worstel — dit bijzondere werk combineren met zo goed mogelijk ouder zijn. Mijn familie is uiteindelijk het belangrijkste. Ik probeer mijn familie buiten de spotlights te houden, maar hoe vier je wat je hebt zonder dat het ongemakkelijk voelt? Huiselijkheid vieren is niet echt ‘sexy’, toch? Maar het kan me eigenlijk niet schelen. Er zit al genoeg seks op deze plaat. Ik wilde ook een beetje van het echte leven laten horen.’