ISHA: 'Dit is wie ik ben'

Ze speelde op podia als Eurosonic en het London Jazz Festival, stond in het voorprogramma van onder meer Marcus Miller en Franc Moody, en toerde met hen als invalbassist door Mexico. Kortom: ISHA had niets te klagen als sessiemuzikant en multi-instrumentalist, die op andermans stemmen leunde in haar eigen producties. Maar: voor haar debuutplaat wilde ze graag het heft in eigen handen nemen. Zelf zingen, dus. Dat gebeurde niet van de één op andere dag. ’Ik ben een jaar heel diep gaan graven in mezelf, en vroeg me af: waar wil ik over schrijven en wat heb ik eigenlijk te vertellen?’ Een deel van die zoektocht voltrok zich letterlijk onderweg: tijdens een reis door Peru, ver van elke studio. ‘Dat was de eerste keer dat ik geen instrumenten of laptop mee had. Ik had niet eens een opschrijfboekje’. De woorden en teksten die in haar opkwamen, krabbelde ze dus maar op wat servetjes die ze uit haar tas viste.

Gelukkig wist ze die flarden goed te bewaren en samen te weven tot de plaat Feel At Home, die deze week is verschenen en klinkt als een coming-of-age-verhaal. ‘Een viering van groei’, noemt ISHA het zelf. Het turbulente leven als 25-jarige is op zichzelf al een ontdekkingstocht, maar bij haar kwam daar nog een aantal veranderingen bovenop. ‘Ik verhuisde voor het eerst naar een ander land, waar ik opeens een nieuwe ‘ik’ ontdekte die ik zelf nog helemaal niet kende.’Feel At Homevat dit samen: een nieuw thuis vinden, buiten en binnen jezelf. 'In het begin hoor je heel erg dat ik nog een beetje vastzit,' zegt ze. 'Ook sonisch. Daar hoop ik dat je samen met mij die hele tocht een beetje meemaakt.

Die tocht verloopt via funky en elektronische producties, zoals op haar eerdere EP’s Bending Colours(2023) enWhat You’re Seeing (2024), naar indiepop, met een openingstrack die bewust kwetsbaarder en ingetogener is. ISHA’s grote inspiratiebronnen Parcels, Tom Misch en Jordan Rakei blijven te horen, maar ze realiseerde zich ook iets anders: 'In dat hoekje zijn het voornamelijk mannen, dus ik denk dat het voor mij ook daardoor extra belangrijk voelde om dit wel te maken als vrouwelijke producer.' Ook in haar team koos ze bewust vaker voor vrouwen en queer mensen, 'om daar hopelijk meer een podium aan te geven.'

Diezelfde openheid zit in de teksten zelf. Waar ISHA muziek eerder vooral gebruikte als een soort ontsnapping - 'even nergens anders aan denken' - schrijft ze nu over haar eigen gevoel, en wat het voor haar betekent om queer te zijn. ‘Misschien is dat ook een beetje mijn generatie, dat je minder het gevoel hebt dat je nog echt uit moet komen tegenover je familie. Omdat het gewoon zo mag zijn, van wie ik hou. Maar het grappige was, door het op te schrijven, was het toch officiëler. En ik denk dat het mij ook heeft geholpen, als een extra confirmation.’  Het resultaat is een plaat die klinkt als een heldere conclusie: ‘Dit is wie ik ben.’