Grasnapolsky 2019: Nog altijd broedplaats voor Nederlandse indie
Ook op nieuwe locatie viert charmant festival de toekomst van onze indie-scene
Al zes jaar zijn ze onderweg, maar de ontdekkingsreis van Grasnapolsky is nog niet ten einde. Het winterfestival, waar kleine Nederlandse indie-acts floreren en waar verrassingen in een klein hoekje zitten, heeft vorige locatie Radio Kootwijk uitgespeeld. Daarom richt Grasnapolsky zich nu op De Toekomst, een onontgonnen festivallocatie in het hoge noorden waar ruimschoots plek is voor nieuwe verhalen.
De locatie: De Toekomst
Vijftig jaar stond strokartonfabriek De Toekomst leeg. Het pand staat helemaal in Scheemda, een dik halfuur met de stoptrein naar het oosten vanuit Groningen-Stad, door de weilanden en een van de armste regio’s van Nederland. Daar doemt opeens de uit dieprode bakstenen opgetrokken fabriek op, middenin het veenlandschap. De afgelopen jaren werd het charmante indie-festival nog gehouden op het statige Radio Kootwijk op de Veluwe. Meer nog dan het muzikale programma was dat gebouw de headliner. Maar omdat verder groeien onmogelijk was, en iedere centimeter van het zendergebouw wel was verkend, heeft Grasnapolsky zijn biezen gepakt en is honderdzeventig kilometer naar het noorden getrokken.
De grote vraag: was dat een goede keus? Zo Insta-fähig als Radio Kootwijk is De Toekomst in ieder geval niet en een beetje aanmodderen is het wel, in de brede zin van het woord: de meeste zalen zijn alleen van buitenaf te bereiken, wat door het druilerige weer best een viezige bedoening is. Vooral op de eerste dag stuiten beduusde bezoekers op doodlopende trappenhuizen en een onduidelijke logistiek.
Goed, er zijn nog wat schoonheidsfoutjes, maar die zijn slechts gepriegel in de kantlijn. Met de ruime fabriekshal, de machinekamer waar de stoommachines nog te bewonderen zijn en het druipende ketelhuis wekt Grasnapolsky het machinale verleden van de locatie tot leven. Dat detailverliefde wordt extra benadrukt door de focus op randprogrammering. Tijdens een fakkeltocht in het donker wordt de rijke historie van de fabriek belicht; tijdens de tour-de-bour trekken gewillige festivalbezoekers met een fiets door het landschap om te koffieleuten met lokale tuinders; en met een audiotour kun je tussen de gigs door de hoekjes en gaten van het festivalterrein verkennen. Ja, er is nog genoeg te ontdekken in De Toekomst.
De Headliners
Kleine teleurstelling: The Japanese House
The Japanese House, het eenmansproject van Engelse singer-songwriter Amber Baïn, heeft enkele EP's met flinke streaminghits op haar naam staan. Met een geluid tussen The 1975 en Haim zingt Baïn atmosferische liedjes die gemaakt zijn voor mensen die hardnekkig verliefd zijn op het idee van verliefd zijn. Daar is alles ook meteen mee gezegd. The Japanese House kent maar één modus: het soort stilzwijgende slaapkamersoundtrack dat wel érg prettig is om als single in een playlist te luisteren, maar live te dun is uitgesmeerd om een volledige show te kunnen dragen. Bij deze romance dooft de vonk voordat-ie kan overslaan.
Vaste gast: Lucky Fonz III
Elk jaar komen een paar oude bekenden terug naar het festival, zoals Nederlands bekendste troubadour. Lucky Fonz III presenteert dit weekend zijn nieuwe album, het schizofrene Multimens. Het elektronische geweld van die plaat blijft lang weg: het weergaloze gebeuk op ‘Machteloos’ wordt beperkt tot, toegegeven, érg vurig ingetoetste akkoorden op zijn piano. Lucky neemt de prangende vragen des levens onder de loep: "Waarom zeggen we niet eenentientig maar elf? En waarom maken ze geen kattenvoer met muizensmaak?" Dit is het guitige troubadourschap dat we van Lucky Fonz III gewend zijn. Maar dan, een beetje voorzichtig: "Houden jullie in Groningen ook een beetje van housemuziek??", om vervolgens over beukende hardcore zijn liefde te verklaren aan de 909 drumcomputer. "NEGEN-NUL-NEGEN! NEGEN-NUL-NEGEN!!!" Als dit dan het gezicht in het achterhoofd van Lucky Fonz III is, dan valt het allemaal best mee.
Vreemdste vogel: Snapped Ankles
Dat Grasnapolsky af en toe knap vreemd kan worden, is wel duidelijk. Zo ook bij DJ flugvél og geimskip, een IJslandse electro-act die haar pulserende bassen en pogo-springende synths aan elkaar lijmt met een buitenaards aandoende kopstem. Echt f*cking weird, maar als je fan bent van de trance orient express zal je dit vast leuk vinden. Nog zo’n buitenbeetje zijn de Britse Snapped Ankles, een krautrockband met gewei. Dat die rariteiten niet alleen voor de sier zijn, blijkt als ze verrassen met een tot synth omgebouwde tak. Knap, om post-punk zo groovy te laten klinken, met psychedelische gitaren en een toetsenist die een kakofonie aan rariteiten uit zijn Roland knalt.
