Fingerbleed wil binnenkomen als een instant dopaminekick

Het type muziek waar het hart van Arcan Yildiz (alias Fingerbleed) sneller van gaat kloppen? ‘Recht-toe-recht-aan pop, straight to the soul. Daft Punk bijvoorbeeld, dat is levensmuziek. ‘One More Time’ heeft dat, ‘Born Slippy’ van Underworld ook. Er zit urgentie in, althans, zo ervaar ik het. Die kwaliteit wil ik ook in mijn muziek.’

Dat hoor je ook wel op Instant Gratification, de debuut-EP van de producer uit Nijmegen, in wiens muziek je allerlei referenties kunt ontwaren: de dance van Daft Punk, Jai Paul, maar ook psychpop, door de invloed van de Turkse psychedelica die hij er met de paplepel ingegoten kreeg. ‘En dan specifiek die melodieën! Die invloed komt van mijn vader, hij luisterde veel naar Turkse muziek uit de jaren zestig en zeventig uit de periode dat Turkije veel invloed binnenkreeg van Westerse psychedelica. Wat mij inspireert? De emotie, het is superemotionele muziek. Ik gebruik veel gitaarpedalen op synths, delays en reverb natuurlijk. Tegelijkertijd wil ik niet te veel leren: ik kijk nog steeds geen Youtube-tutorials, ik wil een beetje dom blijven qua muziektheorie. Zo behoudt je die onconventionele manier van muziek maken.’

Fingerbleed ontstond in Nijmegen, toen hij studeerde aan de ArtEZ-kunstacademie. ‘Een goede vriend van me produceerde, en ik ging elke dag langs om met mijn gitaar bij hem op te nemen. Na een tijdje maakte zijn broertje de grap: “Wauw, hij is hier elke dag met zijn gitaar. Fingerbleed! Die naam is een beetje blijven hangen.’ Datzelfde huis was de thuisbasis van ALLE$, het creatieve collectief waar ook Narco Polo en Rimon uit zijn voortgekomen en waar Yildiz ook in zat. ‘We waren allemaal 20, 21. Het gevoel: let's take over the world. Na een tijdje is Rimona wereldwijd gegaan. Dat was voor mij wel een teken: yo, alles is mogelijk. Ik kom uit een Turkse familie, ik heb altijd gevoeld dat ik moet verantwoorden dat ik dit doe in de muziek. Om dan te zien dat mensen het laten werken? Dat is fucking belangrijk geweest.’

Enkele tracks op de EP stonden al jaren op een Google Drive. ‘‘Sensual’ bijvoorbeeld, die had ik initieel geproduceerd voor iemand anders. Long story, ik werkte jaren met een zanger, heb het veel kansen gegeven en elke keer liep het mis. Bij de laatste keer dacht ik: oké, ik ga gewoon alles zelf doen.’ Daarvoor moest-ie over een drempel. ‘Ik ben zelf geen zanger. Nu heb ik het op de een of andere manier toch laten lukken. Ja, dat was wel een belangrijk zetje om eindelijk als soloartiest naar buiten te treden.’