Dit zijn de 8 hoogtepunten van London Calling 2026

met o.a. Westside Cowboy, Haute & Freddy en Way Dynamic

Marit Rijkeboer
Lisa Franssen

maandag 18 mei

Natuurlijk was ook dit jaar de jaarlijkse cursus traplopen in Paradiso weer inbegrepen: van de Grote Zaal naar boven naar de kleine, om een half uur later weer naar beneden te hollen, London Calling is en blijft een conditietest voor de muziekliefhebber. Het festival staat bekend als dé springplank voor internationaal talent – grootheden als Blur, Tame Impala en Fontaines D.C. stonden hier ooit als 'nieuwkomer' – en ook deze editie bood weer een blik op de beste nieuwkomers. Hieronder onze acht hoogtepunten van het afgelopen weekend.

Haute & Freddy

Al tijdens de soundcheck van synthpopduo Haute & Freddy in de bovenzaal beginnen mensen te gillen en te filmen, terwijl Freddy droogkomische opmerkingen maakt tijdens het testen van de microfoons. Dan begint het pas echt. ‘Haute & Freddy were raised in the circus…’ klinkt een oubollige stem uit de speakers voordat het Amerikaanse duo opkomt. Luid applaus volgt als Haute in een barokachtige jurk met extreem hoge hakken verschijnt, gevolgd door Freddy achter de elektronische drumset. De drag van Chappell Roan, maar dan een stuk weirder, de theatrale stijl van The Last Dinner Party maar dan met een circusachtige barok-vibe, en elektronische beats à la Depeche Mode: bijna de hele zaal kent ‘Freaks’, ‘Shy Girl’ en ‘Sophie’ al uit het hoofd. Ondanks het kleine podium (veel te krap voor zo’n uitbundige, theatrale act) én de ongelooflijke hitte in de bovenzaal blijft Haute onvermoeibaar performen, compleet met bizarre gezichtsuitdrukkingen en korte anekdotes tussendoor. Deze kleine zaal zijn ze duidelijk al ontgroeid.

De track: ‘Freaks’

Voor fans van: The Last Dinner Party, Chappel Roan, Depeche Mode

Westside Cowboy

Iedereen heeft zich inmiddels verzameld in de grote zaal van Paradiso, en terecht. Na een gehaaste soundcheck probeert het viertal uit Manchester zoveel mogelijk tracks in hun set te proppen. Dit podium is bekend terrein voor ze: onlangs stonden ze hier nog als voorprogramma van Geese, vorig jaar nog met Black Country, New Road. De band geeft alles op London Calling, vooral drummer Paddy Murphy ziet er na een paar nummers al compleet uitgewoond uit. Tijdens ‘Strange Taxidermy’ volgt er een broodnodig rustmoment: vocaliste en bassiste Aoife Anson O'Connell krijgt de zaal muisstil met haar breekbare, bijna kinderlijke stem en zodra de rest van de band is bijgekomen, zwelt het nummer aan tot een onstuimige rocktrack en aan het eind van ‘Don’t Throw Rocks’ komt de energie volledig tot ontploffing. Het voelt als een hechte groep vrienden, zeker wanneer ze afsluiter ‘In The Morning’ met z’n vieren in één microfoon zingen. Een prachtig, wholesome moment om mee te eindigen.

De track: ‘Strange Taxidermy’

Voor fans van: Big Thief, English Teacher en Black Country, New Road

Panic Shack

Panic Shack voelt als een groepje rebelse meiden dat uit een Britse kostschool is ontsnapt om de boel op stelten te zetten. Die baldadigheid vertaalt de punkband uit Cardiff naar het podium met hun ‘male backed band’: zijzelf met z’n vieren frontstage, één mannelijke drummer op de achtergrond: volle focus op female energy! Hoewel de zaal niet ramvol staat – de gecancelde act hiervoor had veel mensen naar huis gejaagd – zijn de echte diehards in de benedenzaal van Paradiso gebleven. Vanaf de eerste tonen uit de coolste basgitaar ooit (!) spat de pit open en brengen ze directe, harde, feministische punk. Terwijl ze met hun rug naar het publiek squattend ‘Gok Wan’ instarten, zingt leadzangeres Sarah Harvey: ‘I squat for five hours a day / Fat or pregnant, thin or dying, what would the tabloids say / And I throw up everything I eat, 'cause nothing tastes as good as skinny feels!’ Een dikke vette middelvinger naar iedereen die meent iets over hun lichamen te moeten zeggen.

De track: ‘Gok Wan’

Voor fans van: Lambrini Girls en Amyl and the Sniffers

ALT BLK ERA

Als je even uit de moshpit stapt om op adem te komen, merk je bij het stilstaan hoe de vloer van de bovenzaal in Paradiso nog stevig op en neer blijft dreunen. De show van ALT BLK ERA is niet voor zachtgekookte eitjes. Daar staan de twee zussen uit Nottingham, die een jaar geleden hun debuutplaat uitbrachten met af en toe drum ‘n bass, soms EDM, dan weer alt-rock en vooral live een snerpende elektrische gitaar. In ieder geval iets waar je keihard op kan moshen! Maar ook wordt je blik op het podium gericht: de ene zus in volledig witte alternatieve kleding (inclusief witte pruik), de ander in een donkere gothic stijl, met subtiele choreografieën terwijl ze afwisselend en soms tegelijk zingen. Het hoogtepunt is ‘Run Rabbit Run’: ineens ontstaat er een mini-cirkelpit waarin iedereen zo hard mogelijk rent en elkaar rondduwt. Op het podium blijven de zussen ondertussen vrolijk stuiteren.

De track: 'Run Rabbit Run'

Voor fans van: harde Nine Inch Nails rock, electrobeats van The Prodigy en stoere female energy

Way Dynamic

Met een bezetting van zes man – zanger Way Dynamic zelf, twee gitaristen, een violist, een toetsenist en een drummer – klinkt het geluid in de grote zaal van Paradiso verrassend intiem. De Australische multi-instrumentalist Dylan Young, alias Way Dynamic, maakte met zijn debuutplaat Massive Shoe moderne yachtrock die doet denken aan The Doobie Brothers, vermengd met de meeslepende stem van Nick Drake. Het is zaterdag eind van de middag en terwijl er steeds meer publiek binnendruppelt, wordt er nog even rustig meegedeind op de klanken van Massive Shoe, voordat de hardere indierockbands van het avondprogramma de oordoppen noodzakelijk maken. Er klinkt wat gelach in de zaal wanneer een van de gitaristen over het podium struint en her en der wat laat vallen. Per ongeluk? Welnee: de kegeltjes raken de grond vrijwel exact op de maat. ‘I Was The Dancer’ brengt wat meer beweging in de zaal, maar over het algemeen geniet het publiek in een serene en tevreden staat.

De track: ‘I Was The Dancer’

Voor fans van: Nick Drake, MJ Lenderman en Steely Dan

The New Eves

Het is alsof we per ongeluk een vrouwencirkel of obscure sektebijeenkomst zijn binnengelopen (maar wel in de best mogelijke zin van het woord!). Op het podium staat namelijk The New Eves, een vierkoppige band uit Brighton. Op basis van de instrumenten (waaronder een cello en viool) lijken ze een traditionele folkband, maar hun geluid is meer dan dat: opener ‘Cow Song’ begint met harmonieuze, bijna kerkelijke samenzang, terwijl de vier bandleden strak voor zich uit staren. Niet veel later beginnen viool en cello te gieren en schuren, wordt er ritmisch op een elektrische gitaar geklopt en slaan de stemmen om van beheerste spoken word naar strenge harmonieën en plots intens gegil. Ook de drummer is fascinerend. Gekleed in een braaf jarenvijftigjurkje staat ze rechtop achter haar drumstel, zonder kickdrum, zonder haar stokken ooit te kruisen, roerloos voor zich uit starend terwijl ze speelt: het meest bezeten van allemaal.

De track: ‘Cow Song’

Voor fans van: traditionele folk en sektarische vrouwencirkels

Ribbon Skirt

Hoe zorg je dat je als live-act nou echt opvalt? Als je goede muziek maakt (duhh), maar ook als je er zó uniek uitziet dat het onmogelijk is om weg te kijken van het podium. Dat is het geval bij het Canadese indierockduo Ribbon Skirt. Neem nou de frontvrouw: volledig in het zwart gehuld, vaak ijsberend op het podium. Tijdens ‘Off Rez’ wijst ze mensen in het publiek één voor één aan, terwijl ze oogcontact maakt en zingt: ‘Contact, contact, it’s all around you.’ Zo ook de weirde gitarist van het duo, waar ze soms onhandig tegenaan botst op het kleine podium. Niet haar schuld, want hij staat daar met z’n roze gitaar zo scheef en ingewikkeld mogelijk te rocken als maar kan, zó dat de hals van zijn gitaar iets te vaak op de grond ketst. Tussendoor springt hij op de speakers voor hem, en na elk nummer klapt hij uit pure gewoonte zijn handen boven zijn hoofd alsof het een reflex is. Er hangt constant een onrustige sfeer, die past bij hun post-punk geluid dat af en toe op de voorgrond treedt.

De track: ‘Off Rez’

Voor fans van: vreemde gitaristen met roze gitaren

Francis of Delirium

Waar veel bands op London Calling proberen zoveel mogelijk nummers in hun schamele halfuur te proppen, neemt Jana Bahrich, aka Francis of Delirium, juist de tijd voor haar publiek. Tussen de grappen over de stinkende voeten van haar bassist Jeff door, krijgt ze de hele benedenzaal van Paradiso mee in ‘Give It Back To Me’. Het blijkt het hoogtepunt van de set: het publiek zingt massaal de ‘ahaaaaha’ mee. De chemie tussen Jana en Jeff is zelfs achterin de zaal voelbaar, zeker wanneer in ‘Blue Tuesday’ de gitaren nog een versnelling hoger gaan. Creatieve meid is die Bahrich, ze bewijst niet alleen een rasmuzikant te zijn, maar een totaalkunstenaar: ze regisseert haar eigen clips, ontwerpt haar eigen artwork en draagt haar kenmerkende, zelfgemaakte broek. Met haar breekbare stem, die bij vlagen doet denken aan Lucy Dacus, in combinatie met haar rauwe gitaren, laat ze zien dat ze de grote zaal meer dan waard is.

De track: ‘Give it Back To Me’

Voor fans van: Boygenius, Wolf Alice en Wednesday

Meer:

Dit zijn de 8 hoogtepunten van London Calling 2026

Dit zijn de 10 hoogtepunten van London Calling 2024

Dit zijn de 10 hoogtepunten van London Calling 2025

Dit zijn onze 13 hoogtepunten van North Sea Jazz 2025