Baby Berserk snakt naar de anonimiteit van de jaren tachtig

De leden van Baby Berserk hadden maar wat graag zelf meegemaakt hoe Manchester aan het eind van de jaren tachtig ‘Madchester’ werd. Het was het tijdperk van de indierave en acid house, met de legendarische club The Haçienda als epicentrum voor bands als The Stone Roses, New Order en Happy Mondays. Waar zij destijds geïnspireerd door acid house – met een pil op – de overstap maakten van post-punk naar synthpop, zet Baby Berserk met ‘Mind Explodes’ een vergelijkbare stap: van de arty pop en no wave naar een meer dancy geluid met breakbeats. 

© Danny Griffioen

The Haçienda werd hun grootste inspiratiebron. ‘Het was een broedplaats met een specifiek idee waar een hele scene uit ontstond’, legt zangeres Lieselot uit. ‘Alles kwam daar samen: mode, muziek, kunst en clubs. Dingen lijken nu minder verbonden aan een plek. Wij hopen dat we zelf zo’n scene kunnen zijn waar mensen zich weer vrij kunnen uiten zonder dat je bang hoeft te zijn dat je gefilmd wordt.’ 

Want dát is volgens het trio het grootste verschil met toen: we vergeten van ons scherm op te kijken en stil te staan in het moment. Het is de kern van ‘Mind Explodes’, het voorproefje van hun derde plaat die begin volgend jaar verschijnt. Op deze plaat fileert Lieselot de digitale bubbel waarin we leven. ‘Iedereen lijkt in een parallelle wereld te leven,’ legt ze uit. Lieselot roept in haar teksten op tot fysieke aanwezigheid: ‘Niemand is echt hier, het nummer roept iedereen op om gewoon samen te zijn in de intensiteit van het moment. Iedereen kijkt altijd heel erg op tegen de jaren negentig: het leek zo’n vrije tijd, iedereen was zichzelf. Dat is waar ik naar terug wil.’ 

Het ontstaan van de band was net zo ongepolijst als hun sound, vertelt Mano: ‘We kennen elkaar al vanaf onze veertiende uit de Amsterdamse bandscene en Lieselot speelde destijds in Fuz, de jongste band ooit op Lowlands, waar ik erg naar opkeek. Maar omdat we beiden bassist waren, was samen spelen nooit logisch. Dat veranderde tijdens corona in het mode-atelier van Lieselot: ik had daar een studiootje en we maakten voor de grap een demo op een MPC, terwijl Lieselot helemaal geen zangeres was. We vielen op bij het Zwitserse label Bongo Joe, zo zijn we per ongeluk een echte band geworden.’

Lieselot combineert de band met haar carrière in de modewereld, waar ze internationaal doorbrak toen de getransformeerde Adele een jurk van haar hand droeg. ‘Voor mij is Baby Berserk de perfecte middenweg. Ik ontwerp onze outfits, draag ze en presenteer ze op een podium. Eigenlijk precies wat ik met mode doe, maar dan mag ik erbij zingen.’ Er gaat geen show voorbij of ze klimt in haar vette creaties op een luidspreker, lantaarnpaal of het publiek. ‘Soms staan er van die grote, stabiele mannen vooraan,’ lacht ze. ‘Daar klim ik dan op. Ik noem het publieksparticipatie.’