ADE26: TILLATEC danst alsof er geen morgen is
Geen haast of bewijsdrang op de marathon van Disturbia en Soundcora
Over ruim twee weken moet de Amsterdamse club TILLATEC voorgoed de deuren sluiten. Nu echt. Op deze twaalf uur durende marathon met onder anderen Makam, Efdemin en Konduku wordt nog maar eens duidelijk hoeveel we dit heerlijke labyrint voor nachtdieren gaan missen.
Wat blijft het een wonderlijk fenomeen: je kunt de hele nacht staan dansen tot je hersenen totaal zijn gaargekookt en je benen in spierensoep veranderd, maar gloort daar het ochtendlicht voorzichtig door de beslagen ruiten? Hoe slap het zonnetje vandaag ook is? Dan krijg je als vanzelf een energieboost, alsof iemand de batterijen in je rug effe heeft vervangen.
Precies dat gebeurt zaterdagochtend rond half 9 op het twaalf uur durende feest in TILLATEC, georganiseerd door het techno-minded Disturbia en het meer house-georiënteerde Soundcora (dat een jaar geleden ontstond als afterhours van die eerste). De doorgewinterde Hagenees en Dekmantel-mainstay Guy Blanken (alias Makam) staat in de kleine Switchroom, een kleine klamme ruimte in de hoek van het gebouw, waar door de ramen heen ook de silhouetten van bomen meedansen op de wind. Over de afgelopen drie uur koerste Blanken beheerst langs dubtechno-platen uit de jaren nul, voorbij zwoele deephouse, en nu versiert hij het ochtendgloren met minimalklassieker ‘Typerope’. Prachtig, hoor. Club mate erbij, en we zijn weer opgeladen voor de laatste uurtjes!
Doorgewinterde ravers
Kijk eens om je heen: TILLATEC trekt een heerlijk crusty gezelschap van doorgewinterde ravers (opvallend veel Spanjaarden en Italianen ook), dat er niet van opkijkt als een feestje pas tegen lunchtijd is afgelopen. Hier geen types die op hun horloges spieken of ze de eerste bus alweer kunnen pakken. Sterker nog, veel lijken er juist nú lekker in te komen.
Sinds 23 uur gisteravond zijn we bezig, tot 11 uur ’s ochtends blijft de dansvloer geopend, en alle artiesten op de line-up begrijpen dondersgoed dat dit geen sprint is, maar een marathon. Konduku bijvoorbeeld, die iets na middernacht staat te draaien in diezelfde Switchroom. Hij is de man die in een vorig leven van dit gebouw de laatste plaat in de kelder oplegde (weet je nog?). Nu is de basis van zijn set knokig, best wel duister en minimaal, maar zonder haast of bewijsdrang. Af en toe trekt hij de kick weg en laat-ie eerie melodieën de boel overnemen. Verruilt hij de four to the floor voor een paar breakbeat-platen? Dan zijn ook dat geen curveballs, maar trippy spul dat bedoeld is om nog wat verder in hypnose te belanden.
De fik erin
Die fietsenkelder is nu vanzelfsprekend al lang niet meer open, maar TILLATEC heeft over de afgelopen twee jaar het pand steeds verder verkend, en bezit tegenwoordig vier clubzalen: vanuit de Switchroom gaan we eerst maar eens naar de grote open Yard (het oude restaurant), waar vandaag primetime Spanjaard John Talabot een wat saaie set geeft (de zaal loopt ook echt leeg) en Eloy Oyarzun laat horen hoe het wél moet. Niet zo gek, want Eloy kent TILLATEC op z’n duimpje: hij is de programmeur van de club, de organisator van zowel Disturbia als Soundcora en dus een begenadigd dj onder de naam Mystral. Hij pompt een stuk meer seks in zijn house, het rockt. En wanneer hij dat wil (bij de uitgesponnen filterdiscokraker ‘Dope’) gaat de fik erin.
Nog even terug naar de Switchroom voor Eduardo de la Calle, een al wat oudere Spanjaard die niet zo gek veel in Nederland te zien was, en veel met de Giegling-crew optrekt. Staat die kliek juist bekend om hun ingetogen emo-house en minimal, De La Calle gaat vannacht juist voor grootste contrasten: na zo’n minimal-plaat opeens een loeiharde kick die twee keer zo stevig voelt als een plaat eerder, een gekke wave-tune, en is dat nou een flard van Chaka Kahn’s ‘Angel’?! Grappig hoe onberoerd hij achter de draaitafels staat terwijl een soort allesvernietigende stofzuiger door z’n break heen jaagt: SHGHGHHGHSHHGHGHHHGHHHGGGG.
Totaal anders is de vibe aan de andere kant van het pand: in de Washroom staan achter elkaar een man en vrouw die een voornaam delen, en nauwelijks licht dulden in hun techno. Andy Garvey is een Australische die een album heeft klaarliggen voor Spekki Webu’s Mirror Zone, en vannacht supervette, psychedelische techno draait, waar een enkele woodblock extra meteen als een mega-verandering voelt. En dan Andy Martin, wiens naam sinds vorig jaar steeds vaker valt. Een Mexicaans-Jamaicaanse dj wiens producties al worden grijsgedraaid door lui als Kia, Priori en CCL. Twee bloedstollende slotplaten heeft-ie, eerst eentje vol ijskoude akkoorden, en dan eentje met diepe subbassen die helemaal uit elkaar getrokken worden tot er niets meer overblijft.
Door en door en door en door
En dan langs die weirde kunstinstallatie, effe een shotje met die schat achter de bar, en door naar de eveneens pikzwarte Tech Lab (ooit de Aula van De School) voor de 52-jarige Berghain-resident Efdemin. Niet dat we de score bijhouden, maar hij draaide in de afgelopen twintig jaar 88 keer in de Berlijnse technotempel, en die ervaring betaalt zich uit bij zo’n closing slot tot 10 uur ’s ochtends. Van loopy, geduldige hardgroove naar zeer serieuze, diepe techno, door en door en door en door.
Wat zonde dat TILLATEC over ruim twee weken voorgoed de deuren sluit, en er nu écht geen nieuwe club meer in dit zalige doolhof van een gebouw terugkomt. Het liefst zouden we hier nog een paar jaar in verdwalen, tot ver na zonsopkomst. Op een van de steunbalken staat met graffiti geschreven: ‘TILLA 4 EVER’. Was het maar waar.