ADE26: Eindeloos mijmeren met DjRUM en EINDER

Wowwwwwwwwwwww. EINDER, de installatie van Boris Acket, moet wel de meest verbluffende kunstinstallatie zijn die er op Amsterdam Dance Event te zien is. Soms oogt het als een vloeistof, dan weer als een levend organisme dat in slowmotion door de Centrale Markthal vliegt, en op andere momenten bijna als de Aurora Borealis rond de poolcirkel. Het heeft iets buitenaards, maar tegelijkertijd iets heel natuurlijks. Het hangt (zweeft?) de hele week in de Centrale Markthal, een hal van 6000 vierkante meter (en dat oppervlak was ook wel nodig voor dit werk).

Het theoretische verhaal: deze gigantische doeken zijn van een enorm lichte stof gemaakt, vertelde Acket al in interviews, slechts negentien gram per vierkante meter. Daardoor zit er een soort chaos in de doeken: elke keer zullen ze net even anders bewegen. Hij controleert ze met ventilatoren, maar ook de temperatuur in het pand speelt mee. Gaat er ergens een deur open, dan zul je dat zien in het doek. Het is een voortzetting van het werk dat de kunstenaar (die zijn roots heeft in het Amsterdamse nachtleven) voor Fred again.. maakte.

Piepklein stipje

Gisteren speelde het Concertgebouworkest hier de Vijfde van Beethoven, eerder vanavond stond Elias Mazian er en het piepkleine stipje dat nu op de verhoging in het midden staat? Dat is Felix Manuel. Ook wel bekend als DjRUM, een waanzinnige dj die met vinyl allerlei trucs uithaalt in de hoeken van breakbeats, IDM en drum ’n bass (zoals later deze week te zien bij ZeeZout en in Club RAUM), maar vandaag doet hij een zeldzame liveset van een heel ander kaliber. Er is nauwelijks ritme te ontwaren in de klanken die hij produceert. Eerst op een soort elektronisch gemodificeerde viool, die hij samplet en loopt totdat er een wijds orkest ontstaat, een beetje a la Stars of the Lid.

Dan pakt hij er een… stoeptegel bij?! Ja, echt, Manuel heeft allerlei zelfgebouwde instrumenten meegenomen, vaak uit natuurlijk materiaal: wanneer hij met een kleiner steentje over die stoeptegel schaaft, klinkt er een naar beneden dwarrelende notenregen. Wanneer hij even later zijn vingers over een lange kronkelige stok laat glijden, ontstaan arpeggio’s die aan een saxofoon doen denken. Veel actie zit er niet in de vijftig minuten dat hij optreedt, het glijdt langzaamaan voorbij, en daar moet je wel een beetje geduld voor hebben. Of beter nog: laat je gedachten wegglijden, de fantasie de vrije loop, en het is eindeloos mijmeren geblazen. Kijk daar, een woeste oceaan, ondersteboven gekeerd. Een zandstorm in slowmotion. Een spook in de concertzaal!