ADE26: Avalon Emerson pakt haar shine in de Bajes
Amerikaanse dj laat de housevlinders gelukszalig rondfladderen
Met een stel bevriende dj’s neemt Avalon Emerson de kersvers gedoopte Bajes over voor haar 9000 Dreams-feestje, een euforische nacht voor housevlinders. Ze is de ster van haar eigen nacht, en draait de sterren van de hemel.
‘Dit is NIET de rij voor Intercell!’, schreeuwt een bewaker door zijn megafoon naar wat verdwaalde technovleermuizen. Ach welja, de kersverse rebranding van de Bajes is ook een tikkeltje verwarrend, niet? In het kort: de voormalige Levenslang (nu Blok K, capaciteit: 950 man, de vaste nachtclub van het pand) en de grote zaal ernaast (Blok C, capaciteit: 2.000, werd eerder al gebruikt voor ADE-evenementen met o.a. KI/KI en Job Jobse, mag vanaf nu 25 keer per jaar worden ingezet) gaan deze week na een verbouwing open onder de koepelnaam Bajes. Die zijn nog niet verbonden, enkel zondag kun je tussen zalen hoppen tijdens de grote Intercell Closing. Dus vliegen de vleermuizen vandaag door naar Blok K voor Oscar Mulero, en de housevlinders? Die fladderen richting Blok C voor Avalon Emerson’s 9000 Dreams-feestje.
Wat treffen zij binnen aan qua verbouwing? Er is een muurtje opgetrokken, de booth is nu aan de lange kant van de zaal geplaatst en de bar is verplaatst. Wie om half 1 binnenkomt, na de opwarmset van Ineffekt, treft helaas wel meteen lange, lange, LANGE rijen voor de bar en de wc’s: 26 minuten voor een biertje, een dikke 29 minuut 27 voor een plasplauze (en 43 honderdsten, aldus mijn telefoon, maar daar doen we niet moeilijk over). Nieuwe locatie, vanzelfsprekende groeipijntjes, blablablabla, we snappen het allemaal, maar na zoveel tijd te missen van de set van Sedef Adasi b2b Aurora Halal heb ik eigenlijk net zoveel begrip voor de chick die in een halve literfles in een rokersruimte heeft gepist (wat zal ik zeggen? Het is fokking ADE!).
Shine pakken
Zij heeft in ieder geval weinig hoeven missen van die twee, Sedef Adasi en Aurora Halal dus. Die eerste komt uit de Turkse queerscene en is van de stevige, functionele vierkwartsbommetjes, de tweede verkiest platen als de soundtrack van een geheimzinnige, trippy bosrave (en da’s niet toevallig, zo-eentje organiseert ze als oprichter van het New Yorkse boetiekfestival Sustain-Release). Ze willen duidelijk geen shine vanaf Avalon stelen en bouwen samen wel héél geduldig op.
Dus is de Bajes wel toe aan een stevig zetje, wanneer Avalon Emerson in de booth opduikt. Best bijzonder eigenlijk, dat ze deze zaal op eigen kracht uitverkoopt: de Amerikaanse heeft weliswaar een stel linksdraaiende hits op haar naam staan, draait regelmatig de grote stages plat en headlinede in 2025 nog Dekmantel, maar zit ook een stukje verder left-of-centre dan, zeg, Interplanetary Criminal, Toman en Chris Stassy en Job Jobse, die hier óók eigen feesten geven. Wel dus, en ze is duidelijk de dj waarnaar iedereen heeft uitgekeken. De platen die ze opgooit zijn meteen een stuk vrolijker, energieker en kleurrijker dan eerder. Al vanaf haar derde plaat wapperen de househandjes in de lucht en wordt er uitbundig gedanst, stralende koppies verlicht door de lichtbalken onder het lage plafond.
Een eigen wereld
Ze heeft zichzelf drie uur de tijd gegeven, en houdt die energie gedurende die drie uur vast. Dan valt ook op hoe eigen haar signatuur is: er zit een gigantische power in de stevige, leftfield houseplaten die ze draait, maar ze koppelt het aan een voorliefde voor pop, indie en een dromerige inslag die weinig dj’s met haar delen. Wie zou er een ambientplaat van Johnny Nash als een wolkenbedje onder een stevig housebommetje plaatsen? Neem ook die spannende Kate Bush-remix, die plotseling openbreekt in een stevige breakbeat. Ook geweldig, die remix van de euforische queer popbanger van MUNA, met sounddesign zó kleurrijk dat je hem meteen herkent als een Avalon Emerson-productie. Wie zou er eindigen met zo’n superkoddige DIY-synthpoptune, waarin het indiehart van de dj volledig doorklinkt? Avalon Emerson!
Daarna is de graveyardshift voor Verraco, de TraTraTrax-eindbaas die op een bepaalde manier een geestverwant is van Emerson: ook zo’n type een totaal eigen smakenpallet samenbrengt, een fusie van UK dance, Zuid-Amerikaanse dansmuziek en laserscherp sounddesign. Hij pakt de zaal meteen bij de lurven, draait explosieve platen die stuk voor stuk momenten bouwen en weet zo nog een boel vlinders tot zeven uur ’s ochtends op de been te houden. Maar daarna is de energie toch echt op. Tijd om verwelkt naar buiten te fladderen, en 9.000 dromen in bed te dromen.