ADE26: SLPFNK x The OTHERSIDE is een bermudadriehoek voor je uithoudingsvermogen
Handschriften Kenji Hina, TAFKAMP en Samuel Deep blijven hoorbaar
De helft van Funk Assault houset met TAFKAMP en Samuel Deep, maar eerst wordt in de Houthavens de rekbaarheid van de groove en 4x4 getest: van Beste Hira’s stuwende house tot de minimalistische dub en techno van SNPLO, die soms wat achter het tempo van de avond aan wandelt.
Kick, kick, KICK. We meren aan in de Houthavens, maar waren we niet onderweg naar SlapFunk, house in zijn meest ongepolijste vorm? Waar blijven die slaps? We wandelen binnen bij The Other Side, een kleine locatie om de hoek bij Borisov. Bij de kluisjes klinkt Italiaans gebabbel. Een vrouw op een gigantische muurschildering kijkt ons met grote ogen aan. Zijn dat nou vinylplaten als haar haar? Verderop hangt een web van rode ledbalken boven de dansvloer. De discobal doet zijn best om de wat gymzaalachtige ruimte van een andere bestemming te overtuigen. Aan de muziek zal het niet liggen, gezien de wat lege dansvloer (met veel nieuw Slapfunk publiek!) die alsnog ontzettend oozing is.
Techno-queen Beste Hira warmt de zaal verder op na Idilay. Diepe bassen die langzaam naar je tenen zakken, da's wel ff wennnen gezien haar techno-trackrecord. Rond 1 uur ‘s nachts klinkt 'Bubblin’' van Savvas Ysatis. Dub en house hebben het onderling prima geregeld bij deze Turkse DJ, wonend in Amsterdam. Beste Hira staat inmiddels behoorlijk te electro-housen op haar turntables!
Stout randje
SlapFunk en Het Kollektief hebben elkaar hier deze avond gevonden via de line-up. Dat is geen onlogische ontmoeting: beide organisaties weten hoe je een feest vanuit een kleine kring kunt laten groeien zonder het gevoel kwijt te raken dat je ergens nét op tijd van hebt gehoord. Het Kollektief begon als WhatsAppgroep en organiseerde illegale raves, maar ook legale avonden met dat stoute randje.
Terwijl DJ Spence door zijn platentassen gaat, neemt de nu in Berlijn wonende underground guy PLO Man zijn plek naast hem in. Samen zijn ze SNPLO, een ontmoeting tussen twee eigenzinnige minimal-, dub- en techplatenverzamelingen. PLO Man is betrokken bij Acting Press, Spence bij Doo.
Van versnelling wisselen
De eerste afslag gaat vooral: omlaaaag. Na Beste Hira’s stevige slot haalt het duo flink de vaart uit de avond. Een stem fluistert door de dub, echo’s waaieren uit en ergens tussen de lage tonen steekt een eenzaam bliepje zijn hoofd boven het maaiveld. Ja, het klinkt allemaal heel zorgvuldig, maar de dansvloer moet wel even van versnelling wisselen. De groove heeft ineens alle tijd en wij waren net lekker onderweg! Rond een uurtje of 3 zet Spence ‘Control I’m Here’ van Nitzer Ebb op. Dat helpt. De mechanische beat trekt de boel recht, metaalachtige percussie geeft de groove tanden. Synthstoten zwiepen door het 360-gradensoundsystem: een boemerang met een stroomkabel.
Spence dirigeert bij wijze van spreken mee met zijn rechterhand. Er staat geen orkest voor hem, maar de dansvloer begrijpt en waardeert het ‘tandje harder’ gebaar. PLO Man lijkt intussen nog wat gehecht aan de lagere versnelling. Later blijft ‘Get ready for the sound’ boven een housebeat hangen. De hi-hats tikken ongeduldig, de bas stuitert met de ellebogen naar buiten.
Kippenvelmomentje
Kenji Hina (kennen we ook van techno alias Alarico en als duo in Funk Assault) opent met een grove ghettoplaat. De subtiliteit mag even haar jas halen. Naast de Italiaan staan de Rotterdamse TAFKAMP en Utrechtse Samuel Deep klaar voor een gezamenlijke set waarin de platen om beurten op tafel komen. Drie continu lachende dj’s, één booth: een bermudadriehoek voor je uithoudingsvermogen.
Het leuke is niet alleen wat ze draaien, maar hoe zichtbaar ze op elkaar reageren. De een is nog bezig, de ander staat al te trappelen om zijn volgende USB-tune (voor het eerst deze avond) in te laden. Toch blijven de handschriften hoorbaar. Kenji Hina zoekt het in techhouse die stevig op de benen staat. TAFKAMP trekt goede oude pompende house - van UK tot rave - uit de kast, met kicks die droog doorklikken als een rolletje klappertjes. Boven de onverstoorbare groove schiet een elektronische uithaal als een losgeslagen vlieger door de zaal. Even klinkt een vervormde stem alsof E.T. zich heeft aangemeld voor de backingvocals.
Samuel Deep brengt vervolgens de slaps, maar die zijn wel net wat harder dan we van de OG Slapfunker gewend zijn. Na het stevigere werk van TAFKAMP zet hij zijn eigen ‘SlapTrax’ in: de kick doet een stap terug, droge tikken komen naar voren en lange echo’s pingpongen door de ruimte. Ook Malin Genie komt nog even om de hoek kijken. Zijn langgerekte grooves hebben he-le-maal geen haast om ergens anders te komen.
We kwamen binnen op de kick, inmiddels zit de zaal op de fistpumps!