Abel Tesfaye gelooft niet meer in The Weeknd

Ze staat trots in het midden van de Johan Cruijff ArenA, het twaalf meter hoge beeld van een naakte vrouw, gemaakt door de Japanse kunstenaar Hajime Sorayama. Of vrouw - het beeld heet Sexy Robot en ze steelt de show vanavond, en dat in een stage design waar nog veel meer te zien is. De rook die onder haar oksels uit pluimt is het eerste teken dat de show begint, haar laserogen zijn het die door de zaal priemen, en haar zoeklicht dat The Weeknd in het centrum van de aandacht zet. Achter haar, op het podium, zie je de contouren van een verwoeste stad, een soort Gotham dat niet door Batman uit de klauwen van de Joker gered kon worden. The Weeknd noemt het Sin City, het decor van zijn sinistere oeuvre. Op de gigantische catwalk (een fraai verlicht kruis) staan tientallen figuren in rode mantels, met gouden maskers voor hun gezicht. Dansen doen ze niet, het zijn eerder een soort traag schrijdende monniken, zonder ziel. Het ziet er prachtig uit, dit zwijgende koor, maar ergens verwacht je toch (tevergeefs) dat het langzame schuifelen gaandeweg de avond toch overgaat in dans.

Welke rol The Weeknd in dit Apocalyptische decor speelt? De hoofdrol natuurlijk! Toch? Maar er is iets geks aan hem: hij kan die rol eigenlijk niet dragen. De Canadees in zijn kinky zwart leren jasje blijft een heel klein mannetje in het grote geweld, terwijl hij zou moeten uitgroeien tot een larger than life superheld - of schurk. Het voelt bizar om te zeggen over iemand die drie keer de ArenA vol speelt, maar eigenlijk is The Weeknd zelf helemaal niet zo'n superster. Laat me dat uitleggen. Want natuurlijk is hij de man achter meerdere miljardstreamers van hits, waaronder ‘Blinding Lights’, nog altijd het meest beluisterde nummer ooit op Spotify. En toch, als de Canadees een paar nummers in zijn set het zwarte masker met de lege ogen waarmee hij opkwam van zijn gezicht haalt en de ware Abel Tesfaye toont… is dat niet echt een wow-moment. Hij heeft niet de absolute magnetische kracht van een Kanye West, van Harry Styles of Beyoncé.

© Jesse Koch/mojo

Motherfucking Starboy

Toch is het niet zo moeilijk te begrijpen waarom Abel Tesfaye zijn figuurlijke masker - het persona The Weeknd - achter zich wil laten. Dat beweerde hij althans de afgelopen jaren in interviews. The Weeknd is een zelfdestructieve, duistere schaduw, altijd vol lust en steevast teleurgesteld omdat de leegte in zijn hart nu eenmaal te groot is om te vullen. Natuurlijk wil je daar op een gegeven moment vanaf, maar het is wel de rol die mensen graag van hem zien. Dat bracht hem dat fabuleuze oeuvre. Hoewel, vanavond willen die songs maar niet vlammen. ‘I'm a motherfucking Starboy’, speelt Tesfaye al vroeg in de set een van zijn écht grote hits uit. Zo'n nummer hoort op te stijgen, maar het valt dood tegen de betonnen rand van de tribune. 

Eerlijk, dat is zo'n beetje het moment van de avond dat doordringt dat het weleens niet goed zou kunnen komen met deze show. Want naast die nét-niet uitstraling van de zanger zelf kampt de Canadees ook nog met het slechtste geluid dat je je kunt voorstellen. Bruno Mars en Harry Styles lieten horen dat het prima kan in de notoire galmbak, dankzij akoestische slimmigheden in het dak. Het lek leek boven. Maar de songs van The Weekend's nieuwste albumHurry Up Tomorrowkomen als misselijkmakend pompeuze blokken op ons af. Met die paar nieuwe nummers die niet iedereen kent is dat misschien nog ok, maar als na ‘Starboy’ ook doorbraakhit ‘Can't Feel My Face’ geen schim is van zichzelf gaan de alarmbellen echt af. Het geluid voelt compleet opgeblazen en daardoor juist krachteloos.

Doomswipen

Hoe kan dat? Is het een kwestie van waar je zit of staat? Zou je op de tribune wel goed geluid hebben? Of toch in elk geval op bepaalde plekken op de tribune? Moet je er gewoon doorheen bijten en oe en ah zeggen over de metershoge vlammenwerpers? Terwijl de lichtjes om de 50.000 polsen in rood, wit en blauw flikkeren, rolt een complete song uit volle borst van de tribune. Prachtig! Zij geloven in The Weeknd, zoals hij zelf niet meer helemaal lijkt te doen. Zouden zij iets anders horen dan hier op de vloer? Tesfaye zet ‘The Hills’ in, een van de publieksfavorieten die géén radiohit was. ‘I only call you when it's half past five’, klinkt het. ‘The only time I'd ever call you mine.’ Het beeld van de doomswipende zanger, eenzaam in zijn veel te grote villa. De muziek klinkt live, maar de band (die er daadwerkelijk schijnt te zijn) verschuilt zich achter het decor van de smeulende stad. 

Rapper Playboi Carti, die ook als voorprogramma mee reist, verschijnt wél op het toneel voor ‘Timeless’ en ‘RATHERLIE’. Zijn autotune vermengd met de galm van het stadion heeft een haast hallucinatief effect. Dit type songs is productioneel kil en hard, dat hoort zo, maar ook het door Daft Punk geproduceerde ‘I Feel It Coming’ is al zijn souplesse kwijt. Dat heeft ook te maken met het feit dat The Weeknd dat nummer rennend afwerkt, op weg terug van de fans vooraan. Die kregen de kans hun zangkunsten te tonen bij de sensuele ballade ‘Out Of Time’, misschien wel het beste nummer van het sterke albumDawn FM. Grappig om te zien dat de zanger feilloos aanvoelt welke fan de mic op tien centimeter kan hebben en voor wie een veilige marge van dertig centimeter beter is.

In het slot van de set zit natuurlijk de grootste song die The Weeknd heeft, ‘Blinding Lights’, een energieke synthpop tune over een nachtelijke autorit door een fel verlichte metropool. Tesfaye poseert voor de tunnel van gouden ringen op de catwalk en vraagt of Amsterdam van hem houdt. Natuurlijk houdt Amsterdam van hem. Maar houdt Amsterdam écht van hem? Natuurlijk houdt Amsterdam écht van hem, geeft het stadion terug. Tesfaye knijpt zijn ogen dicht en spreidt zijn armen. Maar wie echt van The Weeknd houdt, moet ook concluderen dat het op te veel vlakken niet klopte. De techniek, het charisma, de uitwerking van het narratief. Abel Tesfaye wil zichzelf opnieuw uitvinden. Benieuwd waar hij mee komt.