Op diverse lokaties wordt de support verzorgd door Kodiaks, zo ook in De Spot. De Utrechtse band, normaal een kwartet, opende hier als duo de avond. Wat inzet en enthousiasme betreft zit het wel goed met de sympathieke Kodiaks, die een reeks songs brachten die in de verte aan I Am Kloot deden denken - goudeerlijk, oprecht, rafelrandje.

De twee elektrische gitaren doen een ambitie richting krachtiger werk vermoeden, maar hier worden toch node drums en bas gemist, zeker omdat de liedjes eenvoudig van structuur zijn en vaak niet meer dan een twee-à-drie-akkoordenreeks bevatten zonder verdere verrassingen zodat het gaandeweg wat eenvormig wordt. Volgende keer graag vlammen in volle bezetting!

Toch jammer dat de meeste liedjes het geniale niveau van debuut Palomine zelden meer halen - zoals ten overvloede werd bewezen toen het prachtige Ballentine werd uitgevoerd, één van de hoogtepunten van het concert. Maar doordat de band met nieuw hervonden elan er gewoon lekker op los ragt maakt dat ineens een stuk minder uit, zeker als ter afwisseling in Calling de diepte wordt opgezocht in een verder vooral puntig en bondig concert. Een bijzonder fijn optreden van een band die al twintig jaar het geheim van de eeuwige jeugd lijkt te kennen.