Album van de Week (8): Lézard
Live-sensatie uit België laat je met onweerstaanbare grooves wegdansen
Het Gentse kwartet Lézard stond vorig jaar al op Best Kept Secret en The Great Escape. Afgelopen maand was de groep een van onze absolute favorieten op ESNS. Nu is er eindelijk het dansbare debuutalbum Que Se Passe-t-il (‘wat gebeurt er’).
Que Se Passe-t-il? Bij deze Gen-Z-band wordt er gedanst terwijl politieke zorgen over Europa even verdwijnen. De donkere kanten van sociale media en het nachtleven krijgen een ritmische draai. Op ‘Happy’ zingt Myrthe Asta vrolijk: ‘Maybe, I should go to bed. Baby, I’m having regrets,’ terwijl er een hoop gekke synthgeluiden haar aanvullen. Het is een geforceerd gevoel van geluk tijdens het uitgaan, versterkt door creepy visuals waarin mondhoeken digitaal tot een glimlach worden opgetrokken (beetje zoals die horrorfilm, Smile).
‘Person of Consistency’ gaat dan weer over de negatieve invloed van influencers: zanger Neil Claes zingt 'I've got a pretty waist’, waarop Myrthe Asta ‘so feel bloated’ antwoordt. De leadzangers spelen vaker met vraag en antwoord, of vullen elkaar aan op de achtergrond. Ook op ‘Coltrane & XTC’, waarin Asta tijdens het refrein als een hond op de beat blaft, terwijl Claes zijn teksten uitroept.
Invloeden komen van alle kanten: denk aan de hoekige flair van LCD Soundsystem en de dancepunk van ESG en postpunk van The Slits, overgoten met een flinke scheut disco en elektronica – zo klinkt Lézard. Ook hebben ze af en toe wat weg van Talking Heads: in ‘Manifestique’ lijkt het Frans gezongen stukje op de bridge van 'Psycho Killer’ en Claes’ stem heeft af en toe ook wel iets weg van David Byrne. Al die invloeden? Lézard gooit ze in de blender tot een frisse, groovy en dansbare sound waarmee je je kopzorgen even kan vergeten.