ISHA maakt ruimte voor haar éígen stem

‘Leuk zeg, wie heeft je muziek geproduceerd?’ Die vraag kreeg ISHA net effe te vaak. Ehm, zijzelf natuurlijk! Ze studeerde aan de Electronic Music Academy van het Conservatorium van Amsterdam, pakte invloeden uit house, disco, soul, jazz en hiphop om beats te maken in het verlengde van Kaytranada, Disclosure en Anderson .Paak, van jazzy grooves tot funky baslijnen. Op die opleiding was ze zelfs de allereerste vrouw in een zee van mannen en ook later in de wereld van de groovy elektronische jazzpop zag ze weinig andere vrouwen. ‘Mensen hadden dus veel aannames over me. “Hartstikke leuk wat ze doet, maar dat heeft ze niet zelf gemaakt.” Dat heb ik dus wél! Daar moest ik de hele tijd mee vechten. Daarom wilde ik in eerste instantie mijn ééntje optreden, als one woman band, alles loopen. Juist om te benadrukken dat ik zelf de producer ben. Pas vorig jaar heb ik ervoor gekozen om dit uit te breiden met een drummer.’

Het leverde haar geen windeieren op: na haar studie vertrok ze naar Londen, waar ze belandde in een levendige scene. Ze bracht een EP uit via het label Juicebox (thuisbasis van Franc Moody) en ging met die band zelfs op tour door Mexico en de Dominicaanse Republiek als inval-bassiste. ‘Heel bizar, ik luister al naar die band sinds ik 15 ben.’ Ook deed ze een schrijverskamp en masterclasses met Tom Misch en Jordan Rakei, in haar muzikale universum twee absolute zwaargewichten. ‘Ik was net bezig met zelf meer songwriten, dit was een extra duwtje in de rug.’

Nu durft de Amsterdamse bassiste, multi-instrumentalist en producer ook haar stem te verheffen als zangeres, en wil ze meer ruimte voor queer vrouwen creëren. Vandaag verschijnt ‘Leave It As It Was’, de eerste single van het debuutalbum dat dit najaar zal uitkomen. Met z’n akoestische gitaren en kwetsbare zang heeft het ook wat meer indie-vibes dan ISHA’s eerdere werk. ‘Het is de kern van mijn album, het gaat over mijn persoonlijke groei, hoe dat in verhouding staat tot de relaties om me heen, hoe al die verbindingen me hebben gevormd als mens. Ik ben zekerder geworden in mijn queer-zijn, dat heeft zich ook vertaald naar mijn muziek.’