Slow Res: op zoek naar verbinding in melancholische elektronica 

Goede kans dat je Nicky Hustinx alias Slow Res de afgelopen periode al eens op het podium hebt gezien: als drummer drukte hij zijn stempel op Sef’s lieve monsters-tour, hij stond op het podium bij Maan’s grote Lowlandsdebuut en speelde in een verder verleden in de band van Weval (naast die van o.a. Eefje de Visser, Wende en nog steeds in die van Kovacs). Hij is studiodrummer (o.a. op de platen van Bente en Remy van Kesteren), produceerde een bloedmooie plaat voor Meis. En tussendoor sleutelt hij ook nog aan solomuziek als Slow Res. Daarvan is zojuist een nieuw liedje verschenen: ‘Tardigrades’, een ingetogen, melancholische elektronische track die ergens in de moody klankwereld van o.a. Weval en het solowerk van Thom Yorke leeft. Het is de eerste track van een EP die op 6 maart verschijnt.

‘Aan mijn eigen muziek sleutel ik altijd tussendoor,’ vertelt hij erover. ‘Ik vind het leuk om weinig te drummer, maar juist gekke dingen met beats uit te halen, en dat te combineren met een soort melancholie, levenstreurnis en fijnzinnigheid. Niet voor niets heb ik lang met Weval gespeeld, maar ook Caribou en Four Tet vind ik vet. Mijn hele leven bestaat uit superleuke samenwerkingen, maar ik ben ook al mijn hele leven aan het frunniken op gitaar, ben dol op klank en tekst. Zo begon Slow Res: ik wilde ook wel eens een album voor mezelf produceren. En dan óók alles zelf schrijven, inspelen en mixen, om iets aan mezelf te bewijzen. Maar… het is óók een teringwerk, zo alles in je eentje doen: geen liedje van iemand anders om een wereld omheen te bouwen, geen klankbord om ideeën in te bespreken, geen gezicht waaraan je kunt aflezen: ai, dit is hem niet. Je bent helemaal op jezelf aangewezen om te bepalen wanneer iets af is. Dat is super waardevol, en super kwetsbaar.'

Het liedje heeft een behoorlijk emotionele kern. ‘Tardigrades zijn beerdiertjes. Dat zijn hele stugge, microscopische beestjes, die kunnen overleven bij hele hoge én lage temperaturen en heel lang zonder zuurstof kunnen. Het was een analogie voor verbinding met een ander: hoopvol blijven dat een moeizame relatie weer ontdooit, nadat er tijd overheen is gegaan. De muziek die me raakt gaat over connectie en verbinding, over relaties en hoe je verhoudt tot de ander. Dat is ook waar de EP over gaat.’