drie tracks van de show terug. Er wordt inderdaad voorzichtigjes gedanst, en dat is te danken aan Warpaints onnavolgbare ritmesectie. Het adembenemende samenspel tussen bassist Jenny Lee Lindberg en drummer Stella Mogzawa is de stuwende basis waarboven de fijnzinnige gitaren en driestemmige zang de ruimte krijgen om te zweven. Volledig terecht dat Lindberg vandaag op een verhoging op het podium staat; een muzikant van haar kaliber verdient alle lof. En alles wordt met een nonchalance gebracht die je bijna doet vergeten hoe goed dit is. Warpaint is de vleesgeworden cool. Toch is dit geen perfecte show. Warpaint kampt met technische problemen. Openingsnummer “Heads Up” lijkt wat te verzuipen in een nog niet helemaal afgestelde mix, en Emily Kokal kampt de hele set met monitorproblemen waardoor ze zowel op zang als gitaar af en toe een valse noot raakt. Dat zaait ook wat onrust op het podium, maar gelukkig lijdt het geheel er weinig onder. Met een net-niet-perfecte show is Warpaint alsnog een van de hoogtepunten van het festival. HET MOMENT: Een niet hele volle of laaiend enthousiaste tent, geluidsproblemen, het mag allemaal niet deren. Als laatste nummer “New Song” wordt ingezet, met in z'n poppy beat weer een glansrol voor Lindberg en Mogzawa, laat Warpaint de zorgen varen en zien we andermaal dat Warpaint ook met schoonheidsfoutjes een superieure band is. Volg Down the Rabbit Hole op de voet met onze livestream , alle video-opnames  en het dossier . " />