Nog geen jaar na de release van Ride The Wave vierden de Enschedeërs afgelopen donderdag de geboorte van hun tweede EP, Dare I Say. Bevriende band Nomads Radio verzorgde het voorprogramma.

Nomads Radio

Twee weken geleden werd bekend dat garagerockers Nomads Radio een van de drie Burger Beurs talenten van 2026 zijn geworden. Met de ondersteuning die ze van het poppodium krijgen gaan ze het komende jaar onder andere aan de slag met het opnemen van een tweede EP. Ondertussen hebben ze al een plaats bemachtigd op Booster en is de jongste EP net een kleine twee maanden oud. Kortom: hier wordt aan de weg getimmerd.

En dat de zaal bij aanvang van hun set nog erbarmelijk leeg is, kan niet worden toegeschreven aan slechte promotie. Gezien veel fans van zowel Nomads als Badminton uit Enschede moeten komen, gooit de plotselinge seinstoring op dat treintraject flink wat roet in het eten. Heel strategisch wordt alvast wat later begonnen met spelen om de gestrande reizigers de kans te geven om te reizen of gezamenlijk taxi’s te regelen. Onder de mensen die er wel waren zal Nomads een mooie vracht nieuwe enthousiastelingen hebben verzameld, want de set staat als een huis en wordt met volle toewijding over ons heen gestort. Het doet ons vermoeden dat de band dit jaar heerlijke dingen voor elkaar gaat krijgen met hun Burger Beurs en we kunnen niet wachten om de volgende EP release met markeerstift in onze agenda te noteren.

Badminton

Badminton zou Badminton niet zijn als ze een probleem niet tot een lolletje wisten te vormen. Wanneer de vier op komen lopen, galmt het mededelingenwijsje van de Nationale Spoorwegen over de speakers en roept zanger Luca door een megafoon hoe blij hij is dat we hier toch allemaal terecht zijn gekomen. Een paar seconden later opent de eerste moshpit van de avond. Het komt allemaal zo goed bij elkaar dat je je bijna gaat afvragen of het viertal misschien niet wat connecties bij ProRail heeft. Badminton klinkt vanavond harder, steviger en nog zelfverzekerder dan voorheen. Ze hebben dan ook net een week in residentie bij muzikale werkplaats GrensFrequentie in Enschede gebeiteld aan het optreden en wij als publiek plukken daar zonder twijfel de vruchten van. 

Naast de bangers van Dare I Say heeft de band in hun set ook nog te kiezen uit het oudere (maar nog steeds verse) materiaal. Wie had dan kunnen verwachten dat ze ons daarnaast ook nog trakteren op onuitgebrachte tracks én een paar covers? Dat nieuwste werk klinkt bij vlagen loeizwaar en laat horen hoe Badminton zou spelen als ze toch hadden besloten om shoegaze te gaan maken. Moeten we ons gaan voorbereiden op een gedurfde andere toon op de volgende EP - of op het debuutalbum? Van die covers hebben we Mother van IDLES al eerder mee mogen maken, maar met The Dream van Osees (of hoe ze nu dan ook mogen heten) zorgden ze voor nog een flinke verrassing. Hierbij komen de extra handen van Nomads Radio goed van pas en met zes muzikanten op het podium en een half doorgeslagen Luca balancerend op de draaitafel achterin de zaal hebben we hier het gekste moment van de avond te pakken.

© Lorna Achilles

De grootste kracht van Badminton blijft - buiten de gevaarlijke dosis energie in de muziek en de optredens - het gevoel van saamhorigheid en de verbindingen die ze bouwen. Naast de chaos van de moshpit omhelzen vrienden elkaar en kijken mensen vol trots naar ‘hun bandje’ dat het al zo ver heeft geschopt en tegelijk nog maar aan het begin van hun reis lijkt te staan. Het viertal uit dit met een lange rits dankwoorden aan iedereen die deze show en de EP mogelijk heeft gemaakt, waarna ze de boel traditiegetrouw met Olé in brokstukken achterlaten. 

© Lorna Achilles