The Bony King of Nowhere serveert de mooiste muzikale kruimels The Bony King of Nowhere serveert de mooiste muzikale kruimels

Ik hoor je denken: aan kruimels heb je niet zoveel. Maar laten we eerlijk zijn: na een decembermaand vol muzikale blubber — ik was laatst in een wintercafé waar ze een deephouse-edit van 'Zoutelande' draaiden (ja, echt) en een steenworp verderop bracht een coverband een nummer van Volbeat — snak je gewoon naar iets dat je oren niet meteen laat huilen. Al zijn het maar kruimels.

We beginnen ze al vroeg te rapen: bij Elias, de support van dienst. Alleen op het podium, maar gewapend met een gitaar, een loopingstation, een drumcomputer en een handvol prettig ontspoorde effecten, bouwt hij laag na laag aan een mistbank van geluid. Een dik halfuur lang zweven begin en einde van songs ergens tussen intentie en toeval: houvast is er amper, creativiteit des te meer. Niet elk detail komt even scherp door — het geluid werkt niet altijd mee — maar dat hier iemand staat die meer doet dan liedjes spelen, staat als een paal boven water. 

Wat minstens zo vaststaat, is dat Bram Vanparys — The Bony King of Nowhere — zich heeft omringd met een band die zijn songs naar een hoger niveau tilt. Gertjan van Hellemont (Douglas Firs) bijvoorbeeld, wiens gitaar even helder door de speakers galmt als zijn stem. Een muzikaal brein van het zeldzame soort, dat durven we hier gerust te stellen. Luister maar naar hoe hij via een megafoon ‘Everybody Knows’ een extra laag meegeeft. Of naar die heerlijk ontspoorde gitaaruitbarsting in ‘Slow Down’, die het nummer volledig uit balans trekt. Want toegegeven: Vanparys schrijft sublieme songs — de laatste twee platen horen zonder discussie bij het beste wat de Vlaamse indie de voorbije jaren heeft voortgebracht — maar het blijft in essentie ingetogen luistermuziek. En net daarom is de livevertaling zo cruciaal. Dat het daarmee meer dan snor zit, hoeven we je op dit punt eigenlijk al niet meer te vertellen.

Wel moeten we het nog even hebben over Simon Segers, zonder overdrijven een van de beste drummers van de Lage Landen. Hij schittert vanavond niet door te domineren, maar door hier en daar subtiel bij te sturen. Luister hoe dat lome, repetitieve ritme in ‘Silent Days’ je langzaam een andere wereld in zuigt. En hoe hij later, ogenschijnlijk terloops, roffeltjes laat opduiken die ons — heel even maar — aan Tom Skinner doen denken. Subtiel, trefzeker, en precies wat deze muziek nodig heeft.

Een ander hoogtepunt volgt wanneer Vanparys het publiek vraagt welke song hij solo moet brengen. Iemand roept dat hij beter “op zeker” speelt. “Dan was ik geen muzikant geworden,” kaatst Vanparys droog terug, en hij begint aan ‘The Garden’. Even laat hij een vleugje twijfel doorschemeren: zal hij de hoge noten halen? Natuurlijk mist hij geen noot. Zijn klok van een stem horen we vanavond vaak op z’n mooist, maar bij ‘Perfect Sense’ komt alles samen: beklemmend, kwetsbaar en toch ijzersterk.

De laatste kruimels rapen we op tijdens ‘Like Lovers Do’, een langgerekt epos waarin de band nog één keer laat zien wat genrebending kan betekenen. Een snuifje americana hier, een vleugje postrock daar, de rest mag je zelf invullen. We hebben het misschien de hele tijd over kruimels, maar zodra de laatste gitaarmuur afbreekt, besef je dat je eigenlijk een heel brood hebt gegeten. Een brood, bereid door de beste bakkers van België, welteverstaan.

Nieuw materiaal is onderweg, want dit zijn de laatste shows van de tour — dezelfde tour die hij trouwens ook in Maastricht aftrapte. En als je vanavond ziet hoe hij ons negentig minuten trakteert op de mooiste liedjes die je je kunt voorstellen, kun je alleen maar uitkijken naar wat nog komt. Zo stil als het was tijdens de show, zo druk was het bij de merch na afloop: een rij die alles zegt over hoezeer Vanparys zijn publiek weet te raken.