Niet kunnen stilstaan bij Barn & Belle en hun wasbord Niet kunnen stilstaan bij Barn & Belle en hun wasbord

Het voorprogramma wordt verzorgd door Rotte René, de komische alias van Freek Hoogendoorn, onder andere bekend van Steek d’n Draak. Met ludieke teksten en aanstekelijke deuntjes krijgt hij Volt al snel mee. Nummers als ‘Boendoek’ en ‘Jezus toepte graag op maandagavond’ zorgen niet alleen voor gelach, maar ook voor luid meezingende bezoekers. De humor werkt aanstekelijk en zet de toon voor de avond. Zelfs Belle, of Lea, schuift aan en vergezelt René tijdens een nummer op de mondharmonica, wat het voorprogramma een extra laag geeft en het publiek zichtbaar warmdraait.

Barn & Belle openen hun set sterk en zetten meteen een tempo neer waarbij stilstaan geen optie is. Het muzikale duo klinkt energiek en scherp, met een fijne balans tussen humor en vakmanschap. We kennen Barn & Belle als duo, met Jesse op akoestische gitaar en Lea met een wasbord in de hand en een koffer aan haar voeten als percussie. Dat wasbord is meer dan een gimmick. Het tikt, schuurt en swingt en vormt een belangrijk ritmisch element in hun sound. Lea bespeelt het met een vanzelfsprekendheid die net zo goed bij bluegrass als bij folk past en geeft de muziek een rauw randje dat perfect aansluit bij het genre.

Wat dit concert extra bijzonder maakt, is dat het niet alleen onderdeel is van hun zelf uitgeroepen kortste tour ter wereld, maar ook laat zien hoe Barn & Belle zich in een nieuw jasje kunnen presenteren. Dit keer staan ze namelijk niet alleen op het podium, maar met een volledige band. Die uitbreiding voelt als een logische volgende stap. Frontman Jesse bevestigt dat dit niet de laatste keer zal zijn dat we Barn & Belle met band zien. En dat is fijn, want met de band krijgen de nummers meer diepte en kracht. Goof wisselt moeiteloos tussen banjo en mandoline, terwijl Jan op bas zorgt voor een stevige ondergrond. De muziek krijgt meer ruimte om te ademen en klinkt groter, voller en soms zelfs verrassend rauw, zonder de speelsheid kwijt te raken. Het samenspel voelt los, maar strak genoeg om het publiek constant in beweging te houden.

Tussen de nummers door worden korte verhalen gedeeld over de inspiratie achter de nummers. Zo vertelt Jesse dat ‘Dead Don’t Dance’ niet alleen geïnspireerd werd door Amerikaanse field hollers of veldliederen, maar ook door een periode waarin zowel hij als Lea te maken kregen met een burn-out. Die context geeft het nummer extra lading en laat horen dat achter de vrolijke klanken ook kwetsbaarheid kan schuilen. Ook ‘Boulder Blouse’ krijgt een persoonlijk randje wanneer Jesse vertelt dat het nummer ontstond tijdens zijn revalidatie na een val tijdens het boulderen. Het zijn kleine momenten, maar ze zorgen ervoor dat de muziek meer wordt dan alleen vermaak.

Barn & Belle slepen Volt moeiteloos mee. Het is duidelijk dat de zaal gevuld is met fans, maar ook bezoekers die de band minder goed kennen zingen zonder moeite mee. Het publiek wordt actief betrokken en zelfs uitgenodigd om mee te zingen, ook als dat niet helemaal zuiver klinkt. Juist die openheid maakt het concert enorm prettig. Niemand hoeft perfect te zijn, zolang je maar meedoet.

Een van de laatste nummers van de set, ‘Dancing Shoes’, wordt traditiegetrouw akoestisch gespeeld. Hoewel er om stilte wordt gevraagd, lukt het niemand om de catchy teksten niet mee te zingen. Ook speelt de band ‘Rocky Top’, een cover van countrylegende Dolly Parton. Heel Volt wordt meegenomen naar een tijdloze plek waar bluegrass, country en americana centraal staan en waar bewegen, dansen en meedoen vanzelfsprekend is.

Barn & Belle zijn niet alleen sterke muzikanten, maar ook een act waarbij stilstaan haast verboden is. Elk nummer ademt speelplezier en betrokkenheid. Met hun melodieuze warme samenzang, wasbord, banjo’s, mandoline en aanstekelijke energie weten ze van Volt een gezellige saloon te maken. Dit is muziek met passie, gevoel en een gezonde dosis speelsheid, en precies daarom werkt het zo goed.