High Hi: "Deze plaat voelt echt als een volgende, meer persoonlijke stap” High Hi: "Deze plaat voelt echt als een volgende, meer persoonlijke stap”

Klokslag 14.00 uur arriveren wij voor de ingang van platenmaatschappij PIAS aan de Rue Saint-Laurent nabij het centrum van Brussel. In de wachtruimte lonkt de poster met de hoes van het nieuwe album: een duivelse hond met vleugels, gefotografeerd in een lage resolutie. De hoes roept gelijk een krachtig beeld op van een demonische figuur.

Voordat we in gesprek gaan over het nieuwe album, refereren we naar het moment waarop we kennismaakten met High Hi. Dat was tijdens de release van Firepool tijdens de coronaperiode. Een opgenomen live-sessie voor het Grauzone festival wakkerde de liefde aan. Dieter: “We hebben een rare launch gekend met het album Firepool. Eigenlijk waren de Spotify streams de enige manier waarop we zagen dat we goed bezig waren. Die getalletjes zagen we steeds meer omhoog gaan. We hadden geen connectie met de mensen, maar ze wilden wel graag dat we speelden dus de liveopname voor het Grauzone festival voelde heel fijn voor ons.” Geleen Calling was voor ons gelijk na de coronaperiode de eerste ontmoeting met High Hi. Dieter kan zich nog herinneren dat ze toen vegetarisch aten en dat er backstage een hele hoop kippenbouten lagen. Hij moet er hartelijk om lachen. Het was één van hun eerste shows gelijk na de coronaperiode. Dieter: “Ik kan mij moeilijk herinneren waar en wanneer we toen allemaal gespeeld hebben, omdat het ene moment alles mocht en een ander moment weer alles dichtging.” Anne-Sophie: “Wij worden vaak een coronaband genoemd, maar zo zie ik ons niet. Er zijn ook veel andere bands die tijdens corona iets gereleased hebben. Het is wat ons betreft daar niet gebleven. Het is inmiddels zes jaar geleden en we zijn weer twee albums verder.”

Terug naar het nieuwe album. De uitdrukking “noonday demon” komt uit het vroege christendom en beschrijft geen echte demon, maar een innerlijke toestand: een mix van verveling, lusteloosheid, onrust en zinloosheid die midden op de dag kan toeslaan. Het is een oude manier om iets heel menselijks te benoemen: dat plotselinge mentale of existentiële dipje op een moment waarop je eigenlijk gewoon door moet gaan met je dag. Wat betekent die demon voor jullie eigenlijk? Anne Sophie: “Dat is het duiveltje dat altijd op de loer ligt gedurende de dag.” Dieter: “Je kunt zelfs een periode hebben, de zomer bijvoorbeeld, waarin iedereen zich goed zou moeten voelen. Maar toch knaagt er iets aan je en zit je niet goed in je vel. Wij hadden zo een periode net na de vorige plaat. Als je zoveel speelt (waaronder Werchter en Pukkelpop), succes hebt en zo veel dingen meemaakt, dan komt het moment dat die zomer voorbij is. Dan val je dus in een gat en daar waren we niet op voorbereid.” Anne-Sophie: “Dat hebben we heel hard onderschat.” Dieter: “We kwamen eigenlijk alle drie in een soort van depressie terecht waar we ook alle drie hulp voor hebben moeten zoeken. We hebben de nummers van de plaat geschreven vanuit die put. Toen we de plaat afmaakten ging het iets beter, maar was het nog niet allemaal opgelost.”

High Hi nam het album grotendeels al in november 2023 op in Girona; enkel de vocals volgden begin 2024. Het album was toen eigenlijk al af, maar de band nam bewust de tijd om het juiste label te vinden. Dat werd PIAS. Door het releaseschema van dat label schoof de uiteindelijke release op naar 2026. De band kreeg daardoor het gevoel lang weg te zijn geweest, zeker omdat ze in de zomer van 2024 niet speelden — een bewuste pauze waar ze achteraf spijt van hebben.

De titel van het album fungeert als een rode draad door het album en weerspiegelt de thematische evolutie van de nummers. Hoewel de plaat verschillende onderwerpen aanraakt, draait het volgens Anne-Sophie vooral om een allesoverheersende onrust: “Het centrale gevoel van dit album is voor mij toch echt die rusteloosheid.” Muzikaal en inhoudelijk start het album licht en hoopvol, maar gaandeweg wordt de sfeer steeds donkerder. Die toenemende dreiging — gesymboliseerd door de demon uit de titel — sluit zich langzaam rond de plaat, net zoals dat proces zich ontvouwde tijdens het schrijven.

De hond op de hoes is hun geadopteerde hond uit Oekraïne, die ze kort na het uitbreken van de oorlog in huis namen. Die periode viel samen met een nieuwe levensfase: de bandleden werden dertig, voelde meer verantwoordelijkheid en minder escapisme dan op hun vorige plaat. Dat gevoel van volwassen worden — inclusief paniek en melancholie — komt terug in de albumhoes. De foto werd genomen in de tuin van Anne-Sophies grootouders, een huis dat intussen verkocht is, wat het beeld ook nostalgisch en afscheidnemend maakt. De dreigende look en de vleugels werden bewust gecreëerd om het innerlijke conflict te verbeelden.

De subtiele emblemen op hun outfits tijdens het optreden op Pukkelpop afgelopen jaar waren bewuste visuele hints naar het album en de demon. De band ziet die beeldtaal als een verlengde van hun muziek en moedigt fans zelfs aan om hun eigen merch te maken. De racethema-emblemen verwijzen naar de achterzijde van de albumhoes en doken al op in vroege persbeelden, nog vóór iemand de betekenis kende. Beeld en muziek moeten voor High Hi één geheel vormen: “Ik denk dat ik zowel muzikaal als beeldend heel hard bezig ben, het moet gewoon kloppen”, aldus Dieter.

High Hi gebruikt socials bewust als verlengstuk van hun muziek en beeldtaal, maar probeert daarbij trouw te blijven aan de eigen identiteit. Ze experimenteren met verschillende vormen van online aanwezigheid, zolang die natuurlijk aanvoelen. Door rond elke release extra visuele context te creëren, krijgen de nummers een eigen smoel. Dat creatieve proces ligt grotendeels bij Dieter. Het ontbreken van klassieke muziekvideo’s bij de singles is geen artistieke afwijzing, maar vooral een financiële en strategische keuze: korte video’s zijn haalbaarder, sluiten beter aan bij het huidige kijkgedrag en blijven vaker hangen. “Het was vooral een financiële reden, we moesten roeien met de riemen die we hadden en dat waren we zelf”, klinkt het bij de band.

De leden van High Hi zijn geen fulltime muzikanten: ze combineren de band met een andere baan, wat zowel praktisch als mentaal uitdagend is. Anne-Sophie ervaart het constant schakelen tussen werk en muziek als identiteitsverwarrend, terwijl Dieter naast de band grafisch werk doet en Koen een flexibele job heeft die hem toelaat muziek te combineren met technische en duurzame projecten. Ondanks die dubbele agenda’s delen ze dezelfde mentaliteit: alles blijft doorgaan. Financieel is de band volledig zelfvoorzienend: inkomsten uit shows worden opnieuw geïnvesteerd in de liveproductie en toekomstige muziek. “We hebben eigenlijk twee fulltime jobs tegelijkertijd”, zegt de band, “maar geld is geen motivator voor ons — zo behouden we volledige creatieve vrijheid.”

High Hi merkt dat hun bereik groeit buiten Vlaanderen, met toenemende interesse vanuit Frankrijk, Wallonië en Nederland. Vooral Nederland is belangrijk voor de verdere uitbouw, mede dankzij steun van mensen uit de radioscene en live-organisatoren die persoonlijk in de band geloven. Die menselijke connecties blijken cruciaal in een industrie die volgens de band vaak versnipperd aanvoelt. Sinds dit jaar werkt High Hi bovendien met een nieuwe boeker, Friendly Fire. “De meeste ingangen zijn toch mensen die je persoonlijk interessant vinden”, klinkt het bij de band. “Als een organisator van ons overtuigd is, begint het te lopen.”

Volgens de band markeert Noonday Demon een duidelijke volgende stap ten opzichte van hun vorige albums. Firepool was vooral een zoektocht, terwijl Return To Dust inhoudelijk en productioneel in het verlengde daarvan lag. Met Noonday Demon voelt die zoektocht afgeronder en persoonlijker: de band nam meer tijd, deed meer zelf en werkte gerichter aan samenhang en diepgang. Externe feedback speelde daarin een belangrijke rol, met name van Daan Schepers en Anthony Gonzalez (lid van de Franse elektro-rockgroep M83), die hen bleef aanmoedigen om dit geluid verder uit te diepen. “Firepool was voor ons een zoektocht”, zegt Anne-Sophie, “en deze plaat voelt echt als een volgende, meer persoonlijke stap.”

De nieuwe nummers ontstonden bij High Hi niet spontaan, maar door zich er bewust toe te zetten. Na periodes van optreden trokken ze zich samen terug om te schrijven, vaak in gehuurde huisjes in België, gewapend met losse ideeën die ze eerder al verzamelden. Die geconcentreerde werkwijze laat toe om vanuit schetsen een geheel te bouwen. “Je hebt een moment waarop je heel veel nummers schrijft en met die rugzak aan nummers bouw je je kasteel”, vat Dieter het samen. De teksten werden grotendeels samen geschreven, al nam Anne-Sophie dit keer een grotere rol op zich, wat het album persoonlijker maakte. Dat persoonlijke zit soms ook in heel directe momenten, vertelt Anne-Sophie: “‘Without The Words’ heb ik zelfs geschreven toen ik een paniekaanval had en mij heb teruggetrokken. Hoe persoonlijk kun je het hebben.”

De opnamelocaties in Girona en Antwerpen bepaalden niet rechtstreeks de sound van Noonday Demon, maar waren vooral praktisch en mentaal belangrijk. De band zocht bewust plekken om zich voor langere tijd terug te trekken, weg van de dagelijkse routine, in een betaalbare studio waar ze ook konden verblijven. Die afstand hielp om focus te creëren en het album vorm te geven, zonder hoorbare Spaanse invloeden. Koen: “Het is niet dat er Spaanse invloeden te horen zijn op het album, maar het heeft het album wel mee gevormd.”

Producer Túcan speelde een cruciale rol in het verfijnen van Noonday Demon. Waar de band het ruwe materiaal aanleverde, zorgde hij ervoor dat alles precies op zijn plek viel in de mix. Die samenwerking bouwde voort op eerdere albums en voelde opnieuw vanzelfsprekend en vertrouwelijk. “Je kunt het zien als: wij maken de negatieven en hij ontwikkelt de foto’s”, aldus de band, waarmee ze zijn bijdrage aan de helderheid en balans van het geluid treffend samenvatten.

Hoewel Noonday Demon geen expliciet politiek album is, vertrekken sommige nummers wel vanuit een duidelijke morele betrokkenheid. ‘Odessa’ gaat volgens de band niet letterlijk over één conflict, maar over het universele gevoel van verlies en ontworteling dat oorlog veroorzaakt. High Hi ziet zichzelf niet als een activistische band die slogans verkondigt, maar wil wel bewust omgaan met waar ze voor staan en wie ze steunen. Openlijke politieke statements in teksten vermijden ze, uit vrees voor opportunisme. “Wij vinden dat alle oorlogen die nu bezig zijn zinloos zijn”, zegt Dieter, “maar dat letterlijk in onze teksten zetten voelt te opportunistisch.” De band hoopt eerder op een ingetogen manier ruimte te geven aan stemmen van onderdrukte groepen, zonder de aandacht naar zichzelf te trekken.

De nieuwe nummers krijgen live een frisse herwerking, met extra aandacht voor visuals, licht en scenografie. High Hi wil van hun shows meer maken dan een simpele albumreproductie en pakt de releaseshows bewust groots aan. “Je moet mensen een reden geven om terug te komen naar je shows.” In België spelen ze met een uitgebreide bezetting voor een volwaardige ‘Big Show’, terwijl ze in Nederland noodgedwongen met een compactere setup optreden. Een clubtour en extra festivalshows zitten eraan te komen, al volgt de concrete timing later.

Behalve de vele optredens van afgelopen jaren waar wij eerder al aan refereerden, heeft High Hi een duidelijke emotionele band met Limburg, die ook doorschemert in hun muziek. Het nummer ‘4K (No Grain)’ is namelijk een ode aan Boxbergheide in Genk, een voormalige mijnwerkerswijk, en vertrekt vanuit nostalgie naar het leven in een gemeenschap die de band zelf niet heeft meegemaakt, maar wel sterk voelt door familiegeschiedenis. “Het gaat over nostalgie naar die plek, naar het leven waarin mijn grootouders hebben geleefd”, zegt Dieter.

Na een klein uurtje in gesprek te zijn geweest met het openhartige drietal mogen wij onze eerder in ontvangst genomen albums laten signeren. Onze bescheiden glimlach groeit uit tot een big smile, waardoor zelfs de Brusselse verkeersdrukte naar de achtergrond verdwijnt.