Grindcore in de kou: chaos, gemis en één absolute uitschieter Grindcore in de kou: chaos, gemis en één absolute uitschieter

Stipt om half drie trapt Colère uit België af. In een rap tempo jagen de Belgen hun korte hardcorepunknummers er keihard en slordig doorheen. We krijgen onder andere de songs ‘Vida’, ‘Slagfalt’ en ‘Out of Control’ voorgeschoteld, samen met een cover van ‘Do You Love the Nazis’ van The Kids. In een voldruppelende kleine zaal laat het optreden ons helaas koud achter. Echt onderscheidende elementen heeft de show niet en hoewel de blonde frontvrouw erg grofgebekt is, heeft ze net iets te weinig power in haar stem om volledig tot ons door te dringen.

Na een korte break is het de beurt aan Opstand uit Weert. De hardcoreveteranen (van onder andere de versleten band Fubar) openen met de veelbelovende song ‘Afterlife’. De power die bij Colère ontbreekt, heeft Opstand wel. Maar net als de sfeer er goed in zit, verstoren technische problemen bij de gitarist het optreden. Meerdere keren moeten we enkele minuten wachten. Wat er precies aan de hand is, weet niemand. Er komt geen geluid uit de gitaar en de vaart is inmiddels volledig uit het concert. Het optreden van Opstand loopt eigenlijk helemaal in de soep. Gelukkig mogen de Limburgers het binnenkort opnieuw proberen op Obscene Extreme Festival, het grootste en meest krankzinnige grindcorefestival ter wereld. We hopen dat de apparatuur dan op orde is.

Als Repulsive Feast-drummer/zanger Steffen Brandes tijdens de soundcheck zijn longen uit zijn lijf schreeuwt, weten we dat we waar voor ons geld gaan krijgen. Het Duitse trio trapt af en trakteert ons op gore, lompe en hoogwaardige death metal. Bassist Etienne Tost zegt waar het op staat: ‘‘We came for three things today: death, gore and grind.’’ Repulsive Feast speelt zwaar en lomp, maar ook strak en snel waar dat nodig is. Zeker vijf nummers worden door geluidsfragmenten ingeleid. Van een gruwelijk rapport van een lijkschouwer tot het geschreeuw van iemand die klinkt alsof hij in een hakselaar is beland: alle smerigheid komt langs. Repulsive Feast raast als een doorgedraaide houthakker door de set heen en weet ons eindelijk goed op te warmen voor Rotten Sound.

Het valt meteen op dat de Finnen met z’n drieën zijn, terwijl de band tot voor kort altijd vier bandleden telde. Een bassist ontbreekt. Misschien is hij backstage per ongeluk in de hakselaar van de vorige band gekukeld, we weten het niet. De heren van Rotten Sound spelen vandaag niet op hun eigen instrumenten. Frontman Keijo Niinimaa legt uit dat de instrumenten nog op een bevroren startbaan elders in Europa liggen te wachten op een volgende vlucht. Zelfs het essentiële HM-2-gitaarpedaal (voor de kenmerkende kettingzaaggitaarsound) en het eigen drumstel van Sami Latva ontbreken. Latva speelt de meest technische drumpartijen die de Muziekgieterij dit jaar te horen krijgt op het drumstel van de vorige band. Het voelt en klinkt als een gemis. Alsof we van een koude kermis thuiskomen.

Afsluiter Rotten Sound jaagt in recordtempo hun korte maar snoeiharde nummers door de set heen. We horen onder andere de oudvertrouwde hit ‘Targets’, maar ook meer recent werk dat minstens zo goed is, zoals het verpulverende ‘Pacify’ van de nieuwe EP Mass Extinction. Toch weet Rotten Sound ons niet volledig te overrompelen, terwijl we daar wel op hadden gehoopt. Het minimale publiek, de afwezigheid van een bassist en de matige opwarming zijn daar de oorzaak van. Desondanks gaan we met opgeheven hoofd naar huis, nagenietend van de gory caveman death metal van Repulsive Feast.