AVKRVST betovert en verlost Volt AVKRVST betovert en verlost Volt

Het is aan Bronson Superfortress om de al goedgevulde kleine zaal in de juiste stemming te brengen. Deze driekoppige formatie is ontstaan in de voormalige Oefenbunker in Landgraaf en bracht vorige maand een tweede EP uit: Nooses and Nightmares. Met zo’n titel weet je het al: deze mannen brengen geen vrolijkheid.

De set wordt afgetrapt met ‘Witches Folly’, dat dromerig begint en uitmondt in stevige stonerrock. Met een runtime van bijna zeven minuten heeft dit nummer alles in zich om het publiek in hoger sferen te brengen, maar de vele tempo- en ritmewisselingen leiden net iets te veel af. Hierna volgen ‘Never To Return’ in driekwartsmaat en ‘Shrouded Truth’ met een vrij ondefinieerbaar einde. De zang zit er af en toe naast en de drummer slaat soms een plank mis, maar dat deze band potentie heeft, is evident. Dat blijkt ook zeker bij de laatste twee nummers, de single ‘Downwind From Devil’s Sun’ en ‘King Chaim’, dat maar liefst negen minuten duurt. Deze zitten er duidelijk beter in.

Het siert de mannen dat ze durven te experimenteren en het is ze vergeven dat ze de hele trukendoos van doommetal opentrekken. Deze Oefenbunkerbaby is de ballenbak inmiddels ontgroeid, maar moet spelenderwijs nog tot volle wasdom komen. En dan zou Bronson Superfortress zomaar eens heel groot kunnen worden.

De heren van de Noorse band AVKRVST beloven een mix te brengen van progrock/metal, storytelling en atmosferische melancholie. Vorig jaar verscheen hun tweede album Waving At The Sky, de opvolger van het duistere debuutalbum The Approbation (2023) dat zeer goed ontvangen werd. Ook het tweede album kreeg positieve kritieken. Gisteren trapten ze hun eerste, bescheiden Europese tour af in London, vandaag staan ze in Sittard. 

Om maar meteen antwoord te geven op jullie ongetwijfeld meest prangende vraag: AVKRVST spreek je uit als ‘ui-kroest’, maar de meeste mensen verengelsen de Noorse uitspraak tot ‘ou-krust’. De bandnaam is de metal-versie van de achternaam Aukrust. Kjell (‘sjel’) Aukrust was een Noorse schrijver en dichter, geboren in Alvdal, een plattelandsdorpje ergens tussen Oslo en Trondheim. Jeugdvrienden Simon Bergseth (zang, gitaar) en Martin Utby (drums) groeiden er op en besloten al op zeer jonge leeftijd ooit een band op te richten. Inmiddels is AVKRVST een feit, met toevoeging van bandleden Øystein Aadland (bas), Edvard Seim (gitaar) en Auver Gaaren (toetsen). 

Met het instrumentale openingsnummer ‘Preceding’ zetten de noormannen meteen de toon voor de show. De funky-achtige progrock met repeterende melodielijn en spannende opbouw werkt bijna hypnotiserend. Het daaropvolgende ‘The Trauma’ komt daardoor extra hard binnen. Zelfs als je niet weet waar het album Waving At The Sky op is gebaseerd, maar vooral als je het verhaal wél kent, is de pijn voelbaar, met name in het refrein. Het hele album is gewijd aan een (rechts)zaak over seksueel misbruik van kinderen, een zaak die in Noorwegen veel onrust veroorzaakte en stof deed opwaaien. ‘The Trauma’ kent een lange instrumentale intro, voordat de enigszins slepende zang invalt die uitmondt in een stevig potje grunten. Ook de andere nummers van het laatste album versterken de emotionele ervaring, met een mix van zware riffs en sombere passages. Neem het gevoelige ‘Families Are Forever’, hoor het uptempo ‘’Ghosts of Yesteryear’.

De band neemt de tijd om de composities op te bouwen. De lange intro’s, dynamische variatie, strakke ritmesectie en het gevoelige gitaarwerk houden de betovering continu vast. Je ervaart de troosteloosheid van een geïsoleerd leven op het platteland, en de krachtige outro’s voelen als de ontlading van statische elektriciteit. Het is onheilspellend en duister, het is sfeervol en diepgaand, het is dromerig en mistroostig, en het is bevrijdend en helend tegelijk. Met soms een eenvoudig drumgeluid, een lijzige zang en een akoestische gitaar, en dan weer een explosie van kracht en herrie weet de band te overtuigen en de relevantie voelbaar te maken.

Dit is muzikaal vakmanschap. Voor liefhebbers van Porcupine Tree en Opeth is AVKRVST een absolute aanrader. Voor alle anderen: ga het meemaken. Deze band heeft het talent om je mee te zuigen in hun geluid, hun boodschap, hun urgentie. Mistroostigheid, maar dan op een fijne manier. Een ‘total erlebnis’ als een warm bad om in weg te soezen en vervolgens woest wakker geschud te worden.