Het theater in Heerlen ontving de oude rocklegende Michael Schenker. Met zijn huidige band speelde hij het beste werk uit de jaren 70 van zijn toenmalige band UFO. De bejaarden werden ondersteund door de bijna gepensioneerde Duitsers van Rook Road en de vrouwenformatie Malvada. De rockbands kregen de Limburgzaal bij lange na niet uitverkocht, ondanks de niet-afgenomen kwaliteiten van Schenker zelf.

Malvada

Enkele minuten voor de officiële timetable trappen de charmante dames van Malvada af. De viervrouwsformatie speelt gepassioneerd een mix van groovy hardrock en heavy metal. Af en toe menen we een nummer van Pearl Jam te herkennen omdat sommige likjes één op één gekopieerd zijn van Eddie Vedder. Toch laat Malvada ons vrij koud. Hoewel het muzikaal allemaal wel in orde is, heeft de show geen onderscheidend element. Sommige songs, zoals ‘Fear’, zitten daarnaast vol met effecten die via een backingtrack te horen zijn. Er komt wel een spacerocknummer op de set langs, maar het echte gitaargeweld waar we vandaag voor komen ontbreekt in dit voorprogramma. Het geeft ons mooi de gelegenheid om rustig naar de bar te lopen.

Malvada

Malvada

Rook Road

Daarna is het de beurt aan Rook Road. De Duitse hardrockband past al beter in het straatje van Schenker. Dat weten de heren zelf ook. Vol passie en overgave rocken zij hun nummers alsof ze op Pinkpop staan in 1995, maar de realiteit is een half binnengedruppelde Limburgzaal in 2026. De zwaar door Mike Portnoy geïnspireerde drummer Thomas Luther steelt de show. Samen met toetsenist Hannes Luy neemt hij Rook Road op sleeptouw. Hoogtepunten in de set zijn ‘Sisters and Brothers’ en de afsluiter ‘Talk too much’. Dieptepunten daarentegen zijn het in het publiek gooien van drumstokken na afloop door Luther (niemand wil ze vangen) en het feit dat de voltallige band na het optreden met signeerstiften klaarstaat (niemand wil iets laten signeren). Rook Road is fout, oud en over de top, maar ze geloven in zichzelf en spelen goed. En daardoor heeft de band toch weer een hoog entertainmentgehalte. 

Voordat Michael Schenker begint kijken we eens goed de zaal in. De prachtige Limburgzaal bevat staanplaatsen, een balkon én nog een balkon met zitplekken. De zitplekken zijn goed bezet, het balkon staat redelijk vol en in de zaal staat het hele publiek rechtsvoor opgehoopt, waar Michael zometeen de show steelt. De rest van de zaal is één groot ons-kent-ons café. 

Rook Road

Rook Road

Rook Road

Michael Schenker

Vijftig jaar geleden speelde Michael Schenker in de steengoede spacerockband UFO. Net zoals veel veteranen in de muziekwereld recyclet hij zijn nummers van toen. Schenker is daarom vandaag de dag op wereldtournee genaamd ‘My years with UFO’, in halflege zalen. 

Zodra de opener ‘Natural Thing’ is ingezet, wordt al snel duidelijk: het hele optreden draait vanavond alleen om Michael Schenker. Hij staat als enige van de vijfkoppige band vol in de spotlights. Toch wordt de eerste gitaarsolo gespeeld door de andere gitarist: Steve Mann. Hij komt akelig in de buurt van Schenker. Niet alleen qua gitaarspel, maar ook qua leeftijd. Na de openingstrack roept Schenker “Hello everybody. Only you can rock me!” De gitaarlegende krijgt na dit commando de zaal los. 

Veel UFO hits worden luidkeels meegezongen door het publiek: vaders die binnenkort de leeftijd van opa’s bereiken en dringend een cursus smartphonografie nodig hebben. Na enkele hits komt het eerste hoogtepunt van de avond: ‘Doctor Doctor’. Hiervoor zijn we gekomen, en deze song stelt ook niet teleur. Schenker soleert zoals hij dat al jaren doet en toch blijft het gitaarspel van de 71-jarige god nog altijd vernieuwend, net zoals het UFO meesterwerk Phenomenon uit 1974.

We worden verder getrakteerd op ‘Lights Out’ (1977), een fraaie bas- en drumsolo en uiteindelijk ook UFO’s rockanthem ‘Rock Bottom’. Michael Schenker laat zien dat hij het nog kan. Toch is de rek er enigszins uit. De bezwete avonden vol alcohol, tabak en gehoorschade uit de jaren ‘70 zijn voorbij. Schenker weet dat diep van binnen zelf ook. En misschien is het juist daarom bewonderenswaardig dat hij het verleden niet loslaat, maar nog altijd vol overtuiging op de planken staat. We amuseren ons dus goed, want Schenker, met zijn karakteristieke witte flying V-gitaar, kán het nog altijd. In het publiek zien we na afloop dat een enkeling vanavond 'Rock Bottom' raakt. Voor de rest geldt: vanavond 'Lights Out' in de slaapkamer, en morgen naar de 'Doctor Doctor'. 

Michael Schenker

Michael Schenker

Michael Schenker