Trobi: ‘Ik wil verschillende werelden samenbrengen’

Die dramatische, razendsnelle violen waarmee Trobi zijn album Kameleon opent… is dat nou… een knipoog naar Rosalía’s ‘Berghain’? ‘Jazeker’, zegt Bryan du Chatenier alias Trobi met een grijns. ‘Het is best een experimentele tune, ik had niet verwacht dat die de charts binnen zou komen. Wel dus.’ Het zegt veel over het ambitieniveau van de 26-jarige producer: ‘Ik wil verschillende werelden samenbrengen.’ Al gauw zal de track openbarsten in een hardtechno-hiphop-crossover met Mula B én WINSON. Verderop horen we ook Sef en WIES nog samen op een 2step-tune, Willem op een ouderwetse trance-track, Dio gaat weer eens ‘Dom, Lomp & Famous’ maar we horen ook brede popambities in tracks met Snelle, FLEMMING, LUNA en Bilal Wahib, en vocalisten waarmee Trobi al aan duurzame carrières bouwde, zoals Lijpe en KA.

Zijn eigen carrière begon als tiener bij dance-label Spinnin’. Via zijn mentor Boaz van de Beatz tuimelde hij per ongeluk in de hiphop-wereld, waar hij opviel door zijn veelzijdigheid. En inmiddels ook een paar grote internationale streaminghits, bijvoorbeeld met Morad (‘Cómo Están’ gaat richting de 100 miljoen streams!), de grootste rapper van Spanje, en de Italiaanse rap-ster Baby Gang.

Wat maakt een goede producer?
‘Dat je heel divers kan zijn, dat je bij wijze van spreken met elke artiest in de studio kan zitten en kan aanvoelen wat diegene wil. Dat je je kunt aanpassen aan de artiest. Ik weet nog dat ik met JoeyAK in de studio was, en hij vroeg: “Kunnen we niet een keer een drilltune maken?” Ik wist helemaal niet wat drill was. Hij liet me een YouTube-beat horen. Dus ik zeg: “Ja bro, het is echt supermakkelijk. Twee akkoorden en een heel simpel drumritme.” Was gelijk een klapper. Ik sta open voor nieuwe dingen.’

© Timo Pisart

In hoeverre heb je dan fans?
‘Ja, er zijn wel echt Trobi-fans. Ik merk het op straat, op social media, bij shows is het altijd volle bak. Misschien ook juist door de diversiteit: mensen weten dat ze vanavond van alles gaan horen. Ik heb geen die-hard fans zoals Lijpe dat heeft, maar dat hoef ik ook niet.’

Op het album laat je Freek Vonk zeggen dat een Kameleon ‘ziet wat komt’. Welke trends zie jij in de muziek?
‘Ik zou persoonlijk wel weer terug willen naar de drops. Dat heb ik met die platen met Mula B en Willem geprobeerd te doen. Tijdens mijn shows zie ik dat die tunes het beste gaan, het zijn de momenten om naartoe te werken. Ik begon al op mijn negende met draaien, alleen maar EDM. Drops, drops, drops. Dat mis ik nu wel een beetje in de Nederlandse hiphop.’

Boaz van de Beats deed dat vroeger op de gekste manier met Nouveau Riche, Mr. Polska en Ronnie Flex.
‘Ik heb veel met Boaz gewerkt, mijn Nederlandse carrière heb ik grotendeels aan hem te danken. Onze studio’s zaten tegenover elkaar, ik kon altijd met hem meekijken. Had hij weer een nieuw genre gevonden, gingen we proberen dat na te maken. Liet-ie even zien hoe drops maakte met vocal chops, vocalen met distortion die als een instrument klonken. Het was de tijd dat hij met Major Lazer en Diplo in de studio zat, dat hij opeens Justin Bieber-vocals binnenkreeg. Dan moest hij ineens in het buitenland. Of kreeg hij appjes van Skrillex: of Boaz mee wilde op tour? WAUW. Boaz wilde dat niet, die wilde liever op de achtergrond blijven. Ik verklaarde hem voor gek: bro, what the fuck? Dit zou echt mijn droom zijn.

‘Op een dag kwam Boaz niet opdagen terwijl hij met Ronnie Flex had afgesproken. Ronnie zat dus zonder producer, en ik was daar. Toen hebben we ‘Red Me’ met Tabitha gemaakt voor Rémi, het was mijn allereerste placement, en ook ‘4/5’ voor NORI. Volgens mij was ik toen 16. Ik was helemaal niet bekend in de trap, had geen hiphop-geschiedenis-kennis. Tupac en Biggie? Geen idee, ik was alleen maar EDM aan het checken.’

Hoe groot was jij in de EDM-wereld?
‘Ik was opkomend, maar had wel een contract bij Spinnin’ en mensen hadden er vertrouwen in. Van mijn zestiende tot mijn negentiende tourde ik veel in China. Dat was een opkomende markt, een hele rare tijd waar ze continu op zoek waren naar nieuwe mensen. Ze waren álles aan het proberen. De eerste show die ik daar deed is me altijd bijgebleven. We kwamen aan op het vliegveld, en in de aankomsthal stonden… ik denk wel 50 mensen met Trobi-borden: mijn persfoto’s uitgeknipt in karton?! “What the fuck?!”, dacht ik. Ben ik hier zo populair? Mijn manager heeft het gecheckt en kreeg te horen: oh, ja, wij betalen die mensen gewoon om dat te doen. Hetzelfde in de club: allemaal mensen die met Trobi-vlaggen stonden te zwaaien. Fucking goede marketing. Ze hadden in clubs daar dansvloeren met veringen, het lijkt alsof mensen helemaal gek gaan en de hele tijd staan te springen. Nee, ze staan gewoon stil, die vloer gaat letterlijk op en neer, en er werden ook mensen betaald om wél op die vloer te springen.’

Lachend: ‘Ik weet nog dat ik met de eigenaar van zo’n club aan een VIP-tafel zat. We zitten een beetje te drinken, dit en dat, en hij zegt: “Moet je effe achter je kijken.” Zijn we opeens vier meter in de lucht gevlogen! Het is bizar hoe de clubs er daar uitzien, dat heb je hier gewoon niet.’

Waarom ben je dan die wereld uit gestapt?
‘Ik vond het wel heel leuk om te draaien, maar het maakproces minder. Ik maakte melodische, tropische muziek. Bij Spinnin hoorde ik dan: “Leuk, maar als je dit wil laten werken, hebben we een EDM-remix nodig.” Die moest ik dan ook zelf maken, dat vond ik echt verschrikkelijk. Zo ben ik de passie een beetje kwijtgeraakt.’

© Timo Pisart

Best heftig om zo met tieners om te springen als label.
‘Ik was er niet zo gevoelig voor. Maar inderdaad: ik was 17, als het hoofd A&R bij het grootste dancelabel ter wereld tegen je zegt: “Je moet EDM maken.” Dan doe je dat gewoon. Daardoor heeft het misschien iets langer geduurd om te komen waar ik ben, ik moest een hele nieuwe carrière gaan opbouwen, maar ik ben heel tevreden hoe dat is gegaan.’

Hij vertelt hoe hijzelf ooit pianist Rangel Silaev onder zijn hoede nam. ‘Vijf jaar geleden heeft hij onder mij getekend. Ik wilde graag een live-pianist in mijn sessies betrekken, ik heb een auditiedag gehouden waar een stuk of vijftig toetsenisten op auditie kwamen. Rangel was er een van, het klikte gelijk heel goed, ik heb hem heel lang elke sessie die ik had meegenomen. We zijn heel goed op elkaar ingespeeld, hij weet wat ik wil, ik weet hoe ik dat aan hem kan vertellen. We kunnen blind met elkaar werken.’ Rangel zou uiteindelijk een sleutelfiguur worden voor Mula B’s Narcopop, wat Trobi weer inspireerde in zijn eigen albumproces. Ook Sef was belangrijk voor het vormen van wat Kameleon moest worden. ‘Toen ik dat eenmaal ben gaan uitwerken, wilde ik ook Freek Vonk erbij hebben.’

De moeilijkste feature, zeker!
'Ja, echt waar! Ik heb hem drie maanden achterna gezeten. Ik probeerde het via DM, daarna via vrienden die hij volgde, via iemand van StukTV en via Freek’s manager. Ik had zelf een versie van de track gemaakt, had AI getraind met Freek’s stem zodat ze er een iets beter beeld bij zouden krijgen wat ik wilde. De manager zei: “Ik heb het naar Freek gestuurd, maar hij gaat het toch niet doen.” Ik ben toch door blijven duwen, via Typhoon lukte het toch om Freek zelf te bereiken. Freek vond het fucking sick! Heeft het uiteindelijk gewoon ingesproken, tussen het inspreken van voice-overs van zijn tv-programma’s door. Als ik echt een featuring wil, ga ik net zo lang doortotdat mensen het een beetje vervelend beginnen te vinden.’

© Timo Pisart

Jij doet ook je eigen management, dan lijkt dit me echt de hel: achteraf moet je ook nog met de manager van Freek onderhandelen welke vergoeding gepast is, toch?
‘Hij hoefde er niks voor! Nee, hij vond het echt leuk.’ Lachend: ‘Anders moest ik mijn auto verkopen, denk ik. Elke artiest deed het “gratis”. Ze krijgen wel gewoon royalties, natuurlijk.’

En hoe doe je dat dan met buitenlandse rappers als Morad en Baby Gang?
‘Ik ben sowieso cool met hun managers, ik doe niet moeilijk en sta open voor onderhandelen. Maar met hen heb ik de onderhandeling vrij gemakkelijk gemaakt door een master-swap te doen. Ik geef jou een track en hoeft daar nooit royalties over te betalen en ook geen producer-fee, máár in ruil daarvoor krijg ik een master terug waar ik jou nooit royalties over hoef te betalen. Ja, dat is een gokje. Die track met Morad heeft 100 miljoen streams, daar heb ik nog nooit een euro van gezien. Anders had ik daar misschien 3 tot 5 procent royalties op gekregen, en een paar duizend euro fee. Maar ik heb ook een track met hem waar ik eigenaar van ben, die nu richting de 25 miljoen streams gaat. Ik heb die ene track dus al lang “terugverdiend”.’

Het is zeer gebruikelijk om voor een feature van grote artiesten ook te betalen, toch?
‘Ja, zeker, maar in mijn situatie is dat anders, omdat ik aan de achterkant ook veel voor hen produceer. Dan is de wisselwerking veel makkelijker. Ja, als jij ineens een track met Lijpe wil uitbrengen terwijl je nog nooit met hem hebt gewerkt, dan wordt er wel betaald. Maar ik werk vaker met hem.’

‘Ik vind de zakelijke kant heel leuk, bovendien. Dat was op de Herman Brood Academie al het geval, de productielessen vond ik eigenlijk minder interessant. Ik zat al met Boaz in de studio, wat gaan jullie me nog leren dan? Maar les over contracten, boekhouding, dat soort dingen. Ik maak al mijn contracten zelf, onderhandel zelf. Bij hele grote deals vraag ik mijn advocaat hoogstens even iets te checken: yo, heb ik het zo goed gedaan? Mis ik iets? Ik heb natuurlijk ook weleens fouten gemaakt. Zo geven labels vaak een voorschot voor muziekvideo’s én voor studiosessies. Terwijl ik gewoon in mijn eigen studio werk, ze maken helemaal geen studiokosten voor mij. Als dat tóch in je contract staat, zeggen ze: “Wij hebben voor de studiotijd betaald, dus wij zijn mastereigenaar.” Dat is dan onmogelijk terug te draaien, ik kan die masterrechten ook niet terugkopen. Heel frustrerend.’

En waarom wil je die masterrechten zo graag zelf?
‘Ik zie dat als mijn pensioen, als iets wat ik opbouw voor later, wat ik mijn kinderen kan meegeven als zekerheid.’

Verwacht je dat jouw hits over dertig jaar nog geld waard zijn?
‘Je weet het nooit. Er is vorig jaar ook een tien jaar oude track van SFB opeens naar nummer één geschoten. En kijk naar Justin Bieber, na Coachella zijn al die oude hits de charts in geschoten. Ik had het er laatst met Mula B over. Hij zei: we zijn de eerste generatie die groot geld verdient met hiphop. Wij zijn de generatie die gaat bepalen tot wanneer dit loopt.’