Vier jaar geleden lieten The Strokes Best Kept Secret verward en verdeeld achter. Was dit nou heel slecht of ondanks dat het slecht was toch wel goed? En hoe zat het met Julian's verhaal over de ‘lady of the lake’ en ‘riding the dragon’? Na vanavond staat die show in een ander perspectief, want deze keer zetten The Strokes de room on fire.
'I sit him down, I tie him up
I beat it out of him, alright
I beat his brains out 'til they're in the floor
Until his family mourns
I'd shoot him now if he was here
I'd slit his throat from ear to ear
But I have sworn a life of peace
How can I reconcile this beast?'
Dat is nog eens een opening: Julian Casablancas laat vanavond in Ziggo Dome het beest in zichzelf naar buiten. En hij gaat bewijzen dat het hem allemaal wél kan schelen. Want nee, het was inderdaad niet best, vier jaar geleden op Best Kept Secret, destijds de eerste show op Nederlandse bodem in zestien jaar. Dat kunnen we intussen best concluderen. De zanger was onnavolgbaar aan het brabbelen, iets met een draak en de ‘lady of the lake’ die in het meertje van Hilvarenbeek zou schuilen, trapte twee keer mis tegen een waterflesje en raakte met een derde uithaal een beveiliger.
Eerdere reviews uit het buitenland vertelden al dat The Strokes er totaal anders bij staan dan toen. Messcherp zouden ze zijn. En dat blijkt hier vanavond ook, waar de New Yorkers baden in strakke rode en blauwe lasers en op het scherm te zien zijn met juist opvallend onscherpe beelden op de schermen. Het type kwaliteit dat je krijgt als je weer eens een dvd uit 2001 aan slingert. Jeetje, was dat zo slecht? Ja, dat was zo slecht.
Leuk jasje joh
Is This It, vroeg het debuutalbum zich in 2001 af (zo'n beetje op de maand af 25 jaar!), een vraagteken erachter was te veel moeite. Prompt vlogen twee vliegtuigen de Twin Towers binnen en was de hele wereld anders, en hun eigen stad al helemaal. Toch kon dat bijtende debuut daarmee niet de prullenbak in, juist niet! Zelfs ‘New York City Cops’ (dat toen niet zo lekker matchte met de tijdgeest) is allang weer terug. The Strokes werden helden met een vibe waar cynisme en romantiek dicht bij elkaar liggen.
Neem nou ‘Someday’, een van de hoekstenen van de catalogus. Het was toen het uitkwam een soort ongrijpbare nostalgie van twintigers die midden in hun gouden jaren al heimwee hadden naar diezelfde jaren, half gemeend en half pose. ‘I'm working so I won't have to try so hard’. ‘Someday’ krijgt vanavond een nakomer broertje met ‘Lonely In The Future’, een bittere maar toch catchy song (met een nogal pregnante autotune die stiekem best wel lekker is), waarin Casablancas sneert dat hij het vroeger allemaal allang heeft gedaan, en beter ook. The Weeknd: leuk jasje joh. I did that yesterday. En oh: busy music nerd Anthony Fantano, hou jij je maar bij de téchnische analyse van liedjes, want echte kunst herkennen, dat kun je niet.
Het is precies dit type teksten dat de verkeerde kant op neigt als de band te ver naar rechts zwalkt op de dunne lijn tussen weemoed en destructie. Wat ik bedoel: als Julian Casablancas met dubbele tong zijn cynische sneren uitdeelt is ie toch een beetje een sneue figuur. Maar vandaag voelt alles juist scherp. Neem nou die ijskoude hook van ‘Reptilia’ of de loodzware beuker ‘Juicebox’: er zit overtuiging in, geloof. Bandleider Albert Hammond Jr. strooit zijn gitaarlicks casual in het rond, nieuwe gitarist Steve Schiltz (die de hologige Nick Valensi tijdelijk vervangt) hangt daar lekker tegenin. Drummer Fabrizio Moretti blijkt een best woordje Nederlands te kunnen omdat zijn vrouw een Phd doet in fucking Maastricht.
Heel je hart
Zo werkt de band in een vurig tempo een oeuvre van inmiddels zeven albums door, met nog altijd veel focus op de eerste drie. Er zitten dipjes in - een afgrijselijk klinkende cover van Blonde Redhead, het slepende nieuwe ‘Tyrants Of The Mellow Moon’ - maar daar staan steeds hits tegenover die door kalende veertigers in Reality Awaits-merch én jonge pixie girls met zwart-glitter stiletto-nagels met gejuich ontvangen worden, met ‘Last Nite’ als natuurlijke apotheose.
De avond besluit in de toegift met nog zo'n weemoedig nummer, een van de weinige recente nummers die écht tot de hoogtepunten behoort, ‘Ode To The Mets’. Het is geen liedje over honkbal, maar over de dingen in je leven waar je heel je hart in stopt, maar die toch altijd weer teleurstellen (zoals, nou ja, The Mets dus). Een nummer dat hangerig kalm begint maar waarvan iedere fan al weet welke zinnen ie straks uit volle borst gaat meezingen: ‘I will not show my teeth too quick, I needed you there, but I didn't know.’ The Strokes, een band waar je van kunt houden, maar die meestal teleurstelt. Maar vanavond niet.